Η εξεγερμένη Παταγονία

αναρτήθηκε στις 4 Απρ 2013 – 11:24 μ.μ.

la patagoniasmall-page-001

Εργατικό Καφενείο Τσαγκαροδευτέρας

αναρτήθηκε στις 23 Φεβ 2013 – 1:31 π.μ.

kafeneioa

Διήμερο Εκδηλώσεων της ΕΣΕ Αθήνας

αναρτήθηκε στις 13 Φεβ 2013 – 10:41 π.μ.

dihmero

Να χτίσουμε τη Γενική Απεργία Διαρκείας

αναρτήθηκε στις 15 Φεβ 2013 – 12:34 π.μ.

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ

Χωρίς αμφιβολία στις μέρες μας, η καπιταλιστική βαρβαρότητα ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Αγγίζει κάθε πεδίο της ζωής μας και ταυτόχρονα, δεν προσπαθεί απλά να ισοπεδώσει τα εργατικά συμφέροντα, αλλά επιδιώκει τη δημιουργία νέου τοπίου κοινωνικών σχέσεων. Το κράτος και το κεφάλαιο έχουν σε πλήρη ανάπτυξη τις πολεμικές τους επιχειρήσεις εναντίον της εργατικής τάξης. Δεν τηρούν πια ούτε τα δικά τους αστικά θεσμικά προσχήματα, δεν υπολογίζουν παρά μόνο τα επικοινωνιακά (ακροδεξιά) κέρδη που ευελπιστούν πως θα φέρει η πυγμή τους.

Η κατασταλτική κλιμάκωση των τελευταίων 5 μηνών, οδηγεί σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Η βία που ασκούν τα αφεντικά για την επίτευξη των στόχων τους, ιδιαίτερα σε περίοδο αναδιάρθρωσης των παραγωγικών σχέσεων, όπως η σημερινή, είναι αδύνατο να έρθει μόνη. Την προϋπαντεί ή την ακολουθεί η στυγνή κρατική βία. Βία που εφαρμόστηκε πάνω σε όποιον αμφισβητούσε ουσιαστικά ή δυνητικά, είτε την εφαρμογή των μέτρων, είτε τον επιχειρούμενο εκφασισμό. Από τις αντιφασιστικές μοτοπορείες, ως τις επιστρατεύσεις απεργών, τις εκκενώσεις καταλήψεων και τους τραμπουκισμούς μελών λαϊκών συνελεύσεων, το χτύπημα απεργιακών κινητοποιήσεων μέχρι τις συλλήψεις συνδικαλιστών, το μήνυμα είναι ένα: Να τσακιστεί όποιος αγωνίζεται, να εξαφανιστεί ότι είναι ή μπορεί να γίνει ριζοσπαστικό

Όσο κι αν οι εκμεταλλευόμενοι οδηγήθηκαν στο να ξεχάσουν να μιλούν για τάξεις, αγώνες, εκμετάλλευση, οργή και να πιστέψουν στις ρητορείες της κυρίαρχης τάξης, τόσο η πραγματικότητα είναι πιο στυγνή από ποτέ. Η μοίρα των ονομαζόμενων πια “μη προνομιούχων” είναι προδιαγεγραμμένη από τα αφεντικά. Η εμφανής επιδείνωση της ζωής σφίγγει ολοένα και περισσότερο στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές όπου στοιβάχτηκε και συνεχίζει να στοιβάζεται ο “κόσμος της εργασίας”. Βιώνουμε στο πετσί μας τι σημαίνει κάθε νέο νομοσχέδιο, είτε αφορά το εργασιακό, την ασφάλιση, την εκπαίδευση, την αστυνόμευση. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και τα στρατόπεδα αμιγώς χωρισμένα. Και όσο οι εκμεταλλευόμενοι από τις καθημερινές προσταγές θα ψελλίζουν για κεκτημένα που χάθηκαν, για κράτος προνοίας, για ίσες ευκαιρίες, και ό,τι για όλα φταίνε οι ξένοι, όσο θα γκρινιάζουν απλά και μόνο στα μικρόφωνα των ΜΜΕ για τις τιμές των λαχανικών, όσο θα παλεύουν για ένα εγωιστικό “εγώ θα τα καταφέρω”, τα αφεντικά του κόσμου θα χαμογελούν. Και θα σφίγγουν ακόμα περισσότερο τον κλοιό γύρω μας.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ

Μια μέρα γενικής απεργίας, που ποτέ δεν είναι γενική, γιατί τα εργατικά κέντρα και τα σωματεία που τα αποτελούν ποτέ δεν έτριξαν τα δόντια στους εργοδότες που απολύουν απεργούς εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Ποτέ δεν δούλεψαν ώστε να προπαγανδίσουν την απεργία. Σε πολλά από αυτά οι προϊστάμενοι στη δουλειά είναι στα διοικητικά συμβούλια των σωματείων! Καμια εμπιστοσύνη δεν εμπνέουν και είναι λογικό οι εργαζόμενοι να τους γυρίζουν την πλάτη τη στιγμή που δε βλέπουν αποτέλεσμα σ’ αυτού του τύπου την απεργία, ειδικά με το βάρος τόσο της εργοδοτικής τρομοκρατίας, όσο και την συνεχή απειλή της ανεργίας.

Τέτοιου είδους απεργίες της μιας μέρας, με την εκ των πραγμάτων μικρή συμμετοχή, είναι το καλύτερο μέσο για να αχρηστεύσουν οι γραφειοκράτες και ξεπουλημένοι συνδικαλιστές το πιο ισχυρό μας όπλο: τη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ;

Πραγματικά γενική απεργία σημαίνει τη μέρα εκείνη να παραλύσει η παραγωγή σε όλα τα εργοστάσια και τα εργαστήρια, να κλείσουν όλα τα μαγαζιά, να λείψουν οι εργάτες της γης από τα χωράφια, να κλείσουν όλες οι υπηρεσίες, να σταματήσουν οι συγκοινωνίες και οι μεταφορές, να βγούμε όλοι και όλες στους δρόμους να διαδηλώσουμε και να οργανώσουμε την πάλη.

Αν γίνει μια πραγματική ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, έστω και για μια μέρα, θα γίνει φανερό αυτό που είναι αυτονόητο, αλλά προσπαθούν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε: ότι δηλαδή όλοι εμείς οι εργαζόμενοι -μισθωτοί ή αυτοαπασχολούμενοι- είμαστε τα πάντα. Αφεντικά και κράτος είναι ανύπαρκτα χωρίς εμάς.

Αυτό που θα κάνει μια γενική απεργία να έχει αξία είναι η καθημερινή μας δράση ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, στις νέες συμβάσεις, στις απολύσεις, την ανασφάλιστη εργασία και συγχρόνως η εργατική μας αλληλεγγύη και οργάνωση.

Η ανάγκη αντιστάσεων και απαντήσεων στις διαρκείς επιθέσεις κράτους και αφεντικών είναι αναντίρρητη. . Η ανάγκη αυτή όμως δε μπορεί να βρει διέξοδο μέσα από μηχανισμούς χειραγώγησης όπως η (έτσι κι αλλιώς απαξιωμένη στη συνείδηση όλων) ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που αναλαμβάνουν το ρόλο του τροχονόμου των κρατικών νομοσχεδίων, φοβούνται όπως ακριβως και οι εντολείς τους , τις κοινωνικές αντιδράσεις και καλούν τις γνωστες απεργιακές πιστολιές μια στο τόσο, με στόχο την εκτόνωση.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

Μια πραγματική γενική απεργία δεν προσγειώνεται από τον ουρανό, ούτε προκύπτει «με μαγικό» τρόπο ως άμεσο αντανακλαστικό της εργατικής τάξης ενάντια στην επιβαλλόμενη ανέχεια. Ούτε μπορεί να περιμένει κανείς να οργανωθεί «από τα πάνω», ως σχέδιο των εργατοπατέρων φωστήρων.

Ξέρουμε ότι ο αγώνας γίνεται εκεί έξω. Έξω απ’ τα ξεπουλημένα τριτοβάθμια συνδικάτα και τις κλαδικές και τοπικές μικρογραφίες τους.

– Στις μαχητικές κλαδικές απεργίες διαρκείας

– Στις καταλήψεις εργασιακών χώρων

– Στη στήριξη μεταξύ μας, στην επικοινωνία με το συνάδελφο, ώστε να μην περνά η αυθαιρεσία του αφεντικού ή του προϊσταμένου στη δουλειά

– Στη διακλαδική αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων, στην ουσιαστική στήριξη όσων αγωνίζονται σε άλλους εργασιακούς χώρους

– Στα μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία βάσης

– Στο δρόμο, σπάζοντας τον τρόμο που γεννά η λυσσαλέα καταστολή. Εκεί θυμόμαστε την αξία του συλλογικού εργατικού αγώνα, την αξία του συνδικαλισμού.

Να ξαναφτιάξουμε απ’ την αρχή τα σωματεία μας, με συνελεύσεις χωρίς κόμματα, που πέρα από τη διεκδίκηση των αυτονόητων, θα οργανώνουν και την ανατροπή όλου του συστήματος εκμετάλλευσης που βιώνουμε. Μόνο έτσι θα κηρύξουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ για να πάρουμε πίσω όσα μας ανήκουν, τη ζωή που μας κλέβουν.

Η Γενική Απεργία Διαρκείας, πρέπει να πάψει να αποτελεί μια ευχή. Οφείλουμε τώρα, περισσότερο από ποτέ, να αρθρωθεί ως κοινωνική στρατηγική επιλογή αντίστασης τόσο στα οικονομικά μέτρα που έχουν επιβληθεί ή θα επιβληθούν, όσο και απέναντι την ίδια την συνθήκη της μισθωτής σκλαβιάς. Εργαζόμενοι ή άνεργοι, μέλη σωματείων ή όχι, ακόμη και κομμάτια όπως οι φοιτητές και μαθητές, πρέπει να αντιληφθούμε την ιστορική συγκυρία και από το μετερίζι μας να σηκώσουμε την ιστορική ευθύνη.

Γι’ αυτούς τους λόγους η απεργία που κηρύχτηκε στις 20 Φλεβάρη, αποτελεί ένα σημείο αυτής της ζύμωσης. Μια ανάδειξη αυτών των αναγκών για νέες, πιο μαχητικές μορφές αγώνα και δράσεων. Ευκαιρία, όχι για ένα ακόμη ραντεβού, αλλά για την αναζωπύρωση της ταξικής αντιπαράθεσης,

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

apergia20flevari

Κατεβάστε ολοκληρωμένη τη μπροσούρα (κείμενο και αφίσα) σε pdf

Εργατική συνάντηση κάθε Δευτέρα

αναρτήθηκε στις 13 Φεβ 2013 – 10:40 π.μ.

Κάθε Δευτέρα στο αυτόνομο στέκι από τις 20:00 και μετά θα λειτουργεί καφενείο-εργατική συνάντηση, τα έσοδα του οποίου θα πηγαίνουν στο ταμείο αλληλοβοήθειας της ΕΣΕ.

Στις συναντήσεις αυτές προσβλέπουμε στο να συναντηθούμε, να αναπτύξουμε σχέσεις, να κουβεντιάσουμε και να διασκεδάσουμε. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του καφενείου θα υπάρχουν ενημερώσεις από εργατικούς αγώνες ή άλλες ανάλογες εκδηλώσεις. Το ταμείο ενισχύεται συγχρόνως σε συστηματική βάση με τις προσφορές των φίλων και των συναγωνιστών, με τα έσοδα από διάφορες εκδηλώσεις, με ένα μέρος από τη μηνιαία συνδρομή του κάθε μέλους της ΕΣΕ και με τα έσοδα από την έκδοση του ημερολόγιου των εργαζομένων.

Από το ταμείο στηρίζονται αποκλειστικά φυσικά πρόσωπα, εργαζόμενοι δηλαδή που βρίσκονται σε ανάγκη λόγω απόλυσης, ανεργίας, ασθένειας, ατυχήματος, ή άλλου κοινωνικού λόγου, επίσης εργαζόμενοι που βρίσκονται σε απεργία ή σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Προβαίνουμε σε κινήσεις οικονομικής στήριξης συναδέλφων, μετά από συζήτηση και απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της ΕΣΕ Αθήνας, για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Στο διάστημα που το Ταμείο βρίσκεται σε λειτουργία, έχουν διατεθεί 1.650 ευρώ για την ενίσχυση οκτώ εργαζομένων και 1.120 ευρώ για την ενίσχυση εργαζομένων που βρίσκονταν σε αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις (ζαχαροπλαστεία BLE στη Θεσ/νίκη, Ελληνική Χαλυβουργία, PHONEMARKETING, ΒΙΟ.ΜΕΤ. στη Θεσ/νίκη)..

Έχουμε συνείδηση πως οι ανάγκες για αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια είναι μεγάλες και πως συνεχώς θα μεγαλώνουν. Έχουμε συνείδηση πως το Ταμείο μας δεν θα έχει τη δυνατότητα να καλύψει όλες αυτές τις ανάγκες, πως η στήριξη που θα δώσουμε μπορεί να έχει απλά ένα συμβολικό χαρακτήρα. Παρά τις δυσκολίες, είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε αυτή την άνιση μάχη, παράλληλα με τις μάχες που δίνουμε καθημερινά στα διάφορα μέτωπα της ταξικής πάλης.

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας

Αλληλεγγύη στη VILLA AMALIAS

αναρτήθηκε στις 13 Φεβ 2013 – 10:39 π.μ.

Φτάνει πια

Όχι άλλη νομιμότητα

Την Πέμπτη 20 Δεκέμβρη, η αστυνομία εισέβαλλε στον χώρο της εδώ και 22 χρόνια κατάληψης »Βίλας Αμαλίας», στην οδό Αχαρνών και Χέϋδεν. Ο συγκεκριμένος ελεύθερος κοινωνικός χώρος, φιλοξενεί σταθερά όλο αυτό τον καιρό, πληθώρα πολιτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων και αποτελεί ταυτόχρονα ένα σημαντικό εμπόδιο στην παρουσία των φασιστών στην περιοχή. Η εξουσία, χαρακτήρισε την κατάληψη ως »χώρο ανομίας». Δεν προξενεί εντύπωση σε κανέναν, ο τρόπος που το κράτος η πλειοψηφία των ΜΜΕ παρουσίασαν την εκκένωση. Αντιλαμβάνονται αυτή την ενέργεια ως συμβολική, ως ένα χτύπημα στους κοινωνικούς αγώνες που δεν μπορούν με τίποτα να ελέγξουν. Είναι βαθιά νυχτωμένοι..

Μπορεί η νομιμότητα του κράτους και των αφεντικών, να δείχνει πως επικρατεί παντού, στον βασικό μισθό που νόμιμα έχει φτάσει στα 400 ευρώ, στις χιλιάδες απολύσεις που σύμφωνα με τους νέους νόμους δεν έχουν κανένα κόστος για τα αφεντικά, στη μαύρη εργασία που έχει νομιμοποιηθεί, στο κυνηγητό ή τους θανάτους μεταναστών από τα σύνορα ως την ενδοχώρα από το κράτος και τα νόμιμα φασιστικά κόμματα, στη καταστροφή δασών (όπως στις Σκουριές Χαλκιδικής) που νόμιμα παραχωρούνται σε εταιρίες εξόρυξης, στις κατασχέσεις σπιτιών που νόμιμα αρπάζονται από τις τράπεζες.

Η ανυπακοή όμως και η αντίσταση των εκμεταλλευομένων, η κατά το κράτος και τα αφεντικά »ανομία», αναπτύσσεται παντού, σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Στις γειτονιές με τις δυναμικές λαϊκές συνελεύσεις, στα μαχητικά σωματεία που κοντράρουν στους χώρους εργασίας την επέλαση των αφεντικών, στις αντιφασιστικές πολιτοφυλακές που πολεμούν τους νεοναζί στους δρόμους, στους δεκάδες αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις – μεταξύ αυτών και η »Βίλα»- ανά την Ελλάδα, που οργανώνουν απο τα κάτω αντιδομές και δημιουργικά εγχειρήματα έμπρακτης και ουσιαστικής αμφισβήτησης του καπιταλισμού.

Η »Βίλα Αμαλίας», όπως και πολλοί αντίστοιχοι χώροι, είναι ζωντανό κομμάτι του κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Κάθε αγωνιζόμενος, αλλά και οι χιλιάδες που πέρασαν το κατώφλι της κατάληψης για διάφορους λόγους (συναυλίες, πολιτικές εκδηλώσεις), ωφείλουν σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία να σταθούν δίπλα της.

Ενάντια στην εκμετάλλευση και τη καταστολή αντιπαραβάλλουμε την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και τον ταξικό αγώνα.

ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ VILLA AMALIAS

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (Ε.Σ.Ε.)

Εκδήλωση – συζήτηση: Εργατικοί αγώνες 1967-1990

αναρτήθηκε στις 13 Φεβ 2013 – 10:37 π.μ.

Εκδήλωση – συζήτηση

Εργατικοί αγώνες 1967-1990

Παρουσίαση του Ημερολογίου των Εργαζομένων του 2013, που εκδίδεται για την ενίσχυση του Ταμείου Αλληλοβοήθειας της ΕΣΕ Αθήνας

Παρασκευή 14 Δεκέμβρη 8.00 μ.μ. Πολυτεχνείο (κτίριο Γκίνη)

gia14

από το Ημερολόγιο των Εργαζομένων:

Ταμείο Αλληλοβοήθειας της ΕΣΕ

Το ταμείο αλληλοβοήθειας της ΕΣΕ ενισχύεται σε συστηματική βάση με τις προσφορές των φίλων και των συναγωνιστών, με τα έσοδα από διάφορες εκδηλώσεις, με ένα μέρος από τη μηνιάτικη συνδρομή του κάθε μέλους της ΕΣΕ και με τα έσοδα από την έκδοση της ατζέντας των εργαζομένων.

Από το ταμείο στηρίζονται αποκλειστικά φυσικά πρόσωπα, εργαζόμενοι δηλαδή που βρίσκονται σε ανάγκη λόγω απόλυσης, ανεργίας, ασθένειας, ατυχήματος, ή άλλου κοινωνικού λόγου, επίσης εργαζόμενοι που βρίσκονται σε απεργία ή σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Προβαίνουμε σε κινήσεις οικονομικής στήριξης συναδέλφων, μετά από συζήτηση και απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της ΕΣΕ Αθήνας, για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση που προτείνεται.

Στο διάστημα που το Ταμείο βρίσκεται σε λειτουργία, έχουν διατεθεί 1.650 ευρώ για την ενίσχυση οκτώ εργαζομένων και 1.120 ευρώ για την ενίσχυση εργαζομένων που βρίσκονταν σε αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις (ζαχαροπλαστεία BLE στη Θεσ/κη, Ελληνική Χαλυβουργία, PHONEMARKETING, ΒΙΟ.ΜΕΤ. στη Θεσ/κη).

Δεν δίνεται από αυτό το ταμείο ενίσχυση σε συλλογικότητες που βρίσκονται σε κινητοποίηση, ενίσχυση δηλαδή που θα χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες της κινητοποίησης (π.χ. προπαγάνδα κλπ). Τέτοιου τύπου κινήσεις αλληλεγγύης καλύπτονται από το τακτικό μας Ταμείο.

Έχουμε συνείδηση πως οι ανάγκες για αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια είναι μεγάλες και πως συνεχώς θα μεγαλώνουν. Έχουμε συνείδηση πως το Ταμείο μας δεν θα έχει τη δυνατότητα να καλύψει όλες αυτές τις ανάγκες, πως η στήριξη που θα δώσουμε μπορεί να έχει απλά ένα συμβολικό χαρακτήρα. Παρά τις δυσκολίες, είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε αυτή την άνιση μάχη, παράλληλα με τις μάχες που δίνουμε καθημερινά στα διάφορα μέτωπα της ταξικής πάλης.

Προτρέπουμε όλες τις συλλογικότητες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος να συστήσουν Ταμεία Αλληλοβοήθειας.

……………………………………………………………………………………..

Εργατικοί αγώνες μιας άλλης εποχής… μακρινοί αλλά πάντα επίκαιροι

Στο «ημερολόγιο των εργαζομένων» συνεχίζουμε την παρουσίαση εργατικών αγώνων από προηγούμενες δεκαετίες. Γυρίζουμε πίσω στο χρόνο επιδιώκοντας να «μαθαίνουν» οι παλαιότεροι και να «θυμούνται» οι νεότεροι.

Αξίζει άραγε αυτή η αναδρομή στις απεργίες μιας μακρινής 25ετίας (1967-1990); Πιστεύουμε πως αξίζει. Ζούμε σε εποχές βάρβαρων αντεργατικών μέτρων και αφαίρεσης των στοιχειωδών δικαιωμάτων. Τώρα χρειάζεται να θυμίσουμε ξανά πως και στις πιο δύσκολες εποχές όλα κρίθηκαν από την απόφαση των ίδιων των εργαζομένων να σπάσουν τη μοιρολατρία και να αγωνιστούν. Ζούμε σε εποχές άγριας κρατικής, εργοδοτικής και φασιστικής τρομοκρατίας και περιστολής των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Τώρα χρειάζεται να θυμίσουμε ξανά πως η κοίτη του ποταμού πάντα αποδείχθηκε πολύ στενή για να συγκρατήσει την εργατική αγανάκτηση, την εργατική ορμητικότητα.

Τα διδάγματα από τους ταξικούς αγώνες του χτες είναι πάντα επίκαιρα και χρήσιμα για τους αγώνες του αύριο.

Τις μέρες που ετοιμαζόταν αυτό το ημερολόγιο, βρίσκονταν σε εξέλιξη μια σειρά αγώνες: Phonemarketing, Interlingua, Wind, βιβλιοπωλείο της Εστίας, εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, διοικητικοί υπάλληλοι ΑΕΙ – ΑΤΕΙ, Metropolis, εργαζόμενοι με μπλοκάκι, ΒΙΟ.ΜΕΤ. και πολλοί άλλοι. Αυτοί οι αγώνες καθώς και το ξέσπασμα της αυθόρμητης απεργίας στο ΙΚΕΑ (Αιγάλεω) αποδεικνύουν πως όλα συνεχίζονται πέρα και ενάντια σε τρόικες, μνημόνια, κυβερνώντες, γραφειοκράτες συνδικαλιστές, Κασιδιάρηδες, Κουβέληδες, Πρετεντέρηδες και λοιπούς λαντζέρηδες του καπιταλιστικού συστήματος. Όλα συνεχίζονται ενάντια στα αφεντικά. Τάξη εναντίον τάξης. Οι εργάτες μπορούν, αρκεί να θέλουν… Στον πόλεμο που μας κήρυξαν, απαντάμε με πόλεμο.

……………………………………………………………………………………..

Περιεχόμενα

(Εισαγωγικό σημείωμα) Το εργατικό κίνημα την περίοδο της δικτατορίας (1967 – 1974)

Χρονολόγιο σημαντικών κινητοποιήσεων την περίοδο της Επταετίας

1971: Διαμαρτυρία στους Ελληνικούς Ηλεκτρικούς Σιδηρόδρομους

1974: Μποϊκοτάζ των ελληνικών πλοίων στα ξένα λιμάνια

(Εισαγωγικό σημείωμα) Το συνδικαλιστικό κίνημα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης

1974-1975: Ο αγώνας των μαιών – σπουδαστριών

1975: Η απεργία των εργατών στη Μ.Ε.Λ.

1976: Απεργία στην ΤΡΙΚΟΠΙ

1976: Απεργία και συγκρούσεις στα ορυχεία στο Μαντούδι

1977: Αγώνας στην AEG

1977: ΜΑΔΕΜ-ΛΑΚΚΟ… αγώνας για ζωή

1977: Η μεγάλη απεργία των λιθογράφων

(Εισαγωγικό σημείωμα) Το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία

1982: Απεργία στην Κόκα – Κόλα (Θεσσαλονίκη)

1988: Απεργία διαρκείας της ΟΛΜΕ μέσα στις εξετάσεις

Για την έκδοση του φετινού ημερολογίου των εργαζομένων

πολύτιμη ήταν η βοήθεια του Μάκη Σέρβου (συνδικαλιστής στο εργοστάσιο

της ΤΡΙΚΟΠΙ κατά την απεργία, το 1977)

και του Παύλου Αντωνόπουλου (μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ

κατά την απεργία διαρκείας, το 1988)

 

 

css.php