Archive for ΕΣΕ Αθήνας

Απεργία 12 Απρίλη – Στο δρόμο μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες ενάντια σε ένα ακόμα πιο ταξικό λύκειο

 
Είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο η παρούσα κυβέρνηση σε όλους τους τομείς διαστρέφει το νόημα των λέξεων. Η μεταρρύθμιση του Λυκείου, και κυρίως της τελευταίας τάξης του,  ώστε «να εξορθολογιστεί»  είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Γ’ λυκείου  ρητά προσδιορίζεται ως τάξη προετοιμασίας – ή καλύτερα προπόνησης- για τις τελικές εξετάσεις. Με απίστευτο κυνισμό, η αριστερή κυβέρνηση καταργεί μια ολόκληρη τάξη γενικής παιδείας από το λύκειο. Κι ενώ σήμερα τα μη πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα της Γ’ λυκείου, που υποβαθμίζονται από το εξετασιοκεντρικό σύστημα, μπορούν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια και την πολιτική συγκρότηση των μαθητών, στο Νέο Λύκειο τα μαθήματα κατεύθυνσης, όσα έχουν χρηστική αξία, ηγεμονεύουν στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Με την ελληνική εξαίρεση των θρησκευτικών, τα οποία διασώζονται, σε ένα πρόγραμμα σπουδών που θεωρεί περιττό το μάθημα της Ιστορίας, της Βιολογίας ή της Πληροφορικής. Αυτή η πτυχή της μεταρρύθμισης είναι απλώς αστεία.
Με τη μονοπώληση του προγράμματος από τα μαθήματα προσανατολισμού, όλη η χρονιά θα είναι ένας μαραθώνιος, με ορίζοντα τις εξετάσεις. Κι όποιος αντέξει. Άλλωστε είναι κι αυτός ένας στόχος. Οι ιθύνοντες της εκπαιδευτικής πολιτικής εντός κι εκτός συνόρων κρίνουν ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που φοιτούν στο γενικό λύκειο είναι πολύ μεγάλος σε σχέση με όσους προσανατολίζονται προς την επαγγελματική κατάρτιση. Και για να αλλάξει αυτό, το Λύκειο πρέπει να γίνει δύσκολο για τα περισσότερα παιδιά.
Την κατεύθυνση αυτή, τη δημιουργία δηλαδή ενός ξεκάθαρα ταξικού γενικού λυκείου, εξυπηρετεί και η αλλαγή στις ενδοσχολικές εξετάσεις που οδηγούν στη λήψη απολυτηρίου λυκείου. Με τις εξετάσεις να διεξάγονται σε επίπεδο ομάδων σχολείων, με θέματα που είναι αποτέλεσμα κλήρωσης, με επιτηρητές και διορθωτές από άλλα σχολεία, μπαίνει φρένο στη δυνατότητα όλων των παιδιών να αποκτήσουν απολυτήριο λυκείου. Πολύ σύντομα πολλά παιδιά α επιλέξουν να μην φοιτούν σε ένα γενικό λύκειο των αρίστων και να στραφούν προς τα σκόπιμα υποβαθμισμένα επαγγελματικά λύκεια και τη μεταγυμνασιακή  κατάρτιση, δημιουργώντας μια στρατιά νέων, σχεδόν απλήρωτων, εργαζομένων, μέσω της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.
Η αλλαγή στον τρόπο απόκτησης απολυτηρίου υποστηρίζεται ιδεολογικά με επίκληση της-πόσο αριστερής αλήθεια!- αρχής της αξιοκρατίας. Η αξιοκρατία επιβάλλει να μην διεκδικείται από όλους μια θέσης εργασίας ανειδίκευτου εργαζόμενου, γιατί μόνο σε τέτοιες έχει κανείς πρόσβαση μόνο με το απολυτήριο λυκείου. Θαυμάσια αλήθεια αυτή η κοινωνία, στην οποία η εργασία γίνεται αντιληπτή ως προνόμιο κι όχι ως δικαίωμα. Άλλη άποψη έχουμε μάλλον οι αδαείς εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων που προάγουμε στις τάξεις και τελικά δίνουμε απολυτήριο σε όλα τα παιδιά, ακόμα και σε παιδιά με αναπηρίες, ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά ή απλά στους μαθητές και τις μαθήτριες που αδυνατούν ή αρνούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του στείρου ακαδημαϊσμού του λυκείου. Δεν νοσταλγούμε τους καιρούς που «όσοι δεν έπαιρναν τα γράμματα» σταματούσαν σε κάποια τάξη του δημοτικού.
Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να ξεφτιλίσει ακόμα ένα πάγιο αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος, αυτό της ελεύθερης πρόσβασης. Καθιερώνοντας τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης στα ανώτατα ιδρύματα, καλεί τους μαθητές και τις μαθήτριες από πολύ νωρίς να μετριάσουν τις προσδοκίες από τον εαυτό τους και να αποφασίσουν να μην μπουν στη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων. Μάλλον τους καλεί να παραδεχτούν τη θέση τους στην κοινωνική πυραμίδα, κατευθύνοντάς τους προς τις σχολές με τη λιγότερη ζήτηση, ανεξάρτητα αν αυτές ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους. Διαχρονικά, οι προνομιούχοι έχουν ελεύθερη κι εύκολη πρόσβαση σε σχολές που πραγματικά τους ενδιαφέρουν-με το αζημίωτο, εντός κι εκτός συνόρων.  Τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης μετατρέπονται στο φτωχό συγγενή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με κριτήρια προσφοράς και ζήτησης.
Τελικά θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα;
Κανένας από μας δεν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα πρέπει να μείνουν ως έχουν. Είναι απαραίτητο το Λύκειο να αποσυνδεθεί από τον βραχνά των εξετάσεων εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για να γίνει όμως αυτό εφικτό υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση. Η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων. Η πραγματικά ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή είναι άλλωστε και η μόνη προϋπόθεση για την κατάργηση της παραπαιδείας και των ταξικών φραγμών που και αυτή υψώνει στη μόρφωση των παιδιών. Όσο κριτήριο εισαγωγής σε μια πανεπιστημιακή σχολή δεν είναι το ενδιαφέρον σου για το αντικείμενο αλλά το πόσο ικανότερος από τον διπλανό σου είσαι να ανταποκριθείς σε μια ατελείωτη σειρά διαδικασιών αξιολόγησης, η παραπαιδεία όχι μόνο δε θα περιορίζεται, παρά μάλλον θα διευρύνεται, όσο περισσότερες κι αν γίνουν οι ώρες των μαθημάτων προσανατολισμού.
Για να αποκτήσει το λύκειο τον μορφωτικό του ρόλο χρειάζεται να ανοίγει στους μαθητές τον δρόμο προς την επιστήμη και την κοινωνική και πολιτική συγκρότηση. Χρειάζεται να δίνει στους μαθητές το δικαίωμα της επιλογής ,μιας επιλογής όμως που θα συνδέεται με τα ενδιαφέροντά τους, όχι με τον εξοντωτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους για μια θέση στο πανεπιστήμιο. Θέλουμε ένα σχολείο δημιουργικό, που θα δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους, να πειραματιστούν και να γνωρίσουν τον εαυτό τους, χωρίς να καλείται κάποιος να τους αξιολογήσει γι’ αυτό. Θέλουμε ένα σχολείο χωρίς αξιολόγηση, χωρίς ποινές και επαίνους, όπου οι σχέσεις δασκάλου μαθητή και μαθητών μεταξύ τους θα είναι απαλλαγμένες από τη απόρριψη και των ανταγωνισμό. Θέλουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, όχι στους παπάδες, τους δημάρχους και τις εταιρίες. Θέλουμε ένα σχολείο απελευθερωμένο από τον κρατικό έλεγχο, αλλά όχι αυτοχρηματοδοτούμενο με τους όρους της αγοράς, όχι μια «αυτόνομη σχολική μονάδα» με τους όρους της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Θέλουμε ένα σχολείο που θα το διαχειρίζεται ο σύλλογος διδασκόντων και οι μαθητές/-τριες, όχι οι διευθυντές-μάνατζερ με ολοένα διευρυνόμενες εξουσίες.  Θέλουμε ένα σχολείο για όλα τα παιδιά, που να παντρεύει τη θεωρία με την πράξη, που δεν υποβαθμίζει τη χειρωνακτική εργασία και δε σηκώνει ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Θέλουμε σχολείο καθολικό, ούτε «γενικό», ούτε «επαγγελματικό». Θέλουμε ένα σχολείο που καλλιεργεί την αισθητική των παιδιών αλλά και την ηθική τους, που ανταγωνίζεται την καπιταλιστική λογική του «ο καθένας για τον εαυτό του», μπολιάζοντας τα παιδιά με τις αξίες της συντροφικότητας , της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.
Γι’ αυτό και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που υπαγορεύεται από τις αντιδραστικές επιδιώξεις της νεοφιλελεύθερης  κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Μαζί με τους μαθητές και τους γονείς, θα μας βρουν μπροστά τους.
Για ένα σχολείο της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας
Συμμετέχουμε στην απεργία-στηρίζουμε τα μπλοκ των τοπικών ΕΛΜΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση-Διακλαδική Αθήνας (τομέας εκπαίδευσης)
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Ρεθύμνου

Παρέμβαση της κλαδικής Εμπορίου-Υπηρεσιών της Ε.Σ.Ε. Αθήνας στα Public

Παρέμβαση της κλαδικής Εμπορίου-Υπηρεσιών της Ε.Σ.Ε. Αθήνας στα Public Συντάγματος για τις απλήρωτες υπερωρίες 300 ωρών σε συνάδελφο.

Η αλληλεγγύη το όπλο μας, ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

Ακολουθείστε την κλαδική εμπορίου της ΕΣΕ-Αθήνας στην νέα σελίδα της ΕΔΩ.

Βιβλιοπαρουσίαση: Το ημερολόγιο των εργαζομένων

Βιβλιοπαρουσίαση:Το ημερολόγιο των εργαζομένων.
Αφιέρωμα 2019:Ελευθεριακή Παιδεία.

Δευτέρα15 Απριλίου.

‘Εναρξη 19:30

Στις «Εκδόσεις των Συναδέρφων»

Καλλιδρομίου 30 Εξάρχεια.

Προβολή βίντεο για την «χειραφετική παιδαγωγική και αυτοκατευθυνόμενη μάθηση» και συζήτηση με τον Β.Βλαχάκη.

Σχετικά με το ημερολόγιο των εργαζομένων μπορείτε να βρείτε περισσότερα εδω:Ημερολόγιο των εργαζομένων 2019

1 & 22 Απριλίου 2019: Μάθε τα δικαιώματά σου!

Η ΕΣΕ Αθήνας σου παρέχει μέσω δικηγόρου δωρεάν νομικές συμβουλές για εργατικά ζητήματα στις 1/4 και 22/4/2019 από 18:00-20:00 Μαυρικίου 8 και Μαυρομιχάλη, (στα γραφεία του ΣΜΕΔ) στα Εξάρχεια.

Συμμετοχή της ΕΣΕ- Αθήνας στην διαδήλωση στις 8 Μάρτη.

Το κείμενο που μοιράστηκε το βρίσκετε εδω:

Πανελλαδική ανακοίνωση-Κάλεσμα της ΕΣΕ για τις 8 Μάρτη

Πανελλαδική ανακοίνωση-Κάλεσμα της ΕΣΕ για τις 8 Μάρτη

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ 8 ΜΑΡΤΗ!
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ!
Η 8 Μάρτη, παγκόσμια ημέρα των γυναικών, έχει αποτυπωθεί πλέον στο μυαλό των ανθρώπων σε διάφορα σημεία του πλανήτη ως μια ημέρα που οι άντρες πρέπει να χαρίσουν στις μητέρες και συζύγους τους δώρα, ενώ η αγορά γεμίζει από ταμπέλες προσφορών αποκλειστικά για γυναίκες. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η μέρα δεν ξεκίνησε σαν μια γιορτή της γυναίκας και του καταναλωτισμού. Aντίθετα, σημείο εκκίνησής της αποτέλεσαν αιματηρές κινητοποιήσεις εργατριών, που το 1857 σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη κατέβηκαν μαζικά σε διαδήλωση απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και μισθούς ίσους με των αντρών συναδέλφων τους. Αναμφίβολα, το πλαίσιο στο οποίο ωρίμασαν οι προϋποθέσεις για την ανάδυση του γυναικείου κινήματος ήταν οι άθλιες συνθήκες εργασίας και επιβίωσης. Μετά από δύο χρόνια οι ίδιες γυναίκες δημιούργησαν το πρώτο σωματείο γυναικών, ενώ το 1908, 15.000 γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.
Τόσα χρόνια αργότερα, οι διεκδικήσεις και οι συνθήκες στους χώρους εργασίας δεν έχουν αλλάξει και τόσο. Τα αφεντικά προσπαθούν καθημερινά να αρπάξουν και να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν με το μικρότερο δυνατό κόστος. Μέσα σ’ αυτό συγκαταλέγονται και οι μισθοί μας, η συνεχής μείωση των οποίων συνδυάζεται με εξαντλητικά ωράρια, επισφάλεια και διαφόρων τύπων απειλές, με κυριότερη αυτή της απόλυσης. Την ίδια στιγμή, σε έναν κόσμο που κράτος και καπιταλισμός προσπαθούν επίμονα να μας πείσουν πως έχει επιτευχθεί η ισότητα μεταξύ των φύλων, για το επονομαζόμενο “ασθενές φύλο” (μια ακόμη καταφανής υποτίμηση) τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Οι γυναίκες πρέπει παράλληλα να αντιμετωπίσουν σε μεγαλύτερο βαθμό την ανεργία, χαμηλότερους μισθούς σε σχέση με αυτούς των αντρών συναδέλφων τους, αλλά και τις σεξιστικές συμπεριφορές από αφεντικά και πελάτες, οι οποίες πολλές φορές δεν περιορίζονται στη λεκτική έκφραση τους.
Ακριβώς για όλα τα προαναφερθέντα, δεν είναι περίεργο ότι το 1977 ο ΟΗΕ αποφάσισε να κηρύξει τη συγκεκριμένη μέρα ως παγκόσμια ημέρα των γυναικών και ο καπιταλισμός έσπευσε να αφαιρέσει κάθε αγωνιστικό χαρακτηριστικό που τη συνόδευε. Η μέρα αυτή έχει πλέον ντυθεί προσεκτικά με ευγενικές χειρονομίες προς τις γυναίκες, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της “ισότητας των δύο φύλων” και της ύπαρξης αλληλοσεβασμού. Όπως πάντα, έτσι και εδώ, το σύστημα βρίσκει διάφορους τρόπους να καταστείλει αγώνες και κινήματα που εναντιώνονται σε αυτό και ποιος καλύτερος τρόπος από να τα αφομοιώσει. Πολλές φορές μάλιστα, όπως και σε αυτή την περίπτωση, βγάζει και άμεσο υλικό κέρδος, μιας και τα καταστήματα γεμίζουν από άντρες και γυναίκες που αγοράζουν δώρα και πίνουν ποτά υποθάλποντας την έμφυλη καταπίεση. Σίγουρα αυτό γίνεται καλύτερα αντιληπτό από όσες από εμάς, αυτή τη μέρα, για μια ακόμη φορά εργαζόμαστε εξαντλητικά πολλές ώρες, προκειμένου να εξυπηρετήσουμε όσους και όσες πέφτουν στην καλοστημένη παγίδα εορτασμού της ημέρας.
Όλα τα παραπάνω είναι απλά δείγματα της πατριαρχίας που επικρατεί στη σύγχρονη κοινωνία και η οποία δημιουργείται και τρέφεται συνεχώς από τον καπιταλισμό, αποτελώντας πλέον ένα από τα ισχυρότερα όπλα του -αν όχι το ισχυρότερο- ενάντια στην εργατική τάξη και όσες/όσους αντιστέκονται στην εξουσία του. Η εικόνα της γυναίκας, όπως έχει δομηθεί με βάση τα πρότυπα που κατασκευάζονται από το σύστημα, δίνει τεράστια κέρδη στο κεφάλαιο και κάνει ακόμη ισχυρότερη την κάθε εξουσία. Ο διαχωρισμός των εργατριών και των εργατών με βάση τα κοινωνικά φύλα μπορεί να ξεκινάει από όσους μας εξουσιάζουν αλλά δεν μένει εκεί. Διεισδύει ανάμεσα μας δημιουργώντας τριγμούς στο εσωτερικό, με αποτέλεσμα να συγκρουόμαστε και να αναπτύσσονται σχέσεις εξουσίας μεταξύ μας, αφήνοντας κράτος και αφεντικά στην ησυχία τους, ενώ παράλληλα με αυτές τις συνθήκες καθίσταται αδύνατο να δημιουργηθεί ένα ενωμένο εργατικό κίνημα που θα μπορέσει να διεκδικήσει όσα του κλέβουν και να σπάσει την καθημερινή καταπίεση που υφίσταται. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ίσως κέρδος που αποκομίζει ο καπιταλισμός από αυτόν τον τόσο έντονο και βαθιά ριζωμένο κοινωνικό διαχωρισμό.
Για να μπορέσουμε να αντισταθούμε στην εκμετάλλευση που μας επιβάλλεται, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε όλες και όλοι πως όσο εμείς οι ίδιες/οι ίδιοι συνεχίζουμε να αναπαράγουμε τους διαχωρισμούς (φυλετικούς, έμφυλους) που ο καπιταλισμός μας επιβάλλει για να μας καταστείλει, το μόνο που θα καταφέρνουμε στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μικρές προσωρινές νίκες, οι οποίες δεν θα είναι κτήμα όλων μας. Πρέπει να αντιληφθούμε πως μόνο συλλογικοποιώντας τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις μας θα μπορέσουμε να αποτελέσουμε έναν υπολογίσιμο εχθρό των από πάνω. Μόνο αν οργανωθούμε ενωμένες και ενωμένοι στους χώρους εργασίας, τα σωματεία, τις σχολές και τα σχολεία μπορούμε να ελπίζουμε στην καλυτέρευση των ζωών μας.
ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΜΑΡΤΗ 2019
Αθήνα: Πλατεία Κλαυθμώνος 18:00
Θεσσαλονίκη: Άγαλμα Βενιζέλου 13:30
Γιάννενα: Περιφέρεια 18:00
Για επικοινωνία με την ΕΣΕ Αθήνας: ese-ath@espiv.net
Ελέυθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση
(Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Ιωάννινα) / ICL (Διεθνής Συνομοσπονδία Εργασίας)
Στο πλαίσιο διεθνούς συντονισμού αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων

Κάθε μέρα 8 Μάρτη/Κάθε μέρα αγώνας ενάντια στην πατριαρχία!

Την Παρασκευή 8 Μαρτίου η ΕΣΕ συμμετέχει στις διεθνείς κινητοποιήσεις ενάντια στην πατριαρχία!
Συγκέντρωση 8/3 6μμ. στην πλατεία Κλαυθμώνος
Στο σπίτι,στο δρόμο και στην εργασία καμιά γυναίκα μόνη ενάντια στην πατριαρχία!
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας
e-mail: ese-ath@espiv.net
css.php