Tag Archive for Απεργία

Απεργία 12 Απρίλη – Στο δρόμο μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριες ενάντια σε ένα ακόμα πιο ταξικό λύκειο

 
Είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο η παρούσα κυβέρνηση σε όλους τους τομείς διαστρέφει το νόημα των λέξεων. Η μεταρρύθμιση του Λυκείου, και κυρίως της τελευταίας τάξης του,  ώστε «να εξορθολογιστεί»  είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Γ’ λυκείου  ρητά προσδιορίζεται ως τάξη προετοιμασίας – ή καλύτερα προπόνησης- για τις τελικές εξετάσεις. Με απίστευτο κυνισμό, η αριστερή κυβέρνηση καταργεί μια ολόκληρη τάξη γενικής παιδείας από το λύκειο. Κι ενώ σήμερα τα μη πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα της Γ’ λυκείου, που υποβαθμίζονται από το εξετασιοκεντρικό σύστημα, μπορούν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια και την πολιτική συγκρότηση των μαθητών, στο Νέο Λύκειο τα μαθήματα κατεύθυνσης, όσα έχουν χρηστική αξία, ηγεμονεύουν στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Με την ελληνική εξαίρεση των θρησκευτικών, τα οποία διασώζονται, σε ένα πρόγραμμα σπουδών που θεωρεί περιττό το μάθημα της Ιστορίας, της Βιολογίας ή της Πληροφορικής. Αυτή η πτυχή της μεταρρύθμισης είναι απλώς αστεία.
Με τη μονοπώληση του προγράμματος από τα μαθήματα προσανατολισμού, όλη η χρονιά θα είναι ένας μαραθώνιος, με ορίζοντα τις εξετάσεις. Κι όποιος αντέξει. Άλλωστε είναι κι αυτός ένας στόχος. Οι ιθύνοντες της εκπαιδευτικής πολιτικής εντός κι εκτός συνόρων κρίνουν ότι στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που φοιτούν στο γενικό λύκειο είναι πολύ μεγάλος σε σχέση με όσους προσανατολίζονται προς την επαγγελματική κατάρτιση. Και για να αλλάξει αυτό, το Λύκειο πρέπει να γίνει δύσκολο για τα περισσότερα παιδιά.
Την κατεύθυνση αυτή, τη δημιουργία δηλαδή ενός ξεκάθαρα ταξικού γενικού λυκείου, εξυπηρετεί και η αλλαγή στις ενδοσχολικές εξετάσεις που οδηγούν στη λήψη απολυτηρίου λυκείου. Με τις εξετάσεις να διεξάγονται σε επίπεδο ομάδων σχολείων, με θέματα που είναι αποτέλεσμα κλήρωσης, με επιτηρητές και διορθωτές από άλλα σχολεία, μπαίνει φρένο στη δυνατότητα όλων των παιδιών να αποκτήσουν απολυτήριο λυκείου. Πολύ σύντομα πολλά παιδιά α επιλέξουν να μην φοιτούν σε ένα γενικό λύκειο των αρίστων και να στραφούν προς τα σκόπιμα υποβαθμισμένα επαγγελματικά λύκεια και τη μεταγυμνασιακή  κατάρτιση, δημιουργώντας μια στρατιά νέων, σχεδόν απλήρωτων, εργαζομένων, μέσω της μαθητείας και της πρακτικής άσκησης.
Η αλλαγή στον τρόπο απόκτησης απολυτηρίου υποστηρίζεται ιδεολογικά με επίκληση της-πόσο αριστερής αλήθεια!- αρχής της αξιοκρατίας. Η αξιοκρατία επιβάλλει να μην διεκδικείται από όλους μια θέσης εργασίας ανειδίκευτου εργαζόμενου, γιατί μόνο σε τέτοιες έχει κανείς πρόσβαση μόνο με το απολυτήριο λυκείου. Θαυμάσια αλήθεια αυτή η κοινωνία, στην οποία η εργασία γίνεται αντιληπτή ως προνόμιο κι όχι ως δικαίωμα. Άλλη άποψη έχουμε μάλλον οι αδαείς εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων που προάγουμε στις τάξεις και τελικά δίνουμε απολυτήριο σε όλα τα παιδιά, ακόμα και σε παιδιά με αναπηρίες, ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά ή απλά στους μαθητές και τις μαθήτριες που αδυνατούν ή αρνούνται να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του στείρου ακαδημαϊσμού του λυκείου. Δεν νοσταλγούμε τους καιρούς που «όσοι δεν έπαιρναν τα γράμματα» σταματούσαν σε κάποια τάξη του δημοτικού.
Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να ξεφτιλίσει ακόμα ένα πάγιο αίτημα του εκπαιδευτικού κινήματος, αυτό της ελεύθερης πρόσβασης. Καθιερώνοντας τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης στα ανώτατα ιδρύματα, καλεί τους μαθητές και τις μαθήτριες από πολύ νωρίς να μετριάσουν τις προσδοκίες από τον εαυτό τους και να αποφασίσουν να μην μπουν στη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων. Μάλλον τους καλεί να παραδεχτούν τη θέση τους στην κοινωνική πυραμίδα, κατευθύνοντάς τους προς τις σχολές με τη λιγότερη ζήτηση, ανεξάρτητα αν αυτές ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους. Διαχρονικά, οι προνομιούχοι έχουν ελεύθερη κι εύκολη πρόσβαση σε σχολές που πραγματικά τους ενδιαφέρουν-με το αζημίωτο, εντός κι εκτός συνόρων.  Τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης μετατρέπονται στο φτωχό συγγενή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με κριτήρια προσφοράς και ζήτησης.
Τελικά θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα;
Κανένας από μας δεν ισχυρίζεται ότι τα πράγματα πρέπει να μείνουν ως έχουν. Είναι απαραίτητο το Λύκειο να αποσυνδεθεί από τον βραχνά των εξετάσεων εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Για να γίνει όμως αυτό εφικτό υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση. Η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων. Η πραγματικά ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτή είναι άλλωστε και η μόνη προϋπόθεση για την κατάργηση της παραπαιδείας και των ταξικών φραγμών που και αυτή υψώνει στη μόρφωση των παιδιών. Όσο κριτήριο εισαγωγής σε μια πανεπιστημιακή σχολή δεν είναι το ενδιαφέρον σου για το αντικείμενο αλλά το πόσο ικανότερος από τον διπλανό σου είσαι να ανταποκριθείς σε μια ατελείωτη σειρά διαδικασιών αξιολόγησης, η παραπαιδεία όχι μόνο δε θα περιορίζεται, παρά μάλλον θα διευρύνεται, όσο περισσότερες κι αν γίνουν οι ώρες των μαθημάτων προσανατολισμού.
Για να αποκτήσει το λύκειο τον μορφωτικό του ρόλο χρειάζεται να ανοίγει στους μαθητές τον δρόμο προς την επιστήμη και την κοινωνική και πολιτική συγκρότηση. Χρειάζεται να δίνει στους μαθητές το δικαίωμα της επιλογής ,μιας επιλογής όμως που θα συνδέεται με τα ενδιαφέροντά τους, όχι με τον εξοντωτικό ανταγωνισμό μεταξύ τους για μια θέση στο πανεπιστήμιο. Θέλουμε ένα σχολείο δημιουργικό, που θα δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους, να πειραματιστούν και να γνωρίσουν τον εαυτό τους, χωρίς να καλείται κάποιος να τους αξιολογήσει γι’ αυτό. Θέλουμε ένα σχολείο χωρίς αξιολόγηση, χωρίς ποινές και επαίνους, όπου οι σχέσεις δασκάλου μαθητή και μαθητών μεταξύ τους θα είναι απαλλαγμένες από τη απόρριψη και των ανταγωνισμό. Θέλουμε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, όχι στους παπάδες, τους δημάρχους και τις εταιρίες. Θέλουμε ένα σχολείο απελευθερωμένο από τον κρατικό έλεγχο, αλλά όχι αυτοχρηματοδοτούμενο με τους όρους της αγοράς, όχι μια «αυτόνομη σχολική μονάδα» με τους όρους της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης. Θέλουμε ένα σχολείο που θα το διαχειρίζεται ο σύλλογος διδασκόντων και οι μαθητές/-τριες, όχι οι διευθυντές-μάνατζερ με ολοένα διευρυνόμενες εξουσίες.  Θέλουμε ένα σχολείο για όλα τα παιδιά, που να παντρεύει τη θεωρία με την πράξη, που δεν υποβαθμίζει τη χειρωνακτική εργασία και δε σηκώνει ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Θέλουμε σχολείο καθολικό, ούτε «γενικό», ούτε «επαγγελματικό». Θέλουμε ένα σχολείο που καλλιεργεί την αισθητική των παιδιών αλλά και την ηθική τους, που ανταγωνίζεται την καπιταλιστική λογική του «ο καθένας για τον εαυτό του», μπολιάζοντας τα παιδιά με τις αξίες της συντροφικότητας , της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.
Γι’ αυτό και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που υπαγορεύεται από τις αντιδραστικές επιδιώξεις της νεοφιλελεύθερης  κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Μαζί με τους μαθητές και τους γονείς, θα μας βρουν μπροστά τους.
Για ένα σχολείο της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας
Συμμετέχουμε στην απεργία-στηρίζουμε τα μπλοκ των τοπικών ΕΛΜΕ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση-Διακλαδική Αθήνας (τομέας εκπαίδευσης)
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση εκπαιδευτικών Ρεθύμνου

ΜΕ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ “ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ”…

ΑΝΑΘΕΣΗ ΤΕΛΟΣ! ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
Την Πέμπτη 1η Νοέμβρη διοργανώθηκε μια διακλαδική απεργία από τα κάτω. Πρωτοβάθμια σωματεία βάσης από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με τη στήριξη εργατικών συλλογικοτήτων από όλη την Ελλάδα διοργάνωσαν μια απεργία όπως θα έπρεπε να είναι. Με αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις των ίδιων των εργαζομένων, με εργατικές περιφρουρήσεις της απεργίας και με επιθετικά εργατικά αιτήματα που βάζουν μπροστά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης για αυξήσεις στους μισθούς,λιγότερες ώρες δουλειάς και συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλους και όλες! Μπορεί τα σωματεία αυτά να ήταν λίγα αλλά ήταν το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε σε κάθε χώρο δουλειάς και κάθε κλάδο αν θέλουμε κάποια στιγμή να έχουμε ένα εργατικό κίνημα που να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει της επιθέσεις της εργοδοσίας νικηφόρα.
Το αντίθετο παράδειγμα ακολουθούν οι απεργίες της ΑΔΕΔΥ στις 14 Νοέμβρη και ακόμα χειρότερα της ΓΣΕΕ σε συμμαχία με τις οργανώσεις των αφεντικών στις 28/11. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ δεν είναι απλά αποκομμένες από τα συμφέροντα και τις ανάγκες της εργατικής βάσης είναι ξεκάθαρα εχθρικές ως προς αυτά. Αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους και των αφεντικών μέσα στο εργατικό κίνημα. Οι ανοργάνωτες εθιμοτυπικές μονοήμερες απεργίες που καλούν από τα πάνω κάθε χρόνο δεν έχουν καμιά προοπτική κλιμάκωσης και εντάσσονται σε μια λογική κοινωνικής συνεργασίας με τους εργοδότες για το “καλό της χώρας” δηλαδή της αστικής τάξης. Δυστυχώς οι ταξικοί συσχετισμοί μέσα στο εργατικό κίνημα δεν επιτρέπουν την οργάνωση πραγματικών και από τα κάτω απεργιών ικανών να βάλουν μπροστά τα εργατικά συμφέροντα αυτή τη στιγμή. Όσοι εργαζόμενοι λοιπόν μπορούν είναι καλό να χρησιμοποιούν τη νομική κάλυψη των απεργιών της 14/11 ή ακόμα και του τσίρκου της κοινωνικής συμμαχίας ΓΣΕΕ-Εργοδοτών στις 28/11 για να διεκδικήσουν τα δίκαια αιτήματα τους στους κλάδους τους.
Χρειάζεται όμως να ανοίξει άμεσα η συζήτηση για μια οργάνωση μας ως εργάτες και εργάτριες σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά η οποία ακολουθώντας το παράδειγμα της διακλαδικής απεργίας της 1ης Νοέμβρη, έξω από και ενάντια σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ θα βάλει τις βάσεις για ένα εργατικό κίνημα πραγματικά αυτοοργανωμένο, ταξικό και μαχητικό που οργανωμένο σε μια ανεξάρτητη από κράτος,κεφάλαιο και μαφίες Επαναστατική Συνομοσπονδία Εργασίας θα είναι σε θέση να βάλει μπροστά και πάλι τα εργατικά συμφέροντα!
ΜΕ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ “ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ”
ΑΓΩΝΕΣ ΤΑΞΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας
http://ese.espiv.net e-mail: ese-ath@espiv.net

Η ΕΣΕ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΚΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

Η ΕΣΕ Αθήνας συμμετείχε στη διακλαδική απεργία από τα κάτω (οργανωμένη από τα σωματεία: ΣΕΦΚ, ΣΜΕΔ, ΣΥΒΧΨΑ, ΣΒΕΜΚΟ, ΣΣΜ και Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ)  στην Απεργιακή συγκέντρωση στο Πνευματικό Κέντρο (Σόλωνος και Ασκληπιού), τη  Διαδήλωση επί της Σόλωνος, στη Ζαλόγγου, όπου βρίσκονται τα γραφεία της εργοδοτικής ένωσης ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ., και στην κεντρική απεργιακή συγκέντρωση στα Χαυτεία. Η διαδήλωση βρήκε  κλειστή από ΜΑΤ την Ξενοφώντος  όπου βρίσκονται τα γραφεία του Σ.Ε.Β. και περνώντας μπροστά και από τη Βουλή κατέληξε στα Προπύλαια. Επιλέξαμε τα μέλη μας που καλύπτονταν από κάποιο σωματείο να διαδηλώσουν με τα μπλοκ των σωματείων τους ενώ όσα μέλη της ΕΣΕ δεν καλύπτονταν από κάποιο σωματείο συγκρότησαν ξεχωριστό μπλοκ πίσω από τα σωματεία με πανό που έγραφε: Ανάθεση τέλος – Οι αγώνες στα χέρια των εργατών! Συλλογικές συμβάσεις εργασίας για όλες/ους!

1η Νοέμβρη: Απεργιακή συγκέντρωση: 11πμ, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων (Σόλωνος και Ασκληπιού)

1η Νοέμβρη- διακλαδική απεργία
   Η εφιαλτική κατάσταση στους χώρους δουλειάς συνεχίζεται και μετά την “έξοδο από τα μνημόνια”, με υποκατώτατο και κατώτατο μισθό πείνας, με ωράρια λάστιχο, με καταργημένες τις συλλογικές συμβάσεις, με αποτέλεσμα την μη εξασφάλιση των βασικών μας αναγκών . Από την άλλη, η κυβέρνηση έχει αρχίσει ήδη το παραμύθιασμα λόγω των επερχόμενων εκλογών, σε σχέση με την αύξηση του κατώτατου μισθού και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Οι ουσιαστικές αλλαγές προς όφελος των εργαζομένων δεν έρχονται με κυβερνητικές εντολές και υπουργικές αποφάσεις, αλλά από τον αγώνα των ίδιων των εργαζομένων.
Σ΄αυτές τις συνθήκες, πρωτοβάθμια σωματεία και σωματεία βάσης πήραν τη πρωτοβουλία να κηρύξουν διακλαδική απεργία από τα κάτω.Με τον συντονισμό και την αλληλεγγύη των εργαζομένων μπορούν να έρθουν νικηφόροι αγώνες. Μια απεργία οργανωμένη από τα κάτω, με την πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων στις συλλογικές διαδικασίες, με γενικές συνελεύσεις και χωρίς τη διαμεσολάβηση των γραφειοκρατών της ΓΣΕΕ μπορεί και πρέπει να είναι το όπλο μας. Η ΓΣΕΕ τόσα χρόνια κήρυττει 24ωρες απεργίες την τελευταία στιγμή, για τα μάτια του κόσμου, χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε οργάνωση. Μια ΓΣΕΕ ,δήθεν “εκπρόσωπο των εργαζομένων” που στις 30 Μάη έφτασε στο σημείο να κηρύξει “απεργία” σε συνεννόηση με εργοδοτικές οργανώσεις, με τις οποίες ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί και δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον.Αυτή την απεργία πρέπει όλοι να την στηρίξουμε. Να συμμετέχουμε στις απεργιακές περιφρουρήσεις και στην Απεργιακή συγκέντρωση.
Αυξήσεις στους μισθούς για να ζούμε με αξιοπρέπεια
Λιγότερες ώρες εργασίας
Κανένας εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση
Απεργιακή συγκέντρωση:11πμ, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων
(Σόλωνος και Ασκληπιού)
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας
http://ese.espiv.net
e-mail: ese-ath@espiv.net

1η Νοέμβρη Διακλαδική Απεργία απο τα κάτω

Η ΕΣΕ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ PUBLIC ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

Η ΕΣΕ Αθήνας στήριξε την απεργιακή παρέμβαση στο κατάστημα public στην Καλλιθέα, έπειτα από την απεργία που εξήγγειλε ο ΣΥΒΧΨΑ.
Ποτέ την Κυριακή!

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ:ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κλάδος που κήρυξε απεργία. Οι απεργοί, μαζί μ’ άλλους ανθρώπους (αλληλέγγυους τους λένε) περιφρούρησαν το δικαίωμά τους στην απεργία, αποκλείοντας γνωστά και μη εξαιρετέα αφεντικά, τα οποία έχουν προκαλέσει κατά καιρούς μικρά και μεγάλα προβλήματα στον εν λόγω εργασιακό χώρο, και όχι μόνο. Ο τρόπος που εξελίσσεται η ιστορία μπορεί να ανταγωνιστεί μεγάλα ονόματα στο χώρο της σεναριογραφίας. Μπορείτε να το διαπιστώσετε και εσείς:

Την Κυριακή 28 Γενάρη ο κλάδος του βιβλίου κήρυξε μια μοναχική απεργία. Οι λόγοι της αναγκαιότητας για την κυριακάτικη αργία δε θα αναλυθούν εδώ, αφού μπορεί κάποιος να βρει πλούσιο υλικό μέσω του συντονιστικού για αυτήν. Οργανώθηκαν απεργιακές περιφρουρήσεις στον Ιανό και στον Παπασωτηρίου. Στον Ιανό μάλιστα, ο -κατά τ’ άλλα αριστερών καταβολών- σταθμός “κόκκινο” είχε συνάψει πενθήμερη εορταστική συνεργασία, με φιλανθρωπικό στόχο, προφανώς όχι για τους εργαζόμενους, αφού κανένα αφεντικό δε θα έδειχνε ποτέ την “ανθρωπιά” του σε τέτοια “κτήνη”.

Τότε ο Ιανός αποφάσισε να ζητήσει την ανεκτίμητη συμβολή της αστυνομίας, για να καθαρίσει από την πλέμπα, η οποία παλεύει για τα δικαιώματα που κάποτε χαρακτηρίζονταν αναφαίρετα. Η αστυνομία συνεργάζεται. Και εκεί αρχίζει το show.

Ξυλοδαρμοί γύρω από το μαγαζί, χημικά και εξευτελιστικά γδυσίματα συνέθεσαν μια γιορτινή ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας. Το θέαμα απογειώνεται με τέσσερις συλλήψεις και μια προσαγωγή. Αξίζει να αναφερθεί πως δυο από τους συλληφθέντες ήταν περαστικοί. Στο Α.Τ. Ακροπόλεως όπου μεταφέρονται, συγκεντρώνονται δεκάδες αλληλέγγυοι, κάποιοι από τους οποίους είχαν χτυπηθεί κατά τη διάρκεια της επίθεσης της αστυνομίας και περίμεναν να υποβάλλουν μηνύσεις. Ο προσαχθείς αφήνεται ελεύθερος. Η συγκέντρωση σπάει απρόκλητα και με τη βία μετά από δυο περίπου ώρες. Εκ νέου χημικά και ξυλοδαρμός, αλλά αυτήν τη φορά η αστυνομία δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική και ο αριθμός των συλληφθέντων μειώθηκε σε τρεις!

Στην ιστορία αυτή υπάρχουν κάποια σημεία στα οποία πρέπει να δείξουμε ιδιαίτερη προσοχή, γιατί αποτελούν πρωτοφανείς συμπεριφορές της εργοδοσίας και της ΕΛ.ΑΣ και μας δείχνουν το δρόμο εκείνων που ενδέχεται να παγιωθούν ή να ακολουθήσουν.

Αρχικά, ο εξευτελισμός μέσω γδυσίματος που υπέστησαν δύο από τους εφτά συλληφθέντες εφαρμόστηκε λίγες ημέρες αργότερα και στους αφισοκολλητές του “Διστόμου”. Επίσης, το να απαιτεί η εργοδοσία από την αστυνομία να χτυπήσει απεργούς, χωρίς καμιά πρόκληση από τους τελευταίους, είναι πρακτική που δε θυμίζει ούτε καν χούντα και δείχνει έκδηλα τα μέτωπα που έχουν δημιουργηθεί. Και στο ATTICA είδαμε ΜΑΤ να φυλάνε το κτίριο κατά τη διάρκεια απεργιακής διαδήλωσης, αλλά ο Ιανός ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Τέλος, ο ξυλοδαρμός των συλληφθέντων, μέσα στο τμήμα, μπροστά στα μάτια των δικηγόρων τους, μας δείχνει ότι τα κτήνη είναι αδίστακτα και ότι πρέπει να οργανώσουμε τη δύναμή μας με θάρρος και αλληλεγγύη, έχοντας στο μυαλό μας πως τίποτα πια δεν είναι δεδομένο.

Δεν είναι ώρα για πεσιμισμούς και ματαιότητες. Αν δεν τους επηρέαζαν οι αγώνες μας θα έμεναν στην τυπική προπαγάνδα περί “γραφικών συνδικαλιστών”. Αν δεν μας φοβόντουσαν δε θα μας χτυπούσαν με αυτόν τον τρόπο. Θα απαντήσουμε στην επίθεση αυτή με οργάνωση και αλληλεγγύη.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 7 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 28ης ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ese.espiv.net / ese-ath@espiv.net

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ Αθήνας)ese

css.php