Παρεμβάσεις της ΕΣΕ-Αθήνας για τις συνθήκες εργασίας στα πρατήρια βενζίνης.

 

  Πραγματοποιήθηκαν  τις προηγούμενες ημέρες  παρέμβασεις της ΕΣΕ-Αθήνας  για τις συνθήκες εργασίας .

Οι παρεμβάσεις στα βενζινάδικα θα συνεχιστούν και το προσεχές διάστημα.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε

 

 

Βρισκόμενοι στην αρχή μιας τόσο οικονομικής όσο και κοινωνικής κρίσης και παράλληλα σε μια  συνθήκη φόβου και αδράνειας με την απειλή του Covid-19 πάνω από τα κεφάλια μας, η AVIN OIL και η Coral(Shell), αμφότερες θυγατρικές της Motor Oil, αποτελούν από τις πρώτες εταιρείες που αποφάσισαν να θέσουν σε ισχύ αλλαγές στις συμβάσεις των εργαζομένων τους. Πιο συγκεκριμένα, λίγες μέρες πριν αποφάσισαν την αναστολή των συμβάσεων μερικών εκ των εργαζομένων των πρατηρίων τους. Οι αλλαγές αυτές στις συμβάσεις του προσωπικού, ξεκινούν από 1η Απριλίου με άγνωστη στην πραγματικότητα περίοδο ισχύος, ενώ ανακοινώθηκαν σταδιακά στους/στις εργαζόμενες μόλις λίγες μέρες πριν την εφαρμογή τους. Την ίδια πρακτική ακολούθησαν και άλλοι όμιλοι όπως και ιδιωτικά πρατήρια.

Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό το πραγματικό μέγεθος του κεφαλαίου που διαχειρίζεται η Motor Oil, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις θυγατρικές της. Αυτές είναι η AVIN OIL, η Coral (Shell), Coral Gas, LPC Α.Ε., η NRG Trading House Ενεργειακή Α.Ε., η OFC Υπηρεσίες Αεροπορικού ΚαυσίμουΑ.Ε., η Shell & Moh Α.Ε., η ΚΟΡΙΝΘΟΣ POWER Α.Ε., καθώς και η Εταιρεία Αγωγού Καυσίμων Αεροδρομίου Αθηνών. Δε είναι απίθανο η ίδια πρακτική μείωσης του προσωπικού να εφαρμόζεται και στις υπόλοιπες θυγατρικές, εκτός από την Avin και τη Shell και απλά να μην έχει ακόμη γνωστοποιηθεί, όπως επίσης και στο προσωπικό το οποίο εργάζεται εντός της επιχείρησης. Δε μπορούμε πάντως καν να υπολογίσουμε πόσες χιλιάδες εργαζόμενους έχει η Motor Oil, όπως ούτε και πόσοι βλέπουν το μισθό τους να συρρικνώνεται ή να αντικαθίσταται από ένα κρατικό επίδομα που ακόμη να δοθεί.

Η αλήθεια είναι πως καμία από τις πρόσφατες αποφάσεις των εταιριών δεν εκπλήσσει ιδιαίτερα, μιας και ήδη από την ημέρα της πρόσληψής μας έως σήμερα έχει γίνει αρκετά σαφές πως αποτελούμε τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Οι περισσότεροι/-ες εργαζόμενες στις δύο εταιρίες ασφαλίζονται με  μηνιαίες συμβάσεις, οι οποίες γίνονται μέσω της εταιρίας ενοικίασης εργαζομένων (leasing) KSM, η οποία και μας νοικιάζει στον αντίστοιχο διαχειριστή που έχει ορίσει η εταιρία για το κάθε πρατήριο. Κατά συνέπεια ήδη κάθε εργαζόμενος/-η της εταιρίας βρίσκεται σε αρκετά επισφαλή θέση μην ξέροντας αν τον επόμενο μήνα η σύμβαση του θα ανανεωθεί ή όχι. Μέσω των μηνιαίων αυτών συμβάσεων η εταιρία διαχωρίζει πλήρως τη θέση της από τις/τους εργαζόμενες, μια και δεν φαίνεται πουθενά η εργασιακή σχέση των δύο μερών. Παράλληλα, άμεσα ή έμμεσα καταστέλλεται κάθε διεκδίκηση, από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμφανής συσχέτιση με την εταιρεία. Πάντως και διεκδίκηση να υπάρξει η λύση για τους εργοδότες δείχνει απλή και εύκολη. Δε μιλάμε για απόλυση αλλά μια απλή λήξη της σύμβασης.

Τη στιγμή λοιπόν που μια παγκόσμια οικονομική κρίση ξεσπάει, κανένα μέρος του κεφαλαίου δε θα μείνει ανεπηρέαστο. Κατά συνέπεια η κοινή λογική της γραβάτας λέει ότι από κάπου πρέπει να γλυτώσουμε χρήματα. Η ερώτηση δε γίνεται καν μια και η πρώτη απάντηση είναι πάντα η ίδια: από τους εργαζόμενους/-ες. Η απόλυση τμήματος του εργατικού δυναμικού που με βάση τα ποσοστά δε χρησιμεύει, μια και ο τζίρος προσωρινά πέφτει, έχει να προσφέρει λίγο παραπάνω χρόνο οικονομικής άνεσης στην εταιρία. Εξ’ άλλου, με το μαστίγιο της απόλυσης πάνω από το κεφάλι του, το εργατικό δυναμικό που θα παραμείνει, θα δουλεύει με φρενήρης ρυθμούς και υπό όποια εργασιακή συνθήκη.

Αξίζει να επισημανθεί πως λίγες μέρες πριν, η Motor Oil δώρισε 50 αναπνευστήρες στα ελληνικά νοσοκομεία ενισχύοντας «τη μάχη ενάντια στον κορονοιό», δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την κοινωνική της ευαισθησία(;). Μάλλον από την πολύ ευαισθησία ο Βαρδυνογιάννης έβαλε τα κλάματα και ξέχασε να προμηθεύσει τους ίδιους τους εργαζόμενους με μάσκες και γάντια, αναγκάζοντας μας για μεγάλο χρονικό διάστημα να ψάχνουμε ατομικές λύσεις, όντας εκτεθειμένοι κατά τη διάρκεια της δουλειάς, έως ο υπεύθυνος κάθε πρατηρίου να μπορέσει να προμηθευτεί τα απαραίτητα.  Την ίδια στιγμή σε πολλά ιδιωτικά και εταιρικά πρατήρια οι εργαζόμενοι/-ες δουλεύουν ακόμη χωρίς κανένα μέσο αυτοπροστασίας.

Όσο εμείς παίζουμε τη ζωή μας κορόνα – γράμματα, τρέχουμε έως τις αντλίες και πάλι πίσω και για αντάλλαγμα παίρνουμε 6μιση κατοστάρικα, τα αφεντικά που ποτέ δε θα δούμε να μας δίνουν άμεσα εντολές, παίζουν με διακρατικές συμφωνίες, στήνουν και ξεστήνουν πολέμους, ανεβοκατεβάζουν τους δείκτες του χρηματιστηρίου, παίζουν με τις ζωές μας. Εκεί που εμείς ακροβατούμε μεταξύ ζωής και επιβίωσης, εκείνοι βλέπουν αριθμούς, κέρδη ή ζημιά. Αυτό ισχύει τόσο για τη Motor Oil, όσο και για όλες τις άλλες αντίστοιχες εταιρίες, είτε βρισκόμαστε στην Ελλάδα, είτε οπουδήποτε αλλού.

Είναι ίσως και το πιο σημαντικό να αντιληφθούμε πως τώρα δε γίνεται στην πραγματικότητα λόγος για μία συγκεκριμένη επιχείρηση, σε μια συγκεκριμένη χώρα. Όλα τα παραπάνω και όσα ακολουθούν ισχύουν και αφορούν όλες και όλους όσες εργαζόμαστε σε αντίστοιχες επιχειρήσεις σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Δεν είναι απλά ίδιο το εμπόρευμα, αλλά και το συμφέρον. Ήδη είδαμε ότι όλα τα «μεγάλα κεφάλια» τρώνε στην πραγματικότητα κομμάτι από τις ίδιες πίτες. Στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις μάλιστα το αγαθό το οποίο περνάει από τα χέρια μας είναι η ίδια η ενέργεια, για την οποία γίνονται πόλεμοι, εξεγέρσεις και άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά. Με λίγα λόγια, για τα αφεντικά και όσους μας εξουσιάζουν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, τόσο ώστε να σκοτώνουν και να διαταράσσουν κάθε διεθνή συνθήκη για αυτό. Το πετρέλαιο είναι το αγαθό το οποίο περισσότερο από κάθε τι άλλο καθορίζει την οικονομία. Αρκεί να σκεφτούμε ότι οι δείκτες του χρηματιστηρίου, όπως και η τιμή πολλών αγαθών, ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα με την τιμή του βαρελιού. Ίσως να μην έχουμε, όπως είναι λογικό, αντιληφθεί ποτέ σε μεγάλη κλίμακα τη θέση μας μέσα σε αυτό το στίβο, αλλά είναι καίρια. Εάν εμείς δε δουλεύουμε στα πρατήρια, τα διυλιστήρια, τις αποβάθρες, τα κοιτάσματα και τα γραφεία, τα κέρδη πέφτουν.

Τι γίνεται με τα ιδιωτικά πρατήρια

 

Τα πράγματα στα ιδιωτικά πρατήρια είναι ακόμη πιο δύσκολα. Εκεί, όπως στα περισσότερα καταστήματα του ιδιωτικού τομέα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε πλασματικές συμβάσεις εργασίας, αδήλωτες υπερωρίες, καθυστέρηση πληρωμών, άρνηση καταβολής δώρων και επιδομάτων και πολλά άλλα. Εάν οι κανόνες προστασίας δεν τηρούνται μία φορά στα εταιρικά πρατήρια, εκεί δεν υπάρχουν καθόλου. Μια μεγάλη εταιρία πρέπει τουλάχιστον να δείχνει μια αξιοπρεπή εικόνα προς το κράτος και τον εργαζόμενο, έχοντας περισσότερους να διαχειριστεί αλλά και πιο πολλά να χάσει. Ένας απλός ιδιώτης χρειάζεται ένα απλό κονέ με την τοπική εξουσία και μερικές μόνο εργάτες/-τριες που θα «χτυπήσει» στην ανάγκη.

Προσπαθώντας να αποκτήσουμε μια πιο συνολική εικόνα για την οικονομική συνθήκη, η οποία θα ακολουθήσει την κρίση του Covid-19, δε διατηρούμε πολλές αμφιβολίες πως το μοντέλο της Motor Oil τώρα και στο μέλλον ακολουθούν και άλλοι όμιλοι και άλλες εταιρίες, πολυεθνικές ή μικρομάγαζα. Την ίδια στιγμή, δεν τρέφουμε και πολλές αυταπάτες πως την εξουδετέρωση της απειλής του ιού και τις υποσχέσεις για τη συνέχιση της ¨συνεργασίας¨ μας με τους εργοδότες, δε θα ακολουθήσουν απολύσεις και περεταίρω επιδείνωση των εργασιακών μας συνθηκών. Το σκηνικό έτσι κι αλλιώς ήδη προοικονομεί κατι τέτοιο . Επιχειρήσεις κάνουν παράνομες απολύσεις, υποχρεώνουν σε οικειοθελή αποχώρηση, αναγκάζουν τους/τις εργαζομένους να υπογράψουν άδειες άνευ αποδοχών, δε δίνουν ποτέ τα χρήματα για το πρώτο μισό του Μαρτίου που όλες και όλοι δουλέψαμε. Καμία κυβέρνηση και κανένα αφεντικό δεν ενδιαφέρεται για όλους/όλες όσες εργάζονται ανασφάλιστες τόσα χρόνια, δεν έχουνε άμεση πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τώρα είναι και χωρίς μεροκάματα.

Ήρθε η ώρα να πούμε στον κ. Βαρδινογιάννη και σε όποιον άλλο εκπρόσωπο του κεφαλαίου και της κρατικής εξουσίας θέλει να παίξει με την επιβίωση μας προκειμένου να χτίσει πάνω μας την καριέρα του, πως μέσα σε αυτή τη χρονική συγκυρία η ανοχή μας έπιασε πάτο. Ξέρουμε εδώ και καιρό πως αν ήμαστε σωστά ασφαλισμένοι η θέση μας στο παρελθόν και τώρα δε θα ήταν εξίσου επισφαλής. Ξέρουμε επίσης πως οι εταιρίες και τα μαγαζιά έχουν μια χαρά εξασφαλισμένη την επιβίωση τους και δε χρειάζεται να στέλνουν εμάς στο σπίτι. Έχουν αρκετά χρήματα στα χρηματοκιβώτια και τις θυρίδες, αρκετά κοιτάσματα και κυβικά καυσίμου στα διυλιστήρια όπως και αρκετές μετοχές και ομόλογα για να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πως αν κάποιος δεν έχει ανάγκη αυτή την κρίσιμη στιγμή και ό,τι την ακολουθήσει, είναι αυτοί. Για το λόγο αυτό ένα πράγμα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε : τα κέρδη και η επιβίωση των επιχειρήσεών τους στηρίζονται σε εμάς. Αν εμείς σταματήσουμε να δουλεύουμε  και να παράγουμε τότε τα κέρδη τους μπορούν να χαθούν.  Εμείς σίγουρα έχουμε πολύ λιγότερα να χάσουμε.

Όσο συλλογικοποιούμαστε, προσπαθούμε και καταφέρνουμε να οργανωνόμαστε μέσα στους χώρους της δουλειάς μας, τα υπάρχοντα σωματεία μας και να δημιουργούμε νέα, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε και να εναντιωνόμαστε  στο κάθε αφεντικό και στις πρακτικές του κεφαλαίου. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ίσως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε τη δύναμη μας απέναντί τους. Το κράτος το ανακοίνωσε ήδη: η περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι κρίσιμη και δύσκολη για την οικονομία. Δηλαδή για εμάς. Αυτή την κρίση όμως δεν πρέπει να την πληρώσουμε και πάλι εμείς. Ας την πληρώσουν αυτοί που τη δημιουργούν. Αυτοί που πατάν στις δικές μας πλάτες για να συσσωρεύσουν πλούτο, δύναμη και εξουσία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

  • Κατάργηση των μηνιαίων συμβάσεων εργασίας στα πρατήρια καυσίμων και απευθείας σύμβαση με την εταιρία στην οποία δουλεύουμε, σύμφωνα με τις ώρες τις οποίες εργαζόμαστε.
  • Καμία/κανένας εργαζόμενος υπό καθεστώς αναστολής σύμβασης ή μείωσης των ωρών εργασίας του κατά 50%.
  • Παύση των αδειών άνευ αποδοχών και αναδρομική καταβολή των ενσήμων των εργαζομένων, όπου έχουν δοθεί.
  • Πληρωμή κάθε υπερωρίας και προσαύξησης που δικαιούμαστε.
  • Καταβολή Δώρου Πάσχα μέσα στον Απρίλιο.
  • Καμία απόλυση και περικοπή ωρών ή μισθού με τη λήξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

 

Την κρίση έχουν να την πληρώσουν και το βλέπουμε καθημερινά στα ταμεία μας

 

   

 

ΚΡΥΟ ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΤΛΙΑ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

https://ese.espiv.net/

eseath@espiv.net

ICL-CIT:Actions in support of FGWM-MYANMAR, solidarity can’t be quarantined!

The Federation of Garment Workers Union-Myanmar (FGWM) is a very militant federation of grassroots and class unions that brings together thousands of workers in the garment industry in Myanmar. The International Confederation of Labour (ICL) met their delegates at the recent Conference of Garment Unions from Southeast Asia in Sri Lanka and both organisations have been in touch and exchanging information since then.

FGWM is comprised of 20 factory-level independent and grassroots unions. One of their unions, in a company called Myan Mode, has recently faced negative employer response regarding the Covid-19 situation and they requested solidarity from ICL and its sections to support their workers.

Myan Mode factory was operating with a workforce of 1274 workers. The factory supplies Zara, Mango and C&A brands. Before 10 am on March 28, the factory asked the workers at the factory to work 4 hours overtime, but the workers refused. The union immediately went up to the management and tried to negotiate to leave work at the normal time. While the union was negotiating, the manager announced the workers that the factory was reducing the workforce in 571 workers due to not enough raw materials being supplied, because of Covid-19. 520 workers out of this 571 are union reps or members. Obviously, the employer is violating the country’s law (which requires a month notice to reduce the workforce) and most importantly, aims to destroy the union. Since that afternoon, workers have been on strike in front of the factory demanding the reinstatement and opposing union busting by the employer.

A round of negotiations to resolve the conflict was scheduled with the factory owner for March 31 at 11:30 Myanmar time. The 30th, our comrades from FGWM requested ICL members to show their support by sending pictures of themselves holding solidarity messages. They were aware of the lockdown and quarantine situation in many countries and of the tight deadline, but still asked ICL members to send some pictures to show the factory management that they had international support, which they do. As they said in their request: “We want to use that as a potential leverage against the owner telling him that “we have our union brothers and sisters in Europe and the US where you supply your products” and where the brands are located”.

Despite the tight deadline and the current situation, the response was overwhelming. Many more pictures were received that were expected or requested, together with solidarity messages. The federation and the Myan Mode union send out their thanks to everyone who showed their solidarity and support regardless of the short notice.

Our latest update on the situation is that the conflict continues. There will be more negotiation rounds, workers are holding marches and rallies and planning to escalate their actions. ICL wishes our fellow workers in Myanmar the best in their struggle to stop union busting and defend their jobs.

The quick and amazing reaction of ICL members, friends and contacts shows that our support can travel across the borders in any circumstance. Thanks to all of you who sent messages and pictures, forwarded the request to your contacts and unions and supported this call in any other way.

Solidarity can’t be quarantined!

The Liaison Committee of ICL.

Η ΕΣΕ είναι μέλος της ICL-CIT.

Στηρίξτε υλικά και ηθικά τους Κούρδους Πολιτικούς Πρόσφυγες του Λαυρίου

 

Η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας) πρόσφερε από το Ταμείο Αλληλοβοήθειας που διατηρεί, 200 ευρώ για τις ανάγκες των Κούρδων προσφύγων στο Λαύριο. Αγοράστηκαν δύο ηλεκτρικά κουζινάκια/φουρνάκια και 13 πακέτα ρύζι (των 500gr).

 

Α.Τ. ΟΜΟΝΟΙΑΣ: ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΥΠΕΡΒΑΛΛΩΝ ΖΗΛΟΣ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΓΕΝΕΙΑΣ

Στις αρχές Φεβρουαρίου ο Εμπουκά από τη Νιγηρία πεθαίνει κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες στα χέρια μπάτσων που υπηρετούν στο Α.Τ. Ομόνοιας. Η σύντροφός του και μητέρα των 2 ανήλικων παιδιών του τον αναζήτησε από την πρώτη στιγμή, μιας και οι προσαγωγές για εξακρίβωση στοιχείων είναι μέρος της καθημερινότητας πολλών μεταναστών. Ωστόσο αν και γνώριζαν από την πρώτη στιγμή τι είχε συμβεί στο σύντροφό της, την παρέπεμψαν στο Α.Τ. Κυψέλης και από εκεί πάλι πίσω στην Ομόνοια, όπου την συμβούλεψαν να υποβάλλει δήλωση
εξαφάνισης. Αν δεν είχε μεσολαβήσει δικηγόρος η γυναίκα πολύ πιθανόν να μην μάθαινε ποτέ που βρίσκεται. Πολύ πιθανόν να παρέμενε η σωρός του σε ένα νεκροτομείο ως άνδρας αγνώστων στοιχείων.
Δεν έχουν περάσει έξι μήνες από τη δολοφονία Κωστόπουλου και η αστυνομική βία φτάνει στο αποκορύφωμά της. Η χρήση χημικών στην πορεία για δικαίωση στον Εμπουκά δεν είναι αρκετή για να φιμώσει τις φωνές που ζητούν διαφάνεια, που ζητούν να οριστεί εμπειρογνώμονας επιλεγμένος από την ίδια την οικογένεια του μετανάστη. Οι όχι και τόσο «τυχαίοι» θάνατοι στο Α.Τ. Ομονοίας δεν παραξένεψαν ούτε το Υπ.Προ.Πο, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε τα ειδησιογραφικά πρακτορεία, δεν έγιναν πρωτοσέλιδα, ούτε αφιερώματα σε εκπομπές υψηλής τηλεθέασης. Ας μην συνηθίσουμε στο θάνατο γύρω μας γιατί η αποκτήνωση και ο κοινωνικός κανιβαλισμός δεν θα αργήσουν να εξαπλώσουν τη σήψη του συστήματος ακόμα και στα φαινομενικά πιο υγιή κομμάτια τούτης της κοινωνίας, . Αυτοί οι θάνατοι είναι από το σώμα της τάξης μας, τα φερόμενα ως σώματα «ασφαλείας» και προστασίας του πολίτη, επικαλούμενα την δημόσια «τάξη» και «ασφάλεια» εξουδετερώνουν ανενόχλητοι και χωρίς επιπτώσεις , όσους , όσες, όσ@ δεν πληρούν τις προϋποθέσεις συμβατότητας με την κανονικότητα που έχουν ορίσει.

Η Ομόνοια ανήκει στους κατοίκους της Αθήνας ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, καταγωγής, θρησκείας, εθνικότητας. Παραφράζοντας το εθνικιστικό κρεσέντο «ας ξεβρομίσει» λοιπόν η Αθήνα από τη δυσωδία της αστυνομικής αυθαιρεσίας και αστυνομοκρατίας, «ας ξεβρομίσει» η Ομόνοια από το άντρο ανθρωποκτόνων που λέγεται Α.Τ. Ομονοίας, ας «ξεβρομίσει» από όσους εμπειρογνώμονες τους συγκαλύπτουν πιστοποιώντας πλαστές αιτίες θανάτου κρατουμένων του Α.Τ. Ομόνοιας. Χέρι που σηκώνεται πάνω σε μετανάστες, πρόσφυγες, άτομα ΛΟΑΤ και κάθε καταπιεσμένο, θα φροντίσει η τάξη μας να το ξεριζώσει. Η κανονικότητα και η εμμονή για διατήρηση της “ασφάλειας” μυρίζει ανθρώπινη σάρκα. Θέλουμε  αυτοδιαχείριση, πολυπολιτισμικότητα και ελεύθερη έκφραση κάθε είδους σεξουαλικής προτίμησης.

Η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας καλεί σε συμπόρευση με τους αγώνες για δικαίωση της οικογένειας του Εμπουκά

Αλληλεγγύη στη σύντροφο του Εμπουκά που μάχεται δυναμικά

Αλληλεγγύη στους/στις μετανάστες, μετανάστριες αυτής της πόλης

Ημερολόγιο των εργαζομένων 2019

Κυκλοφόρησε το Ημερολόγιο των εργαζομένων της ΕΣΕ για το 2019 με αφιέρωμα στην ελευθεριακή παιδεία!
Αναζητήστε το από τα μέλη της ΕΣΕ σε όλη την Ελλάδα καθώς και σε καταλήψεις,στέκια, κοινωνικούς χώρους! Μπορείτε επίσης να το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία με κεντρική διάθεση από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων!
Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν στο ταμείο αλληλοβοήθειας της ΕΣΕ Αθήνας

Το κράτος, κεντρικό και τοπικό δεν θέλει το κίνημα αλληλεγγύης μπορεί

για τις ανάγκες των Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων στο Λαύριο…
το κράτος, κεντρικό και τοπικό δεν θέλει
το κίνημα αλληλεγγύης μπορεί
 
Εδώ και λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση των σπασμένων τζαμιών και των αλουμινίων στο Κέντρο Φιλοξενίας Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων στο Λαύριο. Η αποκατάσταση κόστισε συνολικά 2650 ευρώ Συγκεκριμένα αποκαταστάθηκαν 18 τζάμια για μεγάλα παράθυρα, μια πόρτα διαδρόμου (αλουμίνια και τζάμια), 5 τζάμια για μικρά παράθυρα, δύο αλουμίνια και τα τζάμια τους για κοντέινερ στον καταυλισμό στη θέση Νεράκι του Λαυρίου.
 
Από πέρυσι το χειμώνα η Επιτροπή του Κέντρου Φιλοξενίας, προσπαθούσε να “στριμώξει” το Δήμο Λαυρεωτικής για να λύσει το πρόβλημα, ώστε να μην ταλαιπωρεί το κρύο τους διαμένοντες. Ο ίδιος ο δήμαρχος που είχε επισκεφτεί τους χώρους του Κέντρου, είχε υποσχεθεί ότι θα μεριμνήσει. Μάλιστα, όταν φέτος τον Μάρτη αλληλέγγυες συλλογικότητες συγκέντρωσαν χρήματα και αποκατέστησαν τα σπασμένα τζάμια σε αρκετά κοντέινερ του καταυλισμού στο Νεράκι, προτάθηκε στους Κούρδους πρόσφυγες να αναληφθεί πρωτοβουλία και για τα σπασμένα τζάμια στο Κέντρο Φιλοξενίας. Τότε η Επιτροπή των Κούρδων είχε πει, ας περιμένουμε να υλοποιήσει την υπόσχεσή του ο δήμαρχος.
 
Αν δεν δραστηριοποιούνταν οι αλληλέγγυοι, η προοπτική θα ήταν ένας ακόμη χειμώνας μέσα στο κρύο.
Τον Σεπτέμβρη οι πρόσφυγες μάς έθεσαν το ζήτημα ως ανάγκη πρώτης προτεραιότητας. Αξίζει να αναφέρουμε πως, δεν θα μπορούσαμε να αναλάβουμε το κόστος της αποκατάστασης, αν δεν είχαμε τα 2000 ευρώ που πρόσφεραν οι Ζαπατίστας! Μάλιστα… οι Ζαπατίστας!
 
Κάθε χρόνο κυκλοφορεί Ημερολόγιο Τοίχου, ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα που αποστέλλονται ως αλληλεγγύη στους Ζαπατίστας. Το Ημερολόγιο κυκλοφορεί με ευθύνη τριών συνεργατικών εγχειρημάτων (Lacandona παντοπωλείο-καφέ, Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας “Συν Άλλοις”, Το Παγκάκι – Καφενείο/Κολεκτίβα Εργασίας). Από τις πωλήσεις του Ημερολογίου του 2018 θα αποδίδονταν 6000 ευρώ στους Ζαπατίστας. Οι Ζαπατίστας ζήτησαν το 1/3 του ποσού να προσφερθεί σε δομή φιλοξενίας προσφύγων στην Ελλάδα. Οι τρεις συλλογικότητες, οι οποίες κινούνται δραστήρια για τη στήριξη των Κούρδων προσφύγων, πρότειναν τα 2000 ευρώ να δοθούν στο Λαύριο.
 
Τα υπόλοιπα χρήματα καλύφθηκαν από την Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης, τη Συνέλευση Αδιαμεσολάβητης Δράσης Βύρωνα-Καισαριανής-Παγκρατίου-Ζωγράφου, την Ελευθεριακή Συνδικαλιτική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας), το FC Sankt Pauli Athen Klub.
 
Η δύναμη της αλληλεγγύης έφερε ένα ακόμη πρακτικό αποτέλεσμα. Οι κυβερνώντες και οι τοπικοί άρχοντες αντιμετωπίζουν τις ανάγκες των ανθρώπων (εν προκειμένω τω Κούρδων προσφύγων) με υπολογισμούς και σκοπιμότητες…διακρατικά παιχνίδια, πολιτικές στοχεύσεις, σχέδια οικονομικής αξιοποίησης του “φιλέτου” όπου στεγάζεται το Κέντρο Φιλοξενίας κοκ. Ο απλός κόσμος αντιμετωπίζει τους Κούρδους πρόσφυγες με αίσθημα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.
 
Οι Κούρδοι (και Αφγανοί) πρόσφυγες του Λαυρίου δεν θα μείνουν μόνοι. Δεν θα λυγίσουν από την εγκατάλειψη, στην οποία τους έχει καταδικάσει το κράτος, κεντρικό και τοπικό. Άντεξαν 17 μήνες με αξιοπρέπεια και δύναμη, χωρίς καμία κρατική αρωγή. Θα αντέξουν για πολύ ακόμη.
 
Η αλληλεγγύη θα νικήσει! Στηρίξτε υλικά και ηθικά τους Κούρδους Πολιτικούς Πρόσφυγες του Λαυρίου.
 
………………………………………………………………………………………………………………….
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους Κούρδους Πολιτικούς Πρόσφυγες στο Λαύριο
 
 
Και μερικά ερωτήματα που ζητούν απάντηση: Τα τζάμια στο Κέντρο Φιλοξενίας δεν έσπασαν και τα αλουμίνια δεν καταστράφηκαν μετά την (κατ’ εντολή της κυβέρνησης) αποχώρηση του Ερυθρού Σταυρού, τον Ιούλη του 2017. Οι ζημιές προ-υπήρχαν, όταν την ευθύνη του Κέντρου την είχε ο Ερυθρός Σταυρός. Απασχολούνταν τότε 22 εργαζόμενοι, οι οποίοι με την αποχώρηση απολύθηκαν και έχασαν τη δουλειά τους. Απ’ αυτούς 3-4 ήταν τεχνικό προσωπικό (ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, μαραγκός…). Γιατί δεν επιδιορθώνονταν οι φθορές που υπήρχαν στο Κέντρο Φιλοξενίας;; Γιατί τα τζάμια και τα αλουμίνια παρέμεναν επί μακρόν κατεστραμμένα;; Ασχολήθηκε με τις φθορές του Κέντρου ο Ερυθρός Σταυρός;; Σε ποιες συνθήκες διαμονής είχαν τους Κούρδους πρόσφυγες;;