Πραγματοποίηση της 13ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της ΕΣΕ

Ολοκλήρωση της 13ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης (ΕΣΕ)

Στις 5-6 Απρίλη 2019 πραγματοποιήθηκε η 13η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΕΣΕ που φέτος διοργανώθηκε στο Ρέθυμνο. Εκπρόσωποι από τις τέσσερις τοπικές (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Ρέθυμνο) συναντήθηκαν και αντάλλαξαν χρήσιμες εμπειρίες από τη δράση τους την χρονιά που πέρασε, από το συντονισμό μεταξύ των τοπικών ενώσεων, πληροφορίες για τη συνθήκη της συνδικαλιστικής οργάνωσης που επικρατούν σε κάθε πόλη, και τις παρεμβάσεις σε σωματεία και συνδικάτα προς τη ριζοσπαστικοποίησή της.

Παρά την αφομοιωτική πολιτική που προωθεί η κυβερνητική αριστερά και τα αναχώματα που θέτει ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός προς μια ριζοσπαστική οργάνωση των εργατριών και των εργατών, αναγνωρίστηκαν ως θετικοί οι αγώνες του συνδικαλισμού βάσης που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα και η συμμετοχή των εργατών και των εργατριών στην αντιφασιστική-αντιεθνικιστική περιφρούρηση και κινητοποίηση απέναντι στον κρατικά προωθούμενο εθνικισμό και φασισμό, με ταξικό πρόσημο και διεθνιστική προοπτική. Επίσης αποτιμήθηκε ο συντονισμός με άλλες αναρχοσυνδικαλιστικές συλλογικότητες σε διεθνές επίπεδο. Η αυτοκριτική διάθεση ήταν έντονη ώστε να αναδειχθούν προβληματικές στο επίπεδο της ανάλυσης και της πρακτικής, καθώς και οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των τοπικών. Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη τις δυνάμεις και τη συγκυρία, έγινε προσπάθεια να αναδειχθούν οι διαθέσεις για παρεμβάσεις και συντονισμένη δράση στους χώρους δουλειάς, τα σωματεία και τα συνδικάτα προς για μια αποτελεσματικότερη οριζόντια και μαχητική οργάνωση των εργαζομένων.

Απεργία 12 Απρίλη – Στο δρόμο μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες ενάντια σε ένα ακόμα πιο ταξικό λύκειο

 

Είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο η παρούσα κυβέρνηση σε όλους τους τομείς διαστρέφει το νόημα των λέξεων. Η μεταρρύθμιση του Λυκείου, και κυρίως της τελευταίας τάξης του,  ώστε «να εξορθολογιστεί»  είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Γ’ λυκείου  ρητά προσδιορίζεται ως τάξη προετοιμασίας – ή καλύτερα προπόνησης- για τις τελικές εξετάσεις. Με απίστευτο κυνισμό, η αριστερή κυβέρνηση καταργεί μια ολόκληρη τάξη γενικής παιδείας από το λύκειο. Κι ενώ σήμερα τα μη πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα της Γ’ λυκείου, που υποβαθμίζονται από το εξετασιοκεντρικό σύστημα, μπορούν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια και την πολιτική συγκρότηση των μαθητών, στο Νέο Λύκειο τα μαθήματα κατεύθυνσης, όσα έχουν χρηστική αξία, ηγεμονεύουν στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Με την ελληνική εξαίρεση των θρησκευτικών, τα οποία διασώζονται, σε ένα πρόγραμμα σπουδών που θεωρεί περιττό το μάθημα της Ιστορίας, της Βιολογίας ή της Πληροφορικής. Αυτή η πτυχή της μεταρρύθμισης είναι απλώς αστεία.
Με τη μονοπώληση του προγράμματος από τα μαθήματα προσανατολισμού, όλη η χρονιά θα είναι ένας μαραθώνιος, με ορίζοντα τις εξετάσεις. Κι όποιος αντέξει. Άλλωστε είναι κι αυτός ένας στόχος. Οι ιθύνοντες της εκπαιδευτικής πολιτικής εντός κι εκτός συνόρων κρίνουν ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που φοιτούν στο γενικό λύκειο είναι πολύ μεγάλος σε σχέση με όσους προσανατολίζονται προς την επαγγελματική κατάρτιση. Και για να αλλάξει αυτό, το Λύκειο πρέπει να γίνει δύσκολο για τα περισσότερα παιδιά.
Την κατεύθυνση αυτή, τη δημιουργία δηλαδή ενός ξεκάθαρα ταξικού γενικού λυκείου, εξυπηρετεί και η αλλαγή στις ενδοσχολικές εξετάσεις που οδηγούν στη λήψη απολυτηρίου λυκείου. Με τις εξετάσεις να διεξάγονται σε επίπεδο ομάδων σχολείων, με θέματα που είναι αποτέλεσμα κλήρωσης, με επιτηρητές και διορθωτές από άλλα σχολεία, μπαίνει φρένο στη δυνατότητα όλων των παιδιών να αποκτήσουν απολυτήριο λυκείου. Πολύ σύντομα πολλά παιδιά α επιλέξουν να μην φοιτούν σε ένα γενικό λύκειο των αρίστων και να στραφούν προς τα σκόπιμα υποβαθμισμένα επαγγελματικά λύκεια και τη μεταγυμνασιακή  κατάρτιση, δημιουργώντας μια στρατιά νέων, σχεδόν απλήρωτων, εργαζομένων, μέσω της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.
Η αλλαγή στον τρόπο απόκτησης απολυτηρίου υποστηρίζεται ιδεολογικά με επίκληση της-πόσο αριστερής αλήθεια!- αρχής της αξιοκρατίας. Η αξιοκρατία επιβάλλει να μην διεκδικείται από όλους μια θέσης εργασίας ανειδίκευτου εργαζόμενου, γιατί μόνο σε τέτοιες έχει κανείς πρόσβαση μόνο με το απολυτήριο λυκείου. Θαυμάσια αλήθεια αυτή η κοινωνία, στην οποία η εργασία γίνεται αντιληπτή ως προνόμιο κι όχι ως δικαίωμα. Άλλη άποψη έχουμε μάλλον οι αδαείς εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων που προάγουμε στις τάξεις και τελικά δίνουμε απολυτήριο σε όλα τα παιδιά, ακόμα και σε παιδιά με αναπηρίες, ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά ή απλά στους μαθητές και τις μαθήτριες που αδυνατούν ή αρνούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του στείρου ακαδημαϊσμού του λυκείου. Δεν νοσταλγούμε τους καιρούς που «όσοι δεν έπαιρναν τα γράμματα» σταματούσαν σε κάποια τάξη του δημοτικού.
Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να ξεφτιλίσει ακόμα ένα πάγιο αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος, αυτό της ελεύθερης πρόσβασης. Καθιερώνοντας τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης στα ανώτατα ιδρύματα, καλεί τους μαθητές και τις μαθήτριες από πολύ νωρίς να μετριάσουν τις προσδοκίες από τον εαυτό τους και να αποφασίσουν να μην μπουν στη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων. Μάλλον τους καλεί να παραδεχτούν τη θέση τους στην κοινωνική πυραμίδα, κατευθύνοντάς τους προς τις σχολές με τη λιγότερη ζήτηση, ανεξάρτητα αν αυτές ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους. Διαχρονικά, οι προνομιούχοι έχουν ελεύθερη κι εύκολη πρόσβαση σε σχολές που πραγματικά τους ενδιαφέρουν-με το αζημίωτο, εντός κι εκτός συνόρων.  Τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης μετατρέπονται στο φτωχό συγγενή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με κριτήρια προσφοράς και ζήτησης.
Τελικά θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα;
Κανένας από μας δεν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα πρέπει να μείνουν ως έχουν. Είναι απαραίτητο το Λύκειο να αποσυνδεθεί από τον βραχνά των εξετάσεων εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για να γίνει όμως αυτό εφικτό υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση. Η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων. Η πραγματικά ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή είναι άλλωστε και η μόνη προϋπόθεση για την κατάργηση της παραπαιδείας και των ταξικών φραγμών που και αυτή υψώνει στη μόρφωση των παιδιών. Όσο κριτήριο εισαγωγής σε μια πανεπιστημιακή σχολή δεν είναι το ενδιαφέρον σου για το αντικείμενο αλλά το πόσο ικανότερος από τον διπλανό σου είσαι να ανταποκριθείς σε μια ατελείωτη σειρά διαδικασιών αξιολόγησης, η παραπαιδεία όχι μόνο δε θα περιορίζεται, παρά μάλλον θα διευρύνεται, όσο περισσότερες κι αν γίνουν οι ώρες των μαθημάτων προσανατολισμού.
Για να αποκτήσει το λύκειο τον μορφωτικό του ρόλο χρειάζεται να ανοίγει στους μαθητές τον δρόμο προς την επιστήμη και την κοινωνική και πολιτική συγκρότηση. Χρειάζεται να δίνει στους μαθητές το δικαίωμα της επιλογής ,μιας επιλογής όμως που θα συνδέεται με τα ενδιαφέροντά τους, όχι με τον εξοντωτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους για μια θέση στο πανεπιστήμιο. Θέλουμε ένα σχολείο δημιουργικό, που θα δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους, να πειραματιστούν και να γνωρίσουν τον εαυτό τους, χωρίς να καλείται κάποιος να τους αξιολογήσει γι’ αυτό. Θέλουμε ένα σχολείο χωρίς αξιολόγηση, χωρίς ποινές και επαίνους, όπου οι σχέσεις δασκάλου μαθητή και μαθητών μεταξύ τους θα είναι απαλλαγμένες από τη απόρριψη και των ανταγωνισμό. Θέλουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, όχι στους παπάδες, τους δημάρχους και τις εταιρίες. Θέλουμε ένα σχολείο απελευθερωμένο από τον κρατικό έλεγχο, αλλά όχι αυτοχρηματοδοτούμενο με τους όρους της αγοράς, όχι μια «αυτόνομη σχολική μονάδα» με τους όρους της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Θέλουμε ένα σχολείο που θα το διαχειρίζεται ο σύλλογος διδασκόντων και οι μαθητές/-τριες, όχι οι διευθυντές-μάνατζερ με ολοένα διευρυνόμενες εξουσίες.  Θέλουμε ένα σχολείο για όλα τα παιδιά, που να παντρεύει τη θεωρία με την πράξη, που δεν υποβαθμίζει τη χειρωνακτική εργασία και δε σηκώνει ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Θέλουμε σχολείο καθολικό, ούτε «γενικό», ούτε «επαγγελματικό». Θέλουμε ένα σχολείο που καλλιεργεί την αισθητική των παιδιών αλλά και την ηθική τους, που ανταγωνίζεται την καπιταλιστική λογική του «ο καθένας για τον εαυτό του», μπολιάζοντας τα παιδιά με τις αξίες της συντροφικότητας , της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.
Γι’ αυτό και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που υπαγορεύεται από τις αντιδραστικές επιδιώξεις της νεοφιλελεύθερης  κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Μαζί με τους μαθητές και τους γονείς, θα μας βρουν μπροστά τους.
Για ένα σχολείο της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας
Συμμετέχουμε στην απεργία-στηρίζουμε τα μπλοκ των τοπικών ΕΛΜΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση-Διακλαδική Αθήνας (τομέας εκπαίδευσης)
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Ρεθύμνου

Πανελλαδική ανακοίνωση της ΕΣΕ για την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.

Την Παρασκευή 21 Σεπτέμβρη μέρα μεσημέρι ο Ζακ Κωστόπουλος πέφτει νεκρός σε ενεχυροδανειστήριο της ομόνοιας μετά από ανελέητο ξυλοδαρμό από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, έτερου μαγαζάτορα και αστυνομικών παρουσία και άλλων ατόμων που απλά κοιτάνε το θέαμα(με τη λαμπρή εξαίρεση ενός ανθρώπου που προσπαθεί να τους εμποδίσει). Στη δικογραφία που μεταβιβάζεται στον εισαγγελέα δεν αναφέρεται τίποτα από όλα αυτά ούτε και στις μαρτυρίες των αστυνομικών και του ιδιοκτήτη. Ο χώρος της δολοφονίας δεν περιφράσσεται και ο ιδιοκτήτης καθαρίζει το χώρο καταστρέφοντας κάθε στοιχείο. Τα ΜΜΕ σκυλεύουν τη μνήμη του νεκρού διαδίδοντας ψεύδη. Το ίδιο και ακροδεξιά στοιχεία τα οποία γράφουν οργανωμένα σχόλια( κυρίως μέσα από fake προφίλ) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο ίδιο το προφίλ του Ζακ Κωστόπουλου όπου πανηγυρίζουν για τη δολοφονία του και υβρίζουν το νεκρό μη σεβόμενοι ούτε καν το πένθος των δικών του ανθρώπων.

Μέχρι να αποκαλυφθεί η ταυτότητα του δολοφονημένου δημοσιογράφοι και φιλήσυχοι πολίτες ξερνούν το μίσος τους για τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα δικαιολογώντας την αυτοδικία και πρακτικές λιντσαρίσματος κατά των μικροπαραβατικών και των τοξικοεξαρτημένων την ίδια ώρα που έμποροι σκληρών ναρκωτικών και κλέφτες δημόσιου χρήματος είτε έχουν ΜΜΕ οι ίδιοι είτε εξυμνούνται από αυτά. Μετά την αποκάλυψη ότι πρόκειται για γνωστό και ιδιαίτερα αγαπητό αγωνιστή υπέρ των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και άρα είναι πιο δύσκολο να αποκρυφτεί η αλήθεια αρχίζει μια πιο έμμεση στοχοποίηση και στην πρώτη γραμμή βγαίνουν οι ναζιστές που κάνουν συγκέντρωση με εμετικά συνθήματα κατά των ομοφυλόφιλων και των χρηστών ναρκωτικών στο σημείο της δολοφονίας.

Να μη συνηθίσουμε το Θάνατο και την κοινωνική ανθρωποφαγία! Να υπερασπίσουμε τη μνήμη του δολοφονημένου Ζακ Κωστόπουλου από τους κάθε λογής υβριστές του!

Καλούμε κάθε εργαζόμενο/η, άνεργο/η να πάρει θέση ενάντια στη φασιστική πανούκλα. Μέσα στα σωματεία, τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τις σχολές μας υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των από κάτω στη ζωή! Για να μη νικήσει ο φόβος και το μίσος! Για να ανθίσουν οι πολύχρωμες εργατικές κοινότητες και η αλληλεγγύη απέναντι στη βαρβαρότητα! Η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση καλεί σε συμμετοχή σε όλες τις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που γίνονται ανά την Ελλάδα ενάντια στις προσπάθειες συγκάλυψης της δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ
(ΑΘΗΝΑ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΡΕΘΥΜΝΟ, ΗΜΑΘΙΑ, ΙΩΑΝΝΙΝΑ)

Κράτος και αφεντικά ποινικοποιούν τον πραγματικό συνδικαλισμό

Τα αφεντικά, το κράτος και οι μηχανισμοί τους φοβούνται περισσότερο από καθετί άλλο την οργάνωση των εργαζομένων. Κυρίως όμως φοβούνται όταν οργανωνόμαστε μόνοι μας, όταν δημιουργούμε δομές αλληλεγγύης και κερδίζουμε εργατικούς αγώνες. Τότε οι εισαγγελείς και οι παρατρεχάμενοι τους αναλαμβάνουν δράση, φτιάχνουν δικογραφίες όπου βαφτίζουν τις εργατικές διεκδικήσεις ως «απόπειρα εκβίασης με σκοπό οικονομικό όφελος», τη συνδικαλιστική δράση ως «απόπειρα πρόκλησης βλάβης σε καταστήματα» και την αυτοοργάνωση των εργαζομένων ως «σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση». Όπως ακριβώς έγινε με τις διεκδικήσεις των εργαζομένων στα μαγαζιά «Σαλαντίν» και «Βοτανοπωλείο» τα αφεντικά των οποίων κατέθεσαν στην αστυνομία ως τα θύματα της υπόθεσης ώστε να ποινικοποιήσουν τον συνδικαλιστικό τους αγώνα.

 

Η δίωξη έστω και ενός εργαζόμενου ή μιας εργαζόμενης μάς αφορά όλους, ακόμα περισσότερο όταν πρόκειται για 7 εργαζόμενους και μέλη του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων στην Αθήνα εκ των οποίων οι 4 ήταν και απολυμένοι λόγω συνδικαλιστικής δράσης από τα μαγαζιά όπου δούλευαν. ΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ

ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΟ Ή ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ ΤΙ ΤΟΥ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ

ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

ΕΣΕ

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση

(Τοπικές ενώσεις Αθήνας/Θεσσαλονίκης)

Οι νεκροί εργάτες της τάξης μας τα κέρδη των αφεντικών και του κράτους

Δημοσιεύουμε  από  το  μπλογκ  της  Ελευθεριακής  Συνδικαλιστικής  Ένωσης Θεσσαλονίκης:
Οι νεκροί της τάξης μας δεν προέρχονται μόνο από τους κλάδους της οικοδομής και του επισιτισμού που μετρήσαν πολλά θανατηφόρα «ατυχήματα» τον προηγούμενο χειμώνα. Αυτό το καλοκαίρι στον βωμό των δισεκατομμυρίων εσόδων που μέτρησαν τα αφεντικά μόνο από τον τουρισμό, εμείς μετρήσαμε νεκρούς από κάθε κλάδο. Διαβάστε περισσότερα

1 2