Παρεμβάσεις της ΕΣΕ-Αθήνας για τις συνθήκες εργασίας στα πρατήρια βενζίνης.

 

  Πραγματοποιήθηκαν  τις προηγούμενες ημέρες  παρέμβασεις της ΕΣΕ-Αθήνας  για τις συνθήκες εργασίας .

Οι παρεμβάσεις στα βενζινάδικα θα συνεχιστούν και το προσεχές διάστημα.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε

 

 

Βρισκόμενοι στην αρχή μιας τόσο οικονομικής όσο και κοινωνικής κρίσης και παράλληλα σε μια  συνθήκη φόβου και αδράνειας με την απειλή του Covid-19 πάνω από τα κεφάλια μας, η AVIN OIL και η Coral(Shell), αμφότερες θυγατρικές της Motor Oil, αποτελούν από τις πρώτες εταιρείες που αποφάσισαν να θέσουν σε ισχύ αλλαγές στις συμβάσεις των εργαζομένων τους. Πιο συγκεκριμένα, λίγες μέρες πριν αποφάσισαν την αναστολή των συμβάσεων μερικών εκ των εργαζομένων των πρατηρίων τους. Οι αλλαγές αυτές στις συμβάσεις του προσωπικού, ξεκινούν από 1η Απριλίου με άγνωστη στην πραγματικότητα περίοδο ισχύος, ενώ ανακοινώθηκαν σταδιακά στους/στις εργαζόμενες μόλις λίγες μέρες πριν την εφαρμογή τους. Την ίδια πρακτική ακολούθησαν και άλλοι όμιλοι όπως και ιδιωτικά πρατήρια.

Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό το πραγματικό μέγεθος του κεφαλαίου που διαχειρίζεται η Motor Oil, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις θυγατρικές της. Αυτές είναι η AVIN OIL, η Coral (Shell), Coral Gas, LPC Α.Ε., η NRG Trading House Ενεργειακή Α.Ε., η OFC Υπηρεσίες Αεροπορικού ΚαυσίμουΑ.Ε., η Shell & Moh Α.Ε., η ΚΟΡΙΝΘΟΣ POWER Α.Ε., καθώς και η Εταιρεία Αγωγού Καυσίμων Αεροδρομίου Αθηνών. Δε είναι απίθανο η ίδια πρακτική μείωσης του προσωπικού να εφαρμόζεται και στις υπόλοιπες θυγατρικές, εκτός από την Avin και τη Shell και απλά να μην έχει ακόμη γνωστοποιηθεί, όπως επίσης και στο προσωπικό το οποίο εργάζεται εντός της επιχείρησης. Δε μπορούμε πάντως καν να υπολογίσουμε πόσες χιλιάδες εργαζόμενους έχει η Motor Oil, όπως ούτε και πόσοι βλέπουν το μισθό τους να συρρικνώνεται ή να αντικαθίσταται από ένα κρατικό επίδομα που ακόμη να δοθεί.

Η αλήθεια είναι πως καμία από τις πρόσφατες αποφάσεις των εταιριών δεν εκπλήσσει ιδιαίτερα, μιας και ήδη από την ημέρα της πρόσληψής μας έως σήμερα έχει γίνει αρκετά σαφές πως αποτελούμε τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Οι περισσότεροι/-ες εργαζόμενες στις δύο εταιρίες ασφαλίζονται με  μηνιαίες συμβάσεις, οι οποίες γίνονται μέσω της εταιρίας ενοικίασης εργαζομένων (leasing) KSM, η οποία και μας νοικιάζει στον αντίστοιχο διαχειριστή που έχει ορίσει η εταιρία για το κάθε πρατήριο. Κατά συνέπεια ήδη κάθε εργαζόμενος/-η της εταιρίας βρίσκεται σε αρκετά επισφαλή θέση μην ξέροντας αν τον επόμενο μήνα η σύμβαση του θα ανανεωθεί ή όχι. Μέσω των μηνιαίων αυτών συμβάσεων η εταιρία διαχωρίζει πλήρως τη θέση της από τις/τους εργαζόμενες, μια και δεν φαίνεται πουθενά η εργασιακή σχέση των δύο μερών. Παράλληλα, άμεσα ή έμμεσα καταστέλλεται κάθε διεκδίκηση, από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμφανής συσχέτιση με την εταιρεία. Πάντως και διεκδίκηση να υπάρξει η λύση για τους εργοδότες δείχνει απλή και εύκολη. Δε μιλάμε για απόλυση αλλά μια απλή λήξη της σύμβασης.

Τη στιγμή λοιπόν που μια παγκόσμια οικονομική κρίση ξεσπάει, κανένα μέρος του κεφαλαίου δε θα μείνει ανεπηρέαστο. Κατά συνέπεια η κοινή λογική της γραβάτας λέει ότι από κάπου πρέπει να γλυτώσουμε χρήματα. Η ερώτηση δε γίνεται καν μια και η πρώτη απάντηση είναι πάντα η ίδια: από τους εργαζόμενους/-ες. Η απόλυση τμήματος του εργατικού δυναμικού που με βάση τα ποσοστά δε χρησιμεύει, μια και ο τζίρος προσωρινά πέφτει, έχει να προσφέρει λίγο παραπάνω χρόνο οικονομικής άνεσης στην εταιρία. Εξ’ άλλου, με το μαστίγιο της απόλυσης πάνω από το κεφάλι του, το εργατικό δυναμικό που θα παραμείνει, θα δουλεύει με φρενήρης ρυθμούς και υπό όποια εργασιακή συνθήκη.

Αξίζει να επισημανθεί πως λίγες μέρες πριν, η Motor Oil δώρισε 50 αναπνευστήρες στα ελληνικά νοσοκομεία ενισχύοντας «τη μάχη ενάντια στον κορονοιό», δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την κοινωνική της ευαισθησία(;). Μάλλον από την πολύ ευαισθησία ο Βαρδυνογιάννης έβαλε τα κλάματα και ξέχασε να προμηθεύσει τους ίδιους τους εργαζόμενους με μάσκες και γάντια, αναγκάζοντας μας για μεγάλο χρονικό διάστημα να ψάχνουμε ατομικές λύσεις, όντας εκτεθειμένοι κατά τη διάρκεια της δουλειάς, έως ο υπεύθυνος κάθε πρατηρίου να μπορέσει να προμηθευτεί τα απαραίτητα.  Την ίδια στιγμή σε πολλά ιδιωτικά και εταιρικά πρατήρια οι εργαζόμενοι/-ες δουλεύουν ακόμη χωρίς κανένα μέσο αυτοπροστασίας.

Όσο εμείς παίζουμε τη ζωή μας κορόνα – γράμματα, τρέχουμε έως τις αντλίες και πάλι πίσω και για αντάλλαγμα παίρνουμε 6μιση κατοστάρικα, τα αφεντικά που ποτέ δε θα δούμε να μας δίνουν άμεσα εντολές, παίζουν με διακρατικές συμφωνίες, στήνουν και ξεστήνουν πολέμους, ανεβοκατεβάζουν τους δείκτες του χρηματιστηρίου, παίζουν με τις ζωές μας. Εκεί που εμείς ακροβατούμε μεταξύ ζωής και επιβίωσης, εκείνοι βλέπουν αριθμούς, κέρδη ή ζημιά. Αυτό ισχύει τόσο για τη Motor Oil, όσο και για όλες τις άλλες αντίστοιχες εταιρίες, είτε βρισκόμαστε στην Ελλάδα, είτε οπουδήποτε αλλού.

Είναι ίσως και το πιο σημαντικό να αντιληφθούμε πως τώρα δε γίνεται στην πραγματικότητα λόγος για μία συγκεκριμένη επιχείρηση, σε μια συγκεκριμένη χώρα. Όλα τα παραπάνω και όσα ακολουθούν ισχύουν και αφορούν όλες και όλους όσες εργαζόμαστε σε αντίστοιχες επιχειρήσεις σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Δεν είναι απλά ίδιο το εμπόρευμα, αλλά και το συμφέρον. Ήδη είδαμε ότι όλα τα «μεγάλα κεφάλια» τρώνε στην πραγματικότητα κομμάτι από τις ίδιες πίτες. Στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις μάλιστα το αγαθό το οποίο περνάει από τα χέρια μας είναι η ίδια η ενέργεια, για την οποία γίνονται πόλεμοι, εξεγέρσεις και άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά. Με λίγα λόγια, για τα αφεντικά και όσους μας εξουσιάζουν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, τόσο ώστε να σκοτώνουν και να διαταράσσουν κάθε διεθνή συνθήκη για αυτό. Το πετρέλαιο είναι το αγαθό το οποίο περισσότερο από κάθε τι άλλο καθορίζει την οικονομία. Αρκεί να σκεφτούμε ότι οι δείκτες του χρηματιστηρίου, όπως και η τιμή πολλών αγαθών, ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα με την τιμή του βαρελιού. Ίσως να μην έχουμε, όπως είναι λογικό, αντιληφθεί ποτέ σε μεγάλη κλίμακα τη θέση μας μέσα σε αυτό το στίβο, αλλά είναι καίρια. Εάν εμείς δε δουλεύουμε στα πρατήρια, τα διυλιστήρια, τις αποβάθρες, τα κοιτάσματα και τα γραφεία, τα κέρδη πέφτουν.

Τι γίνεται με τα ιδιωτικά πρατήρια

 

Τα πράγματα στα ιδιωτικά πρατήρια είναι ακόμη πιο δύσκολα. Εκεί, όπως στα περισσότερα καταστήματα του ιδιωτικού τομέα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε πλασματικές συμβάσεις εργασίας, αδήλωτες υπερωρίες, καθυστέρηση πληρωμών, άρνηση καταβολής δώρων και επιδομάτων και πολλά άλλα. Εάν οι κανόνες προστασίας δεν τηρούνται μία φορά στα εταιρικά πρατήρια, εκεί δεν υπάρχουν καθόλου. Μια μεγάλη εταιρία πρέπει τουλάχιστον να δείχνει μια αξιοπρεπή εικόνα προς το κράτος και τον εργαζόμενο, έχοντας περισσότερους να διαχειριστεί αλλά και πιο πολλά να χάσει. Ένας απλός ιδιώτης χρειάζεται ένα απλό κονέ με την τοπική εξουσία και μερικές μόνο εργάτες/-τριες που θα «χτυπήσει» στην ανάγκη.

Προσπαθώντας να αποκτήσουμε μια πιο συνολική εικόνα για την οικονομική συνθήκη, η οποία θα ακολουθήσει την κρίση του Covid-19, δε διατηρούμε πολλές αμφιβολίες πως το μοντέλο της Motor Oil τώρα και στο μέλλον ακολουθούν και άλλοι όμιλοι και άλλες εταιρίες, πολυεθνικές ή μικρομάγαζα. Την ίδια στιγμή, δεν τρέφουμε και πολλές αυταπάτες πως την εξουδετέρωση της απειλής του ιού και τις υποσχέσεις για τη συνέχιση της ¨συνεργασίας¨ μας με τους εργοδότες, δε θα ακολουθήσουν απολύσεις και περεταίρω επιδείνωση των εργασιακών μας συνθηκών. Το σκηνικό έτσι κι αλλιώς ήδη προοικονομεί κατι τέτοιο . Επιχειρήσεις κάνουν παράνομες απολύσεις, υποχρεώνουν σε οικειοθελή αποχώρηση, αναγκάζουν τους/τις εργαζομένους να υπογράψουν άδειες άνευ αποδοχών, δε δίνουν ποτέ τα χρήματα για το πρώτο μισό του Μαρτίου που όλες και όλοι δουλέψαμε. Καμία κυβέρνηση και κανένα αφεντικό δεν ενδιαφέρεται για όλους/όλες όσες εργάζονται ανασφάλιστες τόσα χρόνια, δεν έχουνε άμεση πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τώρα είναι και χωρίς μεροκάματα.

Ήρθε η ώρα να πούμε στον κ. Βαρδινογιάννη και σε όποιον άλλο εκπρόσωπο του κεφαλαίου και της κρατικής εξουσίας θέλει να παίξει με την επιβίωση μας προκειμένου να χτίσει πάνω μας την καριέρα του, πως μέσα σε αυτή τη χρονική συγκυρία η ανοχή μας έπιασε πάτο. Ξέρουμε εδώ και καιρό πως αν ήμαστε σωστά ασφαλισμένοι η θέση μας στο παρελθόν και τώρα δε θα ήταν εξίσου επισφαλής. Ξέρουμε επίσης πως οι εταιρίες και τα μαγαζιά έχουν μια χαρά εξασφαλισμένη την επιβίωση τους και δε χρειάζεται να στέλνουν εμάς στο σπίτι. Έχουν αρκετά χρήματα στα χρηματοκιβώτια και τις θυρίδες, αρκετά κοιτάσματα και κυβικά καυσίμου στα διυλιστήρια όπως και αρκετές μετοχές και ομόλογα για να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πως αν κάποιος δεν έχει ανάγκη αυτή την κρίσιμη στιγμή και ό,τι την ακολουθήσει, είναι αυτοί. Για το λόγο αυτό ένα πράγμα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε : τα κέρδη και η επιβίωση των επιχειρήσεών τους στηρίζονται σε εμάς. Αν εμείς σταματήσουμε να δουλεύουμε  και να παράγουμε τότε τα κέρδη τους μπορούν να χαθούν.  Εμείς σίγουρα έχουμε πολύ λιγότερα να χάσουμε.

Όσο συλλογικοποιούμαστε, προσπαθούμε και καταφέρνουμε να οργανωνόμαστε μέσα στους χώρους της δουλειάς μας, τα υπάρχοντα σωματεία μας και να δημιουργούμε νέα, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε και να εναντιωνόμαστε  στο κάθε αφεντικό και στις πρακτικές του κεφαλαίου. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ίσως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε τη δύναμη μας απέναντί τους. Το κράτος το ανακοίνωσε ήδη: η περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι κρίσιμη και δύσκολη για την οικονομία. Δηλαδή για εμάς. Αυτή την κρίση όμως δεν πρέπει να την πληρώσουμε και πάλι εμείς. Ας την πληρώσουν αυτοί που τη δημιουργούν. Αυτοί που πατάν στις δικές μας πλάτες για να συσσωρεύσουν πλούτο, δύναμη και εξουσία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

  • Κατάργηση των μηνιαίων συμβάσεων εργασίας στα πρατήρια καυσίμων και απευθείας σύμβαση με την εταιρία στην οποία δουλεύουμε, σύμφωνα με τις ώρες τις οποίες εργαζόμαστε.
  • Καμία/κανένας εργαζόμενος υπό καθεστώς αναστολής σύμβασης ή μείωσης των ωρών εργασίας του κατά 50%.
  • Παύση των αδειών άνευ αποδοχών και αναδρομική καταβολή των ενσήμων των εργαζομένων, όπου έχουν δοθεί.
  • Πληρωμή κάθε υπερωρίας και προσαύξησης που δικαιούμαστε.
  • Καταβολή Δώρου Πάσχα μέσα στον Απρίλιο.
  • Καμία απόλυση και περικοπή ωρών ή μισθού με τη λήξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

 

Την κρίση έχουν να την πληρώσουν και το βλέπουμε καθημερινά στα ταμεία μας

 

   

 

ΚΡΥΟ ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΤΛΙΑ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

https://ese.espiv.net/

eseath@espiv.net

ICL-CIT:May May Day: Solidarity despite the quarantine

May Day finds us locked down and quarantined. In many countries around the world, the working class will be confined during International Workers’ Day. At any rate, large rallies will be banned. Above all, our class is being ravaged by an unparalleled human tragedy and faces an uncertain future.

In all likelihood, the cycle of job destruction, wages decrease and worsening of living conditions that has alre

The heroes and heroines of the working class, workers in health care, logistics, supermarkets, food production, education, emergencies and many other basic services, remind us that with determination, trust in our own strength and mutual support, any pandemic can be defeated. Including fear and hopelessness. Only the people save the people.

Over and above the barriers imposed by the situation, our anarcho-syndicalist and revolutionary unions, the sections of ICL, have used any means at their disposal to stand firm by their membership and their class, to continue functioning, advising and assisting.

May Day is no exception. Many ICL sections have planned virtual events for the day or have come up with other ingenious ways to show their determination to defend workers’ rights. The links to these events will be shared below, as we receive them. We invite all of you to attend them and to show that solidarity cannot be quarantined!

Long live May Day! Long live the working class! Only the people save the people

ady started, will continue unabated after the lockdown eases. However, this May Day will also inaugurate a cycle of resistance and solidarity.

 

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ_ΣΑΒΒΑΤΟ_22/6_ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ_11:00

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην ποινικοποίηση-εγκληματοποίηση των εργατικών αγώνων
Η συνάδελφος Ανδριανή, μετά από 24 χρόνια συνεχούς εργασίας, σε καθεστώς αλλεπάλληλων συμβάσεων ορισμένου χρόνου, απολύθηκε από το φροντιστήριο «Πρίσμα», γιατί διεκδίκησε να της καταβληθούν τα δεδουλευμένα 2
χρόνων. Η συνάδελφος κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης 24 χρόνια, διδάσκοντας πολιτική οικονομία.

Διαβάστε περισσότερα

Συμμετοχή της κλαδικής εμπορίου υπηρεσιών της ΕΣΕ-Αθήνας στην κλαδική απεργία της Κυριακής 5 Μάη 2019

Την Κυριακή 5 Μάη 2019,η κλαδική εμπορίου υπηρεσιών της ΕΣΕ-Αθήνας συμμετείχε στην απεργία στον κλάδο του βιβλίου και την απεργιακή περιφρούρηση στο public Κολωνακίου που πραγματοποίησε ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής.

Το πανό έγραφε:Αγώνας μέχρι την δικαίωση μέχρι η Κυριακή να ξαναγίνει αργία θα είναι απεργία-Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ενωση -Κλαδική Εμπορίου υπηρεσιών.

Παρέμβαση της κλαδικής Εμπορίου-Υπηρεσιών της Ε.Σ.Ε. Αθήνας στα Public

Παρέμβαση της κλαδικής Εμπορίου-Υπηρεσιών της Ε.Σ.Ε. Αθήνας στα Public Συντάγματος για τις απλήρωτες υπερωρίες 300 ωρών σε συνάδελφο.

Η αλληλεγγύη το όπλο μας, ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

Ακολουθείστε την κλαδική εμπορίου της ΕΣΕ-Αθήνας στην νέα σελίδα της ΕΔΩ.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ LOLA GUTIEREZ: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Την Τρίτη 18/12 διεξήχθη στο εφετείο η δίκη της αναρχοσυνδικαλίστριας μέλος του συνδικάτου της CGT στη Βαρκελώνη Λόλα Γκουτιέρεθ. Από το πρωί στο χώρο υπήρχε συγκέντρωση αλληλέγγυων από τη CGT Ισπανίας, την Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση, το City Plaza και την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης. Η Λόλα το Νοέμβρη του 2016 προσπαθεί να περάσει έναν Κούρδο πολιτικό πρόσφυγα χωρίς χαρτιά από την Ελλάδα στη Βαρκελώνη με σκοπό να συνεχίσει το ταξίδι του για τη Γερμανία όπου τον περιμένει ένας συγγενής του δίνοντας του για αυτό το σκοπό τα έγγραφα του γιου της. Όταν γίνονται αντιληπτοί από την αστυνομία συλλαμβάνονται, φυλακίζονται στο στρατόπεδο κράτησης ελληνικού και στη συνέχεια απελαύνονται.  Για αυτήν την πράξη αλληλεγγύης το ελληνικό δικαστήριο την καταδίκασε σε 17 μήνες με τριετή αναστολή ενώ εξετάζεται το δικαίωμα εισόδου της στην Ελλάδα μετά το πέρας της αναστολής.

Δεδομένου ότι αντιμετώπιζε κατηγορίες που επιφέρουν ποινή φυλάκισης μέχρι δέκα χρόνια η απόφαση με νομικούς όρους μπορεί να θεωρηθεί θετική. Όμως η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους μετανάστες από τα κράτη είναι η άλλη όψη της διαχείρισης των μεταναστών με νάρκες, φράχτες και πνιγμούς. Τα κράτη και ο καπιταλισμός θέλουν οι άνθρωποι να μετακινούνται χωρίς χαρτιά για να αποτελούν ένα φθηνό και υπάκουο εργατικό δυναμικό που θα το εκμεταλλεύονται για κάποιο διάστημα, μετά θα το απελαύνουν και πάλι από την αρχή. Ντόπιοι και μετανάστες εργάτες σε κάθε χώρα έχουμε κοινά συμφέροντα και κοινούς αγώνες να δώσουμε απέναντι στις πολιτικές που υποτιμούν την αξία της εργατικής μας δύναμης και της ίδιας της ζωής μας!

1 2 3 4