Archive for 25 Ιουλίου 2013

Ανακοίνωση – Καταγγελία Vodafon – Wind

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζόμενων στη Vodafone – Πάναφον
Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στη Wind

Αθήνα, 25.7.2013
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ
ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΕΤΤ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΕΤΤ

Όπως γνωρίζετε, τα Σωματεία των εργαζομένων στις εταιρείας Vodafone και Wind, κάλεσαν τους συναδέλφους σε παρέμβαση στην Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών &Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), χθες Τέταρτη 24/7 το πρωί, εν όψει της συζήτησης στην Ολομέλεια της ΕΕΤΤ, σήμερα Πέμπτη 25/7, του αιτήματος των Διοικήσεων των δυο εταιρειών για το Network Sharing. Ο σκοπός μας ήταν να εκθέσουμε τις θέσεις των εργαζομένων σχετικά με την δημιουργία της νέας εταιρείας και να εκφράσουμε την αντίθεσή μας σε αυτή την εξέλιξη, με δεδομένο πως πιστεύουμε θα είναι ένα σκληρό χτύπημα προς τις κατακτήσεις που με μεγάλη δυσκολία έχουν πετύχει μέχρι στιγμής οι εργαζόμενοι στις δυο εταιρείες. Επιπλέον, με την παρουσία μας εκεί αναζητήσαμε να ενημερωθούμε από τους  αρμοδίους σχετικά με την ίδρυση της νέας εταιρίας από τις Vodafone και Wind, αφού δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση στο σχετικό αίτημα που έχουμε καταθέσει από τις 26/6.

Αντί αυτών, στην είσοδο του κτηρίου, μας περίμεναν αστυνομικές δυνάμεις, φανερές και μη, οι οποίες ξεκίνησαν με ανακριτικού τύπου ερωτήσεις («πόσοι είστε»,  «τι θα κάνετε» κ.τ.λ.), καταλήγοντας στο να παρεμποδίσουν με την βία την είσοδό μας στο κτήριο όπου στεγάζεται η ΕΕΤΤ. Στις επανειλημμένες ερωτήσεις μας για ποιο λόγο παρεμποδίζουν εκλεγμένα μέλη των ΔΣ των δυο Σωματείων να επισκεφτούν τα γραφεία μιας Δημόσιας Υπηρεσίας και να συνομιλήσουν με τους εκεί υπεύθυνους, κανένα αστυνομικό όργανο δεν απαντούσε. Οι επικεφαλείς αξιωματικοί αρνήθηκαν να δώσουν τα στοιχεία τους, καθώς και να μας πουν ποιος και για ποιο λόγο τους κάλεσε να παρίστανται και να παρέμβουν με αυτόν τον απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό και παράνομο τρόπο. Αφού επικοινωνήσαμε με εφημερίδες και ραδιοφωνικούς σταθμούς, δίνοντας δημοσιότητα στο ζήτημα, αναγκάστηκαν να μας αφήσουν να περάσουμε στο κτήριο, συνοδεύοντάς μας ακόμη και μέσα στα ασανσέρ!
Τονίζουμε πως καθ’ όλη τη διάρκεια του γεγονότος υπήρχε επικοινωνία της αστυνομικής δύναμης με υπαλλήλους της ΕΕΤΤ.
Στα γραφεία της ΕΕΤΤ, αφού ξανακαταθέσαμε το κοινό αίτημα των Σωματείων για την παροχή πληροφοριών σχετικά με το Network Sharing, με μεγάλη δυσκολία και ύστερα από διαπραγματεύσεις μέσω του κου Γ. Ορφανού, Διευθυντή Οικονομικών &Διοικητικών Υπηρεσιών της ΕΕΤΤ, δέχτηκαν και συναντήθηκαν μαζί μας ο Πρόεδρος κος Λ. Κανέλλος, ο Αντιπρόεδρος Τηλεπικοινωνιών κος Δεληκωστόπουλος, ο υπεύθυνος του Νομικού Τμήματος κος Α. Σπυρόπουλος, ο κος Γ. Ορφανός καθώς και ο προϊστάμενος του Τμήματος Εποπτείας και Ελέγχου Φάσματος κος Ν. Ηγουμενίδης.

Αφού αναπτύξαμε τις θέσεις μας και τις αντιρρήσεις σχετικά με την δημιουργία της νέας εταιρείας, τα μέλη της ΕΕΤΤ:
–          Δήλωσαν πως τους απασχολεί μόνο το τεχνικό κομμάτι και οι εργασιακές συνέπειες δεν αφορούν την ΕΕΤΤ.
–          Αρνήθηκαν να μας δώσουν τα στοιχεία του φακέλου, διότι έχουν χαρακτηριστεί εμπιστευτικά από τις εταιρείες.
–          Στα τεχνικά ζητήματα που θέσαμε δήλωσαν πως κατά την προσωπική τους γνώμη δεν θίγεται ο ανταγωνισμός και πως δεν μπορούν να αναφέρουν κάτι παραπάνω σχετικά.
–          Στο αίτημα παρέμβασής μας  στην αυριανή ολομέλεια της ΕΕΤΤ, που θα εξετάσει το αίτημα, το απέρριψαν με προσχηματικές δικαιολογίες για την έλλειψη χρόνου, την εμπιστευτικότητα της διαδικασίας και την ίδια τη διαδικασία που ακολουθούν κατά την οποία δεν γίνονται δεκτές ακροάσεις.

Θεωρούμε προκλητική την όλη στάση, της –υποτιθέμενα- Ανεξάρτητης και Δημόσιας ΕΕΤΤ. Όπως μάθαμε εκ των υστέρων εκείνοι –και πιθανότατα καθ’ υπόδειξη των Διοικήσεων Vodafone και Wind- είχαν καλέσει την αστυνομία με προφανή σκοπό να μην ακουστεί η φωνή των εκπροσώπων των 3000 περίπου εργαζομένων στις δυο εταιρείες, στην ουσία ποινικοποιώντας την συνδικαλιστική δράση των εκπροσώπων τους, αλλά και το απλό δικαίωμα προσέγγισης μίας δημόσιας υπηρεσίας.

Ενταγμένοι στην γενικότερη πολιτική που καταβαραθρώνει τους εργαζόμενους και υπηρετεί τις εργοδοσίες και τα συμφέροντα τους, ήθελαν μέσω της αστυνομίας να μην επιτρέψουν την παραμικρή παρέμβαση και επικοινωνία μαζί τους, ώστε απρόσκοπτα οι Διοικήσεις να προχωρήσουν στην υλοποίηση του σχεδίου τους.

Τα Σωματεία των εργαζομένων σε VODAFONE και WIND, θα συνεχίσουμε με όλους τους τρόπους τις προσπάθειές μας για την ματαίωση της δημιουργίας της νέας εταιρείας, χωρίς να θεωρούμε πως η απόφαση της ΕΕΤΤ είναι το σημαντικότερο.

Το σημαντικότερο είναι ο αγώνας των εργαζομένων , ώστε στην πράξη να ματαιωθεί η νέα εταιρία και κάθε σχέδιο μεταφοράς των εργαζομένων σε αυτήν.

-Απορρίπτουμε κατηγορηματικά τα σχέδια της εργοδοσίας για την ίδρυση νέας εταιρείας, όπως και κάθε μορφής Outsourcing.
-Το όποιο έργο να υλοποιηθεί από τους εργαζόμενους της VODAFONE και της WIND.
-Κανένας εργαζόμενος τεχνικός να μην αποδεχτεί την μεταφορά του στην νέα εταιρεία.
-Όλοι οι εργαζόμενοι να στηρίξουμε ενωμένοι και αποφασισμένοι με τους αγώνες μας αυτό το δίκαιο αίτημα, να υπερασπιστούμε την ενότητά μας ως εργαζόμενοι σε VODAFONE και WIND.

Tα ΔΣ των Επιχειρησιακών Σωματείων Εργαζομένων σε Vodafone και Wind

Συγκέντρωση αλληλεγγύης την Πέμπτη 25 Ιούλη 2013 στις 09:00

Η αλληλεγγύη το όπλο μας ενάντια στην τρομοκρατία των εργοδοτών στo Daffi’s

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΙΟΥΛΗ 2013, 09:00

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΚΤΙΡΙΟ 7

O Xρήστος Στεργιάδης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του πρωτοβάθμιου σωματείου ΣΒΕΟΔ (Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου) που εργαζόταν για ένα χρόνο στο ψητοπωλείο DAFFI’S στο Παγκράτι ως διανομέας, απολύθηκε εκδικητικά για την συνδικαλιστική του δράση τον Μάιο του 2012. Τον Ιούνιο του 2013, εργατικό δικαστήριο δικαίωσε τις διεκδικήσεις του για επαναπρόσληψη και πληρωμή μισθών υπερημερίας.

Οι εργοδότες, όμως, σκόπιμα ανέβαλαν και παρακώλυαν με διάφορους τρόπους την εκτέλεση της απόφασης του δικαστηρίου: μετά από σειρά «καψονιών» στην δουλειά κι ενώ η καταβολή των μισθών υπερημερίας ακόμα εκκρεμούσε, η αποπληρωμή του ποσού ορίστηκε για τις 9 Ιουλίου. Τότε, όταν ο Χρήστος Στεργιάδης εμφανίστηκε στην δουλειά και ζήτησε να παραλάβει το φάκελο με το ποσό παρουσία δικηγόρου όπως είχε προσυμφωνηθεί, βρέθηκε να συλλαμβάνεται και να οδηγείται στην ασφάλεια από κλιμάκιο του τμήματος εκβιαστών! Αφορμή η «κατηγορία για εκβιασμό» από προηγούμενο αφεντικό για το οποίο είχε δουλέψει σε ψητοπωλείο στην Αλεξάνδρας.

Φαίνεται ότι η αυθαιρεσία των εργοδοτών δεν σταματάει ούτε μπροστά στις δικαστικές αποφάσεις, αλλά ούτε διστάζει να χρησιμοποιήσει τακτικές τραμπουκισμού και τρομοκρατίας με κάθε μέσο προκειμένου να εκφοβίσει τους εργαζόμενους και να τους αποτρέψει από τις διεκδικήσεις τους. Μπορεί όμως και πρέπει να σταματήσει μπροστά στην έμπρακτη αλληλεγγύη μας σε κάθε εργαζόμενο που βιώνει τους εργοδοτικούς εκβιασμούς και την τρομοκρατία της απόλυσης.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΕΜΠΤΗ 25 ΙΟΥΛΗ 2013, 09:00

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΚΤΙΡΙΟ 7
πηγή: http://katalipsiesiea.blogspot.gr/2013/07/o-daffis.html

Όλοι αύριο 24/7 στην παρέμβαση των σωματείων Vodafon και Wind

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζόμενων Vodafone – Πάναφον

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στη Wind

Αθήνα, 23.7.2013

Ο αγώνας των εργαζομένων σε Vodafone & Wind θα καθορίσει τις εξελίξεις και όχι οι αποφάσεις της ΕΕΤΤ

ΌΛΟΙ ΑΥΡΙΟ (24/7) ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ, στις 11.00, Λ.Κηφισίας 60 Μαρούσι

Μετά το επικοινωνιακό μπαράζ των διοικήσεων των εταιρειών VODAFONE & WIND, τα Σωματεία εργαζομένων των δύο εταιριών εξηγήσαμε τι σημαίνει στ’αλήθεια το εγχείρημα του network sharing (συγχώνευση δικτύων), για τις δήθεν εκατοντάδες θέσεις εργασίας που θα δημιουργήσει, πως το σχέδιο αυτό είναι μονόδρομος για τις δύο εταιρίες & πληροφορούμε για τις πραγματικές συνέπειες που αφορούν στους εργαζόμενους.

Αποδείξαμε πως πρόκειται για μια ακόμα εργολαβία (outsourcing), που κύριος στόχος του είναι η μείωση του λειτουργικών εξόδων των δύο εταιριών και κυρίως του εργασιακού κόστους, με την διάλυση των επιχειρησιακών σωματείων και την κατάργηση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων , για να ανοίξει ο δρόμος για τις ατομικές συμβάσεις εργασίας & τους μνημονιακούς μισθούς.

Προχωρήσαμε σε συναντήσεις με τους συναδέλφους των τεχνικών τμημάτων και σε γενικές συνελεύσεις.

Πραγματοποιήσαμε συναντήσεις με τα κόμματα(ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ,ΣΥΡΙΖΑ,ΚΚΕ,ΠΑΣΟΚ).

Καταθέσαμε αίτημα στην ΕΕΤΤ για να μας παρέχουν άμεση ενημέρωση. Μετά από σχεδόν ένα ολόκληρο μήνα δεν έχουμε καμία επίσημη ενημέρωση από την ΕΕΤΤ και μέσω δημοσιευμάτων στο ίντερνετ, πληροφορούμαστε πως την προηγούμενη Παρασκευή 19/7/2013 συνεδρίαζε η ΕΕΤΤ και στα θέματα της ημερήσιας διάταξης ήταν και το αίτημα του network sharing, το οποίο πήρε αναβολή για την συνεδρίαση της ερχόμενης Πέμπτης 25/7/2013. Σε προτελευταία επικοινωνία την Δευτέρα22/7/2013 που είχαμε με τους εκπροσώπους της ΕΕΤΤ λάβαμε την απάντηση ότι δεν γνωρίζανε που βρίσκεται το υπόμνημα μας, ενώ σε σημερινή επικοινωνία μας ενημέρωσαν για μία ακόμη φορά πως θα απαντήσουν σήμερα ή αύριο. Πρόκειται για πραγματική κοροϊδία!

Τα σωματεία των VODAFONE & WIND θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας να συναντηθούμε με εκπροσώπους της ΕΕΤΤ και να τους εκθέσουμε τις αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων.

Γι’ αυτό, ενημερώνουμε τους συναδέλφους ότι αύριο 24/7, ώρα 11 π.μ. θα πραγματοποιηθεί παρέμβαση των σωματείων Wind και Vodafone στην Ε.Ε.Τ.Τ, διεύθυνση λ.Κηφισίας 60 Μαρούσι(δίπλα από τα κεντρικά γραφεία της wind) με τη στήριξη όσων συναδέλφων μπορούν καθώς και αλληλέγγυων

Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας σε αυτή την απόφαση. Σίγουρα θα είναι σημαντική η απόρριψη του αιτήματος δημιουργίας νέας εταιρίας.

Όμως, ακόμα και το αντίθετο να συμβεί εμείς πρέπει να επενδύσουμε στην ενότητά μας και στους αγώνες μας ώστε να καταργήσουμε στην πράξη τη νέα εταιρία. Να μην αποδεχτεί κανένας συνάδελφος την μεταφορά του σε αυτή και να εμποδίσουμε τα σχέδια κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων και των δικαιωμάτων μας.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΑΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ

ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΛΛΗ ΕΤΑΙΡΙΑ

ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗ WIND ΚΑΙ ΣΤΗ VODAFONE – ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΜΙΣΘΟΥΣ, ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Oι εργαζόμενοι σε Windκαι Vodafone,με την εμπειρία και εξειδίκευσή τους, μπορούν να εγγυηθούν τεχνικά κάθε εργασία, χωρίς «νέες εταιρίες» και κατάργηση δικαιωμάτων.

Tα Διοικητικά Συμβούλια των Επιχειρησιακών Σωματείων Vodafone-Wind

——————————————————————————————————————————————————————–

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζόμενων στη Vodafone – Πάναφον

Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στη Wind

Αθήνα, 23.7.2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΊΑΣ ΠΡΟΣ
ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ & ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ

Αξιότιμοι Κύριοι,
Με την παρούσα επιστολή, τα Σωματεία που υπογράφουν, διαμαρτύρονται για τον απαράδεκτο τρόπο που η υπηρεσία σας αντιμετώπισε το στοιχειώδες αίτημά μας για την παροχή πληροφοριών και ενημέρωσης σχετικά με την ίδρυση «νέας εταιρίας» από τις Vodafone και Wind.

Καταθέσαμε το αίτημά μας στις 26/6/2013, παίρνοντας αριθμό πρωτοκόλλου27749 για το σωματείο της Wind και αντίστοιχα την ημερομηνία 11/7/2013, με αριθμό πρωτοκόλλου 30140 για το Σωματείο της Vodafone. Έκτοτε, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να επικοινωνήσουμε με την υπηρεσία σας, δεν υπήρξε καμία απολύτως απάντησή σας για σχεδόν ένα μήνα.

Όταν αργότερα καταφέραμε να επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά μαζί σας, αρχικά μας ειπώθηκε ότι επρόκειτο να μας ενημερώσετε, πράγμα το οποίο ποτέ δεν έγινε. Στη συνέχεια, μετά από επανειλημμένες δικές μας τηλεφωνικές επικοινωνίες, μας αναφέρατε την εξωφρενική «δικαιολογία» ότι… χάσατε τον αριθμό πρωτοκόλλου! Aλήθεια, κύριοι; Αν επρόκειτο γι’ αυτό, γιατί άραγε δεν είχατε επικοινωνήσει μαζί μας για να σας το αποστείλουμε ξανά, ώστε να μας δώσετε και την απάντησή σας, ως οφείλατε; Και ποιος αρμόδιος της υπηρεσίας σας αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτή την «απώλεια»; Ο δεύτερος συνηθέστερος τρόπος αποφυγής της απάντησης ήταν οι επανειλημμένες υποσχέσεις για ανταπόκριση στο αίτημα την ίδια ή την επόμενη μέρα, χωρίς αυτό να έχει μέχρι στιγμής πραγματοποιηθεί.

Όπως είχαμε τονίσει και στο αρχικό μας αίτημα, τα Σωματεία μας έχουν έντονο ενδιαφέρον και έννομο συμφέρον να γνωρίζουν τις εξελίξεις αυτής της υπόθεσης,καθώς επηρεάζει καθοριστικά τις θέσεις και τις συνθήκες εργασίας (συλλογικές συμβάσεις, μισθοί κ.α.), τα δικαιώματα συνολικά περίπου 3.000 εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Ο τρόπος που η υπηρεσία σας αντιμετώπισε το αίτημά μας δείχνει όχι μόνο ότι αδιαφορείτε για τα παραπάνω, αλλά μάλλον ότι δείχνετε υπέρμετρο ζήλο για την επεξεργασία,συζήτηση και ολοκλήρωση του αιτήματος των διοικήσεων των Vodafone και Wind εν κρυπτώ από τους εργαζόμενους. Και πάντως ότι λειτουργείτε καθ’ υπέρβαση των τυπικών σας αρμοδιοτήτων, αφού δεν μας δώσατε καμία απάντηση, θετική ή αρνητική. Αλήθεια,από πού αντλεί η υπηρεσία σας το «δικαίωμα» να μεταχειρίζεται έτσι το αίτημα οποιουδήποτε πολίτη, πόσο μάλλον αν πρόκειται για οργανωμένα σωματεία, δηλ. να μην δίνει καμία συγκεκριμένη απάντηση, θετική ή αρνητική, και να υπεκφεύγει επί μακρόν;

Διαμαρτυρόμαστε έντονα γι’ αυτή την στάση σας, την οποία θα γνωστοποιήσουμε προς όλες τις κατευθύνσεις. Απαιτούμε άμεση ενημέρωση για την πορεία του αιτήματός μας, ώστε να μπορούμε να ελέγξουμε και την εγκυρότητα της όποιας απάντησής σας, όπως έχουμε δικαίωμα, καθώς και τη δυνατότητα παρέμβασης μας στη συνεδρίαση της ολομέλειας της Ε.Ε.Τ.Τ που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 25Ιουλίου για να μπορέσουν να εκφραστούν οι θέσεις των εργαζομένων των δύο εταιρειών

Οι εργαζόμενοι δεν δέχονται να μένουν στο σκοτάδι, παρακολουθώντας παθητικά την αφαίρεση των δικαιωμάτων τους, στο όνομα της εκτέλεσης οποιουδήποτε επιχειρησιακού σχεδίου.

Τέλος, σας επισυνάπτουμε και τα αρχικά υπομνήματα που είχαμε καταθέσει στην Ε.Ε.Τ.Τ μαζί με τους Αρ. Πρωτοκόλλου.

Tα Διοικητικά Συμβούλια των Επιχειρησιακών Σωματείων Vodafone-Wind

Αλληλεγγύη στο μέλος της Σ.Β.Ε.Ο.Δ. Χρήστο Στεριάδη

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο συνάδελφο Χρήστο Στεργιάδη, μέλος του διοικητικού συμβουλίου, του πρωτοβάθμιου ομοιοεπαγγελμάτικού σωματείου Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου, που στοχοποιείται και διώκεται για τη συνδικαλιστική του δράση.

Ο συνάδελφος Χρήστος Στεργιάδη που εργαζόταν στο Παγκράτι, στο ψητοπωλείο DAFFIS συμφερόντων Τ. Δημουλά & Γ.Κότσιρα, από τον Μάη του 2011, ως διανομέας. Στο διάστημα που εργαζόταν ανάπτυξε συνδικαλιστική δράση ενημερώνοντας τους συναδέλφους του για τα δικαιώματά τους, καταγγέλλοντας την ανασφάλιστη εργασία και διεκδικώντας να εφαρμόζεται για όλους η εργατική νομοθεσία. Λόγω της συνδικαλιστικής του δράσης μπήκε στο στόχαστρο των εργοδοτών του (Δημουλάς & Κότσιρας) και απολύθηκε εκδικητικά στις αρχές Μαΐου 2012. Το ΣΒΕΟΔ μαζί με αλληλέγγυα σωματεία και τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών Βύρωνα, Παγκρατίου και Καισαριανής στάθηκαν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του συναδέλφου διεκδικώντας την ακύρωση της εκδικητικής απόλυση. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε εργατικό δικαστήριο, μετά την αδιαλλαξία των εργοδοτών.

Τον Ιούνη 2013 ο συνάδελφος δικαιώθηκε από το εργατικό δικαστήριο. Η δικαστική απόφαση όριζε την επιστροφή του συνάδελφου Χρήστου Στεργιάδη στην εργασία του καθώς και την πληρωμή των μισθών υπερημερίας. Την Τετάρτη 26 Ιουνίου ο συνάδελφος, μαζί με μέλη του σωματείου, εμφανίστηκε στην επιχείρηση για να ξεκινήσει εργασία. Οι εργοδότες επιχείρησαν με διάφορους τρόπους να διώξουν το συνάδελφο. Στη συνέχεια ο συνάδελφος κάλεσε την άμεση δράση, τους επέδειξε την δικαστική απόφαση και ζήτησε να εφαρμοστεί. Παρουσία των αστυνομικών  ο Γ Κότσιρας αποδέχτηκε την ύπαρξη εργασιακής σχέσης και δεσμεύτηκε να εκτελέσει την απόφαση. Τις επόμενες μέρες ο συνάδελφος συνέχιζε να πηγαίνει με συνέπεια στην εργασία του, οι εργοδότες δεν του παρείχαν έργο παρά μόνο του κατέβαλλαν το μεροκάματο, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο, από ότι φάνηκε εκ των υστέρων. Ταυτόχρονα ξεκίνησαν και οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δικηγόρων για την καταβολή των μισθών υπερημερίας. Οι εργοδότες κατέβαλαν έναντι του πόσου που έχει εκδικαστεί και μετά από αρκετές αναβολές, κατέληξαν σε συμφωνία που όριζε την αποπληρωμή του ποσού την Τρίτη 9 Ιουλίου.

Την Τρίτη 9 Ιουλίου ο συνάδελφος πήγε για δουλειά, οι εργοδότες του εμφάνισαν φάκελο που ανέγραφε το υπόλοιπο του οφειλόμενου ποσού. Ο συνάδελφος αρνήθηκε να πάρει το φάκελο και ζήτησε να γίνει η αποπληρωμή στο δικηγόρο, όπως είχανε συμφωνήσει. Την ίδια στιγμή συνελήφθει από κλιμάκιο του τμήματος εκβιαστών της ασφάλειας με την κατηγορία του εκβιασμού. Βασικός μάρτυρας κατηγορίας είναι ο Βασίλης Τσιμπράκης, πρώην εργοδότης του συνάδελφου Χρήστου Στεργιάδη και ιδιοκτήτης ψητοπωλείου στην Λ. Αλεξάνδρας 213Β.

Αφενός, ο εργοδότης Τ. Δημουλάς έχει άμεσα συμφέροντα για να στήσει αυτήν την υπόθεση ώστε να μην εκτελέσει την δικαστική απόφαση. Αφετέρου, ο Βασίλης Τσιμπράκης βασικός μάρτυρας κατηγορίας, θα βρεθεί σε λίγο καιρό αντιμέτωπος με την δικαιοσύνη μιας και ο συνάδελφος του έχει καταθέσει αγωγή για εργατικές διαφορές. Με αυτό τον τρόπο επιχειρεί να εκφοβίσει το συνάδελφο ώστε να υπαναχωρήσει από τις διεκδικήσεις του

Είναι προφανές ότι οι κατηγορίες περί εκβιασμού είναι στημένες και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Στοχεύουν στην ποινικοποίηση των συνδικαλιστικών αγώνων και των εκφοβισμό των εργαζομένων που διεκδικούν να εφαρμόζεται η εργατική νομοθεσία.

ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΎΝΤΑΙ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΧΡΗΣΤΟ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗ

Για την απεργία που δεν έγινε. Για την οργάνωση των αγώνων που έρχονται.

Κατεβάστε σε pdf την α’ όψη της μπροσούρας

Κατεβάστε σε pdf την β’ όψη της μπροσούρας

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Μάη ήταν το θερμότερο που έχουν ζήσει οι εκπαιδευτικοί εδώ και πολλά χρόνια. Το κίνημα των καθηγητών, που βρισκόταν σε ύπνωση παρά την τεράστια επίθεση που δέχεται τα τελευταία τρία χρόνια, τόσο σε μισθολογικό επίπεδο όσο και ως προς τους όρους εργασίας και την ελευθερία στην άσκηση του παιδαγωγικού έργου, ξαφνικά ξύπνησε. Οι καθηγήτριες και οι καθηγητές συνέρρευσαν μαζικά στις γενικές συνελεύσεις, γέμισαν τα αμφιθέατρα, κατέβηκαν στο δρόμο. Ήρθαν αντιμέτωπες και αντιμέτωποι με τις προσωπικές τους αντιφάσεις, με τις αμφιβολίες απέναντι στο συλλογικό αγώνα, που είχαν ριζώσει στις συνειδήσεις του εκπαιδευτικού κόσμου πολλά χρόνια τώρα, αναμετρήθηκαν με το φόβο.

Στήριξαν μαζικά τις γενικές συνελεύσεις των τοπικών ΕΛΜΕ, τοποθετήθηκαν, ακόμα και χωρίς να εκπροσωπούν παρατάξεις, και έμειναν μέχρι το τέλος για να βεβαιωθούν ότι θα ψηφιστεί η μόνη αξιοπρεπής απόφαση: ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ μέσα στις Πανελλαδικές και μετά από αυτές, μέχρι τη νίκη. Και η απεργία ψηφίστηκε.

Τι έβγαλε όλο αυτόν τον κόσμο από την άνεση ή τις σκοτούρες της καθημερινής ζωής και τον οδήγησε στις συλλογικές διαδικασίες; Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση των ρυθμίσεων για την κατανομή του προσωπικού στα σχολεία στη διάρκεια των διακοπών του πάσχα, μια βδομάδα πριν την έναρξη των Πανελλαδικών. Παρά τη λάσπη από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε., οι καθηγητές και οι καθηγήτριες γνώριζαν ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις ισοδυναμούν με απολύσεις, όχι μόνο αναπληρωτών αλλά και μόνιμων εκπαιδευτικών. Γνώριζαν ότι τίποτα δε θα είναι πια ίδιο στις εργασιακές σχέσεις αλλά και στις συνθήκες λειτουργίας του δημόσιου σχολείου. Υποστήριξαν την απεργία, χωρίς να πτοηθούν από την κυβερνητική προπαγάνδα και χωρίς για πρώτη φορά να νοιαστούν για τα χαμένα μεροκάματα. Γνωρίζοντας ότι ο χρόνος της αναμέτρησης έχει οριστεί από τον αντίπαλο, νοιώθοντας ότι, σε αντίθεση με τις 24ωρες ή 48ωρες πιστολιές στον αέρα, η απεργία αυτή είναι μια πραγματική μάχη και για αυτό έχει νόημα να δοθεί.

Η απεργία των εκπαιδευτικών θα πετύχαινε. Το γνώριζαν πολύ καλά οι διαχειριστές του χουντικού καθεστώτος και χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους για να την αποτρέψουν. Πρώτα τη μιντιακή προπαγάνδα. Ύστερα τη φασιστικής έμπνευσης πολιτική επιστράτευση. Τέλος τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Με αυτή τη σειρά.

Βήμα πρώτο: Η προπαγάνδα των μέσων μαζικής εξημέρωσης δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική. Παρά την επίκληση στις αθώες παιδικές ψυχές, που έβγαιναν στα κανάλια και θρηνούσαν για τα τραύματά τους άμα δώσουν εξετάσεις ένα μήνα αργότερα, το κοινό δε φόρεσε μαύρες πλερέζες για να θρηνήσει το δράμα των μαθητών. Ακόμα και στα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. κατάφεραν να διαφύγουν φωνές αλληλεγγύης προς τον αγώνα των εκπαιδευτικών, γεγονός που δείχνει πως η κοινωνία δεν ήταν καθόλου σίγουρο πως είχε μασήσει το παραμύθι. Όσο και αν προσπάθησε ο αξιοθρήνητος πρόεδρος της ΟΛΜΕ να περιορίσει το θέμα στο δίωρο της αύξησης του ωραρίου, η κοινωνία αντιλήφθηκε ότι κάτι πιο σοβαρό έχει κινητοποιήσει τόσο μαζικά τους εκπαιδευτικούς. Και ακόμα και αν τα τριτοβάθμια συνδικάτα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, όπως και όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ήταν αντίθετα στην απεργία, ξέρουμε όλοι ότι αυτοί οι φορείς πόρρω απέχουν από το να εκφράζουν τη βούληση της κοινωνικής βάσης. Συνδιαχειριστές της εξουσίας είναι και θα είναι πάντα. Η κοινωνία βρίσκεται εκεί έξω. Είναι ο κόσμος που στήριξε τα συλλαλητήρια, είναι οι γονείς των μαθητών και οι μαθητές που εξέφρασαν δημόσια τη στήριξή τους, οι άνθρωποι με τους οποίους συζητάμε κάθε μέρα στο δρόμο, τα μαχητικά συνδικάτα βάσης, οι συνελεύσεις γειτονιάς…

Βήμα δεύτερο: Πολιτική επιστράτευση. Αν απεργήσεις απολύεσαι και φυλακίζεσαι 3 μήνες τουλάχιστον. Οι συνελεύσεις που αποφάσισαν με συντριπτικά ποσοστά την απεργία έγιναν ενώ ήταν ήδη ανακοινωμένη η πολιτική επιστράτευση και σε πολλούς από τους συμμετέχοντες είχαν ήδη επιδοθεί τα φύλλα πορείας. Παρά τις εκ των υστέρων πολιτικάντικες προφάσεις ότι οι καθηγητές ψήφισαν απεργία συμβολικά, οι συνελεύσεις ψήφισαν την απεργία ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. Η αγωνία όλων των ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτές ήταν να βρεθεί ο τρόπος, δηλαδή η ουσιαστική συνδικαλιστική και πραγματική προφύλαξη από την απόλυση. Να δημιουργηθούν δηλαδή «οι όροι και οι προϋποθέσεις» για να γίνει η απεργία. Οι «όροι και οι προϋποθέσεις» ήταν ο εξής ένας: μεγάλη μαζικότητα. Αυτό ήταν το αίτημα των εκπαιδευτικών από την ομοσπονδία τους. Να εξασφαλίσει αυτή τη μαζικότητα. Και τη επόμενη μέρα τα βλέμματα και οι προσδοκίες όλων ήταν στραμμένα στην Αθήνα, στη Γενική συνέλευση των προέδρων. Των εκπροσώπων δηλαδή των συνελεύσεων των τοπικών Ενώσεων.

Βήμα τρίτο: Οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες αναλαμβάνουν δράση. Μετά τις αποφάσεις των συνελεύσεων να στηρίξουν την απεργία σε ποσοστό 92%, συγκαλείται στην Αθήνα η συνέλευση των προέδρων. Μόνη αρμοδιότητα του οργάνου αυτού είναι να συγκεντρώνει τις αποφάσεις των τοπικών Ενώσεων. Πρόκειται για σύσκεψη εξουσιοδοτημένων εκπροσώπων που μεταφέρουν στο σώμα τις αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί από τις συνελεύσεις. Δεν προβλέπεται δηλαδή από τον καταστατικό ρόλο της συνέλευσης των προέδρων να παίρνει θέση πάνω σε ερωτήματα που δεν έχουν ήδη τεθεί και απαντηθεί στις τοπικές Ενώσεις. Ήταν συνεπώς αναπόφευκτο πως η απόφαση της συνέλευσης των προέδρων θα ήταν ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Εκτός αν……..εκτός αν η πλειοψηφία του Δ.Σ. της Ο.Λ.Μ.Ε. καταφέρει να κάνει ένα επαίσχυντο πραξικόπημα, πρωτοφανές στα συνδικαλιστικά χρονικά του κλάδου. Το απόγευμα της ημέρας εκείνης συνέρχεται το Δ.Σ. της Ο.Λ.Μ.Ε. και αποφασίζει κατά πλειοψηφία να προτείνει στη συνέλευση των προέδρων την καταπάτηση της καταστατικής αρχής λειτουργίας της. Οι παρατάξεις ΣΥΝ.ΕΚ., ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ προτείνουν στους προέδρους να προχωρήσουν σε ΔΥΟ ψηφοφορίες, μια για την πρόταση της απεργίας και μια δεύτερη για το αν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις ώστε να πραγματοποιηθεί η απεργία. Την πρώτη θέση στο πάνθεον των ξεπουλημένων παρατάξεων του Δ.Σ. καταλαμβάνει δικαιωματικά η ΣΥΝ.ΕΚ., η συνδικαλιστική παράταξη του Σφύριζα, καθώς, αφενός όλο το προηγούμενο διάστημα δήλωνε σε όλους τους τόνους τη στήριξή της στην απεργία, διαβεβαιώνοντας τα ριζοσπαστικά κομμάτια του κλάδου πως μπορούν να υπολογίζουν σε αυτούς και αφετέρου γιατί, όπως λένε οι κακές γλώσσες, η φαεινή ιδέα της διπλής ψηφοφορίας ήταν έμπνευσης Σφύριζα. Και ήταν προϊόν πολιτικής επιλογής του κόμματος, όχι του συνδικαλιστικού του φορέα. Άλλωστε, τι χρειάζονται οι απεργίες διαρκείας, τώρα που ο Σφύριζα θα γίνει κυβέρνηση; Άσε που μπορεί να χαθούν και κάποια ψηφουλάκια των νοικοκυραίων της λαϊκής οικογένειας, όπως λέει και το ΠΑΜΕ, που από την αρχή ήταν αντίθετο στην απεργία, όπως σε κάθε απεργία διαρκείας των εκπαιδευτικών, όπως σε κάθε αγώνα που δεν ελέγχει και γι’ αυτό υπάρχει κίνδυνος να γίνει απειλητικός για το σύστημα της κυριαρχίας. Για τη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚΕ τι να πει κανείς; Ποιος ήταν τόσο αφελής ώστε να εμπιστευτεί τις αγωνιστικές διαθέσεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού; Για να επιστρέψουμε στην αφήγηση της ιστορίας (για αγρίους) εκείνης της μοιραίας ημέρας, στη συνέλευση των προέδρων τίθεται σε ψηφοφορία η πρόταση της διπλής ψηφοφορίας. Όσοι-ες από τους προέδρους έχουν στοιχειώδη τσίπα την καταψηφίζουν, δηλώνοντας πως δεν έχουν την εξουσιοδότηση από τις συνελεύσεις τους να απαντήσουν στο δεύτερο ερώτημα. Δυστυχώς μειοψηφούν. Η διπλή ψηφοφορία γίνεται και μεγάλο ποσοστό, ακριβώς επειδή δεν έχουν την εξουσιοδότηση που λέγαμε, ψηφίζει λευκό. Για να γίνει όμως η απεργία χρειάζεται αυξημένη πλειοψηφία θετικών ψήφων και τα λευκά δεν αφαιρούνται από τον υπολογισμό. Έτσι η απεργία αναστέλλεται, παρότι είναι ψηφισμένη με συντριπτική πλειοψηφία. Μαγικό;

Εκεί που απέτυχαν οι δύο πρώτες γραμμές άμυνας του συστήματος, θριάμβευσε η τρίτη. Ο ξεπουλημένος, κομματικός, γραφειοκρατικός συνδικαλισμός. Εγγύηση ποιότητας!

Για αυτά που μας περιμένουν…

…και δεν απέχουν πολύ. Χιλιάδες αναπληρωτές που απολύονται κάθε Ιούνη δε θα ξαναπροσληφθούν στο δημόσιο σχολείο. Ακούγεται επίσης ότι όσοι εκπαιδευτικοί προσλαμβάνονται στο εξής σε δομές του υπουργείου παιδείας ή σε σχολεία, θα εργάζονται μέσω ΕΣΠΑ και με μπλοκάκι, με αποτέλεσμα να αμείβονται εντελώς εξευτελιστικά Παρά τις διαβεβαιώσεις και τον καθησυχασμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, χιλιάδες μόνιμοι θα απολυθούν, αφού θα «αποδειχτεί» πως είναι υπεράριθμοι παντού. Φάνηκαν οι προθέσεις του υπουργείου από τον υπολογισμό των κενών και πλεονασμάτων που δημοσιοποιεί ανά νομό, ακυρώνοντας τους υπολογισμούς των υπηρεσιακών συμβουλίων. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί θα αναγκαστούν σε υποχρεωτική μετάθεση για να καλύψουν τα κενά που κάλυπταν οι αναπληρωτές. Και οι αναπληρωτές, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δεν εργάζονταν όπως φανταζόμαστε στα σχολεία των μεγάλων πόλεων.

Έρχεται η αξιολόγηση, δεύτερο όχημα απολύσεων. Οι εκπαιδευτικοί θα κληθούν να σκύψουν το κεφάλι και να πειθαρχούν στις εντολές της διοίκησης χωρίς δεύτερη κουβέντα. Θα φιμωθεί η ελεύθερη διδασκαλία και έκφραση γνώμης, θα καλλιεργηθούν τα πιο ταπεινά ανταγωνιστικά ένστικτα μεταξύ συναδέλφων, θα επιπλεύσουν οι υποταγμένοι, γλείφτες, μωροφιλόδοξοι και ανταγωνιστικότεροι εκπαιδευτικοί, δηλαδή η χειρότερη κατηγορία που συναντά κανείς στα σχολεία. Για τους υπόλοιπους: ανταμοιβή η μισθολογική στασιμότητα και σε βάθος χρόνου η απόλυση. Μαζί με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ίσως και πριν από αυτήν, έρχεται η αξιολόγηση των σχολείων. Σχολεία «καλά», που ανταμείβονται με συνέχιση της χρηματοδότησής τους και σχολεία «κακά», που έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στη χρηματοδότησή τους από ιδιώτες και ύστερα την ιδιωτικοποίησή τους ή στο κλείσιμο. Εξαιρετικό μοντέλο, δοκιμασμένο σε Αγγλία και Η.Π.Α.. Κατάφερε επιτέλους να καταργήσει την παρωχημένη ισότητα στη μάθηση για τα παιδιά πλουσίων και φτωχών. Οι φτωχοί δε χρειάζονται σχολεία και γράμματα, να πάνε να δουλέψουν οι αχαΐρευτοι, χωρίς γράμματα είναι και πιο φτηνοί.

Έρχονται και οι μεταρρυθμίσεις στα λύκεια. Καιρό είχαμε να τα μεταρρυθμίσουμε. Νέο Γενικό Λύκειο για λίγους, αφού είναι «πρωτοφανή τα νούμερα των παιδιών που τελειώνουν Γενικό Λύκειο στην ελλάδα, σε σύγκριση με την προηγμένη ευρώπη». Εξετάσεις πανελλαδικού επιπέδου από την πρώτη Λυκείου. Όσοι και όσες εκπαιδευτικοί φροντίζαμε να βάζουμε θέματα τέτοια ώστε οι μαθητές και οι μαθήτριές μας και προάγονται και να τελειώνουν, αν είναι δυνατό, όλες και όλοι το Λύκειο, να τα ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε. Τώρα τα θέματα θα τα στέλνει το Υπουργείο, που θα φροντίζει να αποφοιτούν μόνο οι Άξιοι. Και οι υπόλοιποι; Αν ντε και καλά θέλουν να συνεχίσουν το σχολείο, θα οδηγούνται μαζικά στο νέο Τεχνολογικό Λύκειο. Εκεί κουμάντο θα κάνουν οι τοπικοί εταίροι, οι δήμοι, τα μικρά και τα μεγάλα αφεντικά, που θα καθορίζουν το πρόγραμμα σπουδών ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς. Το Τεχνολογικό Λύκειο θα παρέχει επίσης «μαθητεία», δηλαδή τζάμπα εργασία για τα εν λόγω μικρά και μεγάλα αφεντικά. Όλα σε τάξη. Εκτός από τις ανάγκες των μαθητών και της κοινωνίας.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Σε κάθε περίπτωση ο κλάδος δεν είναι δυνατό να περιμένει την επίθεση όντας σε καθεστώς επιστράτευσης. Όταν κάποιοι από μας λάβουν τις πρώτες απολύσεις και τις εντολές μετακίνησης, τι θα πει το συνδικάτο; «Σε συμπονώ, συναδέλφισσα-ε αλλά δεν ευκαιρούμε να κηρύξουμε απεργία, καθότι επιστρατευμένοι;» Θα αφήσουμε μόνους τους απολυμένους να ψάχνουν το δίκιο τους στα πουλημένα δικαστικά όργανα; Η επιστράτευση πρέπει να σπάσει εδώ και τώρα. Με τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να σπάσει από την πρώτη στιγμή. Να συγκληθούν μαζικές γενικές συνελεύσεις σε κάθε ΕΛΜΕ, στις οποίες να καταθέσουμε τα φύλλα πορείας και την απόφαση καθενός-μιας από μας να μην πειθαρχήσει στην επιστράτευση και να απεργήσει. Να μετρηθούμε να δούμε πόσοι-ες είμαστε. Και να πιέσουμε το συνδικάτο να κηρύξει απεργία. Θα τολμήσει ξανά να αγνοήσει τις αποφάσεις της βάσης;

Με ποιο συνδικάτο;

Το ζήτημα της γραφειοκρατικοποίησης του συνδικάτου δεν είναι ένα ευκαιριακό πρόβλημα που οφείλεται στους πολιτικούς συσχετισμούς στο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας, παρότι η πλειοψηφία του Δ.Σ. συμβουλίου της ΟΛΜΕ και οι πρόεδροι που αγνόησαν τις συνελεύσεις θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί την ίδια μέρα. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται κατά τη γνώμη μας στην ίδια την καταστατική δομή του συνδικάτου. Η δομή αυτή είναι απαραίτητο να αλλάξει. Τα καταστατικά των σωματείων δεν είναι ιερές αγελάδες, οφείλουν να προσαρμόζονται στις ανάγκες της βάσης των εργαζομένων. Όλοι και όλες, και τα πιο ριζοσπαστικά και αγωνιστικά κομμάτια του κλάδου, είναι καλό να μπουν στη διαδικασία να αμφισβητήσουν παγιωμένες αντιλήψεις που έχουν βλάψει τη συσπείρωση του κόσμου.

Προτεραιότητα του ομοσπονδιακού χαρακτήρα του σωματείου, κατάργηση του διοικητικού ρόλου του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Το ολιγομελές Δ.Σ. του συνδικάτου είναι χρήσιμο μόνο αν λειτουργεί ως μια οργανωτική γραμματεία, χωρίς ρόλο εισηγητικό ή τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων. Το συνδικάτο θα γίνει πραγματικά δημοκρατικό αν το πρώτο βήμα σε κάθε απόφαση είναι η σύγκληση τοπικών συνελεύσεων, όχι η εισήγηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Το σώμα που σήμερα είναι η συνέλευση των προέδρων είναι καταλληλότερο όργανο συντονισμού των αποφάσεων των τοπικών συνελεύσεων. Προτείνουμε οι εκπρόσωποι στο σώμα αυτό να πάψουν να είναι οι πρόεδροι αλλά να είναι ανακλητοί εκπρόσωποι της κάθε συνέλευσης. Οι πρόεδροι, όπως είδαμε στο πρόσφατο γκραν γκινιόλ της απεργίας, συχνά παίζουν πολιτικά παιχνίδια ανεξάρτητα από τις εντολές των συνελεύσεων που θεωρητικά εκπροσωπούν. Ο καιρός που τα ευέλικτα Δ.Σ. ήταν χρήσιμα στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τώρα ο ρόλος του συνδικάτου είναι να οργανώνει τους αγώνες, όχι να παριστάνει τον «κοινωνικό εταίρο» και είναι καλό να λάβει και την οργανωτική μορφή που εξυπηρετεί το ρόλο αυτό. Τώρα είναι η στιγμή να μιλήσουμε για αμεσοδημοκρατική λειτουργία του σωματείου, αφού η απόσταση των γραφειοκρατών από τη βάση των εργαζομένων είναι μεγαλύτερη από ποτέ και αυτό έχει καταστεί κοινή συνείδηση στους εκπαιδευτικούς.

Έξω από τα σωματεία οι διευθυντές, οι σύμβουλοι, τα στελέχη της εκπαίδευσης. Όσο «καλοί άνθρωποι» κι αν είναι ορισμένοι, διάλεξαν στρατόπεδο και με την εφαρμογή της αξιολόγησης θα πάρουν θέση μάχης απέναντι στον κλάδο. Υπάρχει κανένα σοβαρό, μη εργοδοτικό σωματείο στον πλανήτη που να γράφει ως μέλη τους εργοδηγούς και τους μάνατζερ;

Μικρότερες ΕΛΜΕ στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η γεωγραφική απόσταση εμποδίζει την ενεργό συμμετοχή των εκπαιδευτικών στις συνελεύσεις. Ενεργοποίηση των συλλόγων διδασκόντων στα σχολεία και συζήτηση για ζητήματα που υπερβαίνουν τη διεκπεραίωση υπηρεσιακών θεμάτων.

Κατάργηση της αυτοδίκαιης συμμετοχής όλων στο σωματείο. Τα συνδικάτα δεν είναι επιμελητήρια ούτε επιστημονικές ενώσεις. Αυτό δε σημαίνει ότι το σωματείο θα πάψει να στηρίζει όλους τους εκπαιδευτικούς. Η συμμετοχή σε αυτό όμως είναι αυτονόητο ότι φέρει ένα μίνιμουμ υποχρεώσεων. Με βασικότερη όλων τη συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις. Όχι την υποχρέωση να ψηφίζει κανείς μια-δυο φορές το χρόνο αυτούς στους οποίους προτίθεται να αναθέσει τη συνδικαλιστική δράση ή αυτούς απέναντι στους οποίους έχει προσωπικές ή πολιτικές υποχρεώσεις και συμπάθειες. Τα σωματεία δε είναι μικρά κοινοβούλια. Δεν υπάρχουν σε αυτά οι συνδικαλιστές και οι άλλοι. Όλα τα μέλη του σωματείου είναι συνδικαλιστές.

Με τις παραπάνω προϋποθέσεις, τέλος στον παραταξιακό συνδικαλισμό. Οι παρατάξεις στο σωματείο διώχνουν τον κόσμο από τις διαδικασίες του, επιτρέπουν τους πολιτικαντισμούς και τις πελατειακές σχέσεις, δίνουν τροφή στις προσωπικές πολιτικές μωροφιλοδοξίες. Οι παρατάξεις στα σωματεία στηρίζονται από την αριστερά γιατί αντικατοπτρίζουν μια στρεβλή αντίληψη περί πολιτικοποίησης του εργατικού κινήματος, η οποία τροφοδοτείται και από τη μαρξική εμπιστοσύνη στην προτεραιότητα της «πολιτικής» έναντι της ταξικής οργάνωσης των αγώνων, του Κόμματος έναντι της τάξης. Αρκεί οι εργαζόμενοι να στηρίζουν το σωματείο τους με την ταυτότητά τους ως εργαζομένων, χωρίς την ανάγκη να υιοθετούν το πακέτο των πολιτικών θέσεων κανενός κόμματος ή πολιτικής οργάνωσης. Η πολιτικοποίηση και η ταξική συνείδηση κατακτώνται μέσα από τη ζωντανή διαδικασία της συμμετοχής στις διαδικασίες και στους αγώνες. Βέβαια δεν υπάρχει, στην ελλάδα , η εμπειρία τόσο πολυπληθών σωματείων χωρίς παρατάξεις. Υπάρχουν όμως σε άλλους κλάδους περισσότερα από ένα κλαδικά σωματεία, περισσότερο ή λιγότερο ταξικά και ενεργά. Και σε χώρες με μεγάλη συνδικαλιστική παράδοση υπάρχουν περισσότερες από μια τριτοβάθμιες ομοσπονδίες.

Τέλος, τα σωματεία των εκπαιδευτικών έχουν την υποχρέωση να μιλήσουν σοβαρά για το είδος της εκπαίδευσης που ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες και μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία της κοινωνίας που ονειρευόμαστε. Ο ρόλος μας δεν είναι να διεκπεραιώνουμε εντολές της διοικητικής γραφειοκρατίας και να σκύβουμε το κεφάλι όταν βλέπουμε να παίρνονται πολιτικές αποφάσεις που φτιάχνουν ένα σχολείο κατάλληλο για την εφιαλτική πραγματικότητα που χτίζεται από τους κυριάρχους σε όλο τον κόσμο. Μαζί με την κοινωνία, τους μαθητές και τις μαθήτριές μας πρέπει να αγωνιζόμαστε για ένα σχολείο της κριτικής σκέψης, της ουσιαστικής μόρφωσης, της ελευθερίας, της ισότητας και της αληθινής δημοκρατίας. Πρέπει να έχουμε συνείδηση ότι φτιάχνουμε τη μαγιά της κοινωνίας του αύριο.

Εκπαιδευτικοί, μέλη της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης ( ΕΣΕ)

Οι πραγματικοί εργατικοί αγώνες ήταν πάντα επιθετικοί!

30 ώρες

δουλειά την εβδομάδα

900 ευρώ (καθαρά)

ο κατώτατος βασικός μισθός

Κατεβάστε σε pdf την μπροσούρα

Ζούμε σε μια εποχή που οι εργοδότες και οι κυβερνώντες επιτίθενται και σαρώνουν τα εργασιακά δικαιώματα. Ιδιαίτερα τα ασθενέστερα κομμάτια της κοινωνίας, οι άνεργοι, οι μισθωτοί, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι ανασφάλιστοι, οι απλήρωτοι υφίστανται τις συνεχείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τη φορολογική λεηλασία, την ανυπαρξία κοινωνικών παροχών. Επιπλέον, μας καλούν, για το καλό της οικονομίας, να βάλουμε πλάτη, να κάνουμε υπομονή, να μην διεκδικούμε. Μας καλούν δηλαδή να πληρώσουμε εμείς τη δική τους κρίση, την κρίση του καπιταλισμού, την κρίση ενός συστήματος που είναι ξένο και εχθρικό για εμάς τους εργάτες.

Από την άλλη, όποιος κλάδος εργαζομένων αντιδρά, όποιος κινητοποιείται, όποιος διατυπώνει διεκδικήσεις αντιμετωπίζεται με καταστολή (ΜΑΤ, δικαστικές διώξεις, επιστρατεύσεις απεργών) και με συκοφαντίες (τα ΜΜΕ παίζουν τον βρόμικο ρόλο τους). Η παρακρατική φασιστική βία είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Πρέπει να αποδεχτούμε να ζούμε στα όρια της εξαθλίωσης (και σε ένα ανελεύθερο καθεστώς «εκτάκτου ανάγκης»), για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι έμποροι. Εμείς λέμε: αφού υπάρχει κρίση, να μειωθούν τα κέρδη των αφεντικών.

Σε αυτές τις συνθήκες κηρύσσουν εκτός νόμου ακόμη και τη σκέψη για διεκδικήσεις που θα βελτιώνουν τη θέση των εργαζομένων. Ποιος θα τολμήσει να πάει κόντρα στη νομοτέλεια των μνημονίων και των μεταρρυθμίσεων; Ποιος θα τολμήσει να θέσει σε αμφισβήτηση τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ανάγκη να πιαστούν οι δείκτες; Ποιος θα τολμήσει να εκθέσει τη χώρα στους δανειστές και τους Ευρωπαίους εταίρους μας; Θέλουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου και μόνο τη σκέψη του ΣΕΒ, της τρόικας, των τηλε-παραθύρων. Ας τους χαλάσουμε τη σούπα… Ας τολμήσουμε να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν, για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Για να μπουν σε προτεραιότητα οι εργατικές ανάγκες. Στα τσακίδια οι προτεραιότητες των καπιταλιστών, της τρικομματικής δικτατορίας, της μπατσοκρατίας.

Να κάνουμε κεντρικό πλαίσιο διεκδίκησης το 30/900

Την τελευταία 3ετία ζήσαμε μεγάλους αγώνες σε επιχειρήσεις, κλάδους, καθώς και πανεργατικές απεργίες. Σ’ αυτούς τους αγώνες αυτό που κυριάρχησε ήταν: «πάρτε πίσω», «φτάνει πια», «όχι άλλες περικοπές», «να μην περάσουν τα νέα μέτρα», «να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο». Αμυντικοί αγώνες, δηλαδή… και μάλιστα υπονομευμένοι από την πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Δεν υποτιμούμε τους αμυντικούς αγώνες, Έτσι κι αλλιώς πρέπει να τους δώσουμε, π.χ. ενάντια στις απολύσεις των 2.600 εργαζομένων της ΕΡΤ. Όμως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε ρότα, να προβάλλουμε επιθετικά αιτήματα για καλύτερες συνθήκες εργασίας. Το 30/900 πάει κόντρα στο ρεύμα της ήττας και της υποταγής, χαράζει το δρόμο της ρήξης και της αντεπίθεσης.

Ας θυμηθούμε την απεργία διαρκείας των δασκάλων το 2006, που κράτησε 6 εβδομάδες, με κεντρικό αίτημα 1.400 ευρώ για τον πρωτοδιοριζόμενο. Στις απεργιακές διαδηλώσεις φωνάχτηκε τότε το σύνθημα «όχι μόνο στον εκπαιδευτικό – 1.400 για όλο το λαό». Πρόκειται για ένα καλό παράδειγμα επιθετικού αγώνα και πολλά μπορούμε να διδαχτούμε από εκείνη την εμπειρία.

Είναι ανάγκη σήμερα σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε κλάδο να προβληθεί το αίτημα για ριζική μείωση του χρόνου εργασίας με 30ωρο-5θήμερο-6ωρο και για ριζική αύξηση του κατώτατου βασικού μισθού στα 900 ευρώ (καθαρά).

Μήπως είμαστε υπερβολικοί; Μήπως είμαστε μαξιμαλιστές; Έτσι θα μας χαρακτηρίσουν οι εργοδότες, αντιδρώντας σε τέτοιου τύπου διεκδικήσεις. Εμείς τους αντιστρέφουμε το ερώτημα: «μπορείς εσύ, αφεντικό, να ζήσεις με 470 ευρώ;». Ο κατώτατος βασικός μισθός είναι 586 ευρώ (μικτά) και για τους νέους κάτω τον 25 ετών είναι 511. «Αν μπορείς να ζήσεις με τόσα χρήματα, τότε εμείς είμαστε υπερβολικοί». Ποιος μπορεί να ζήσει με μισθούς-φιλοδώρημα; Με την ακρίβεια να καλπάζει; Με τους φόρους συνεχώς να αυξάνονται; Με τα χαράτσια να μονιμοποιούνται και να διευρύνονται;

Και δεν πρέπει άραγε να μειωθεί ο χρόνος εργασίας; Το αίτημα για το 8ωρο διατυπώθηκε πριν από 130 χρόνια. Τότε φαινόταν υπερβολικό και μαξιμαλιστικό, οι εργαζόμενοι δούλευαν 13, 14, 16 ώρες την ημέρα. Το 8ωρο με αγώνες και αίμα κατακτήθηκε. Από τότε μέχρι σήμερα, η επιστήμη και η τεχνική έχουν αυξήσει την παραγωγικότητα της εργασίας σε τεράστια επίπεδα. Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες μπορούν να παραχθούν με δαπάνη ελάχιστου χρόνου εργασίας. Κι όμως, εμείς δουλεύουμε ακόμη 8 ώρες ή και περισσότερο (υπερωρίες), επειδή αυτό απαιτεί το κέρδος του εργοδότη.

Λιγότερη δουλειά, περισσότερος ελεύθερος χρόνος! Ο πλούτος μιας κοινωνίας μετριέται με τον ελεύθερο χρόνο των ανθρώπων! Δεν ζούμε για να δουλεύουμε, δουλεύουμε για να ζούμε!

Το 30ωρο έχει μια ακόμη μεγάλη αξία. Η ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, καθώς και η ριζική μείωση των ηλικιακών ορίων για συνταξιοδότηση θα ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας. Σε μια περίοδο όπου η ανεργία έχει ξεπεράσει το 30% και η ανεργία των νέων έχει φτάσει στο 64%, η διεκδίκηση του αιτήματος «λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους» είναι όσο ποτέ αναγκαία. Λιγότερη δουλειά, για να βρούνε δουλειά και οι άνεργοι συνάδελφοί μας.

Γιατί όχι; 30ωρο και 900 ευρώ κατώτατος μισθός

Οι εργατικές ανάγκες εκφράζονται με τη διατύπωση αιτημάτων, και μάλιστα αιτημάτων συγκεκριμένων και προσδιορισμένων. Λέμε: αυξήσεις στους μισθούς, δηλαδή 900 ευρώ (καθαρά) ο κατώτατος βασικός μισθούς. Λέμε: μείωση του χρόνου εργασίας, δηλαδή 30ωρο.

Η ριζική αύξηση του κατώτατου βασικού μισθού και η επαναφορά σε ισχύ των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας θα τραβήξουν προς τα πάνω όλους τους μισθούς. Άλλωστε, ακόμη και με τη δική τους λογική, ο μόνος τρόπος για να ξεπεραστεί η κρίση είναι να αυξηθεί η κατανάλωση. Η αύξηση της κατανάλωσης είναι δυνατή μόνο με τη βελτίωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων.

Δεν ζητάμε μόνο τα 900 ευρώ. Ζητάμε επίσης να μειωθεί η φορολογία. Ζητάμε να μειωθούν οι τιμές στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ. Από μόνη της η αύξηση των μισθών δεν σημαίνει πολλά, αφού όσα παίρνουμε με τις μισθολογικές αυξήσεις, μας τα παίρνουν πίσω με τις ανατιμήσεις, τα χαράτσια, τη φορολογία.

Το αίτημα 900 ευρώ (καθαρά) ο κατώτατος βασικός μισθός πρέπει να ενταχθεί σε μια συνολική λογική για ανάλογες διεκδικήσεις σχετικά με το επίδομα ανεργίας, τις κατώτατες συντάξεις και τα φοιτητικά επιδόματα.

Επίσης, το 30ωρο χωρίς τη ριζική αύξηση των μισθών σημαίνει απλά πως ο εργαζόμενος θα ψάχνει για δεύτερη δουλειά ώστε να επιβιώσει, μιας και οι μισθοί της ξεφτίλας δεν μπορούν να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες.

Το πλαίσιο διεκδίκησης 30/900 είναι ζωτικής σημασίας και για τους ανέργους. Πλάι-πλάι εργαζόμενοι και άνεργοι θα παλέψουμε για αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, με αξιοπρεπείς μισθούς και δικαιώματα.

Έχουμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο!

Το 30/900 είναι ένα πλαίσιο διεκδικήσεων που, αν κατακτηθεί, θα βάλει ένα ανάχωμα στην εργασιακή βαρβαρότητα που έχουν επιβάλει οι καπιτα-ληστές. Μας έχουν γυρίσει 200 χρόνια πίσω. Δικαιώματα δεν υπάρχουν, εργατική νομοθεσία δεν υπάρχει, «νόμος είναι η αυθαιρεσία του εργοδότη». Πρέπει να κατακτήσουμε όλα όσα χάθηκαν και όλα όσα μένει να κερδηθούν. Με αυτόν τον τρόπο θα μειωθεί η εκμετάλλευση των εργαζομένων. Έχουμε συνείδηση πως, ακόμη και αν κατακτήσουμε το 30/900, η εκμετάλλευση θα συνεχίσει να υπάρχει. Ο εκβιασμός της εργασίας θα συνεχίσει να υπάρχει. Για να ζήσεις, θα πρέπει να δουλεύεις μέσα στην αλλοτρίωση. Και με 30/900, δεν θα είναι τίποτα άλλο από μια σκατοδουλειά πληρωμένη με ψίχουλα.

Παλεύουμε παράλληλα, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης… για να πάψει η ανθρώπινη εργασία να είναι εμπόρευμα που πουλιέται και αγοράζεται… για μια άλλη κοινωνία, της αφθονίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας.

Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να προβάλλει αιτήματα που παρεμβαίνουν στο αντικείμενο της εργασίας, ώστε να πάψει η αποξένωση του εργαζόμενου από το προϊόν που παράγει, είτε πρόκειται για υλικό, είτε πρόκειται για πνευματικό αγαθό. Πρέπει να προβάλλει αιτήματα που να καταργούν τις μισθολογικές ανισότητες, τους διαχωρισμούς μέσα στην παραγωγή και μέσα στην κοινωνία σε ειδικούς και μη, σε διευθυντές και διευθυνόμενους, σε παλιούς και νέους, σε πλήρους απασχόλησης και ωρομίσθιους, σε ντόπιους και μετανάστες κοκ. Οι μισθολογικές και θεσμικές διεκδικήσεις δεν μπορεί να είναι το ταβάνι των απαιτήσεων μας. Ο ορίζοντας της εργατικής πάλης φτάνει μέχρι την ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία, μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Αρχίσαμε αυτό τον μεγάλο αγώνα με αίτημα περισσότερα λεφτά και λιγότερη δουλειά. Τώρα ξέρουμε ότι αυτό είναι ένα σύνθημα που αναποδογυρίζει, που τινάζει στον αέρα όλα τα σχέδια των αφεντικών, όλο το πρόγραμμα του κεφαλαίου. Και τώρα πρέπει να περάσουμε από τον αγώνα για το μεροκάματο στον αγώνα για την εξουσία. Σύντροφοι, ας αρνηθούμε τη δουλειά, θέλουμε όλη την εξουσία, θέλουμε όλο τον πλούτο, θα ’ναι ένας αγώνας μακρόχρονος, με επιτυχίες και αποτυχίες, με ήττες και κατακτήσεις. Αυτός είναι όμως ο αγώνας που πρέπει ν’ αρχίσουμε τώρα, ένας αγώνας βίαιος, μέχρι τέλους. Πρέπει ν’ αγωνιστούμε για να πάψει να υπάρχει πια η δουλειά. Πρέπει ν’ αγωνιστούμε για τη βίαιη καταστροφή του κεφαλαίου. Πρέπει ν’ αγωνιστούμε ενάντια σ’ ένα κράτος θεμελιωμένο στη δουλειά. Λέμε: Ναι, στην εργατική βία.

από το μυθιστόρημα του Νάνι Μπαλεστρίνι, Τα θέλουμε όλα

Ο αγώνας στα χέρια των εργαζομένων!

Ένας τέτοιος αγώνας δεν μπορεί να δοθεί από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Δεν μπορεί να δοθεί ούτε από το ΠΑΜΕ. Δεν μπορεί να δοθεί από ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και πρωτοβάθμια σωματεία που είναι χωμένα στη γραφειοκρατική αρτηριοσκλήρωση, τη μιζέρια, την ηττοπάθεια. Όλα αυτά απέδειξαν την ανεπάρκειά τους. Την απέδειξαν και πριν, που κοιμόνταν τον ύπνο του δικαίου, την απέδειξαν και την τελευταία 3ετία που αναγκάστηκαν, από τη σφοδρότητα της επίθεσης των αφεντικών και από την ένταση της εργατικής αγανάκτησης, να κηρύξουν απεργίες. Απεργίες χωρίς προετοιμασία, χωρίς σχέδιο, χωρίς τον πρωταγωνιστικό ρόλο της βάσης των εργαζομένων, χωρίς προοπτική νίκης.

Χρειαζόμαστε ένα άλλο εργατικό κίνημα. Μαχητικό, αυτοοργανωμένο, αποτελεσματικό. Ένα εργατικό κίνημα που θα ξεκινά από τη βάση των εργαζομένων, θα ελέγχεται από τη βάση και θα συντονίζεται οριζόντια.

Κάθε εργαζόμενος που κατανοεί αυτές τις προτεραιότητες πρέπει να πρωτοστατήσει στο χώρο εργασίας του, συζητώντας με τους συναδέλφους του για την ανάγκη αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στα αφεντικά. Να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα στους εργασιακούς χώρους που θα δουλέψουν «παράνομα» ή φανερά, συσπειρώνοντας τους συναδέλφους και διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς και λιγότερες ώρες δουλειάς.

Θα χρειαστεί να παρέμβουμε στα πρωτοβάθμια σωματεία φτιάχνοντας μέσα σε αυτά αγωνιστική δυναμική, κόντρα στο συνδικαλισμό της ήττας και της διάλυσης. Τα σωματεία και οι αγώνες πρέπει να περάσουν στα χέρια των εργαζομένων. Γενικές Συνελεύσεις παντού! Κάτω η εξουσία των Διοικητικών Συμβουλίων! Σε όσους κλάδους και μεγάλους εργασιακούς χώρους δεν υπάρχουν σωματεία ή υπάρχουν σωματεία με αντεργατικό προσανατολισμό και χωρίς περιθώρια παρέμβασης πρέπει να φτιάξουμε καινούρια. Χρειαζόμαστε σωματεία βάσης που θα συνενώνουν την πολυ-κατακερματισμένη εργατική τάξη, που θα λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά με γενικές συνελεύσεις, που θα κοντράρουν ανυποχώρητα τους εργοδότες. Πέρα από τα σωματεία, πρέπει να στηριχτούν παράλληλα όλες οι εργατικές συλλογικότητες και κινήσεις, καθώς και οι συλλογικότητες των ανέργων που δραστηριοποιούνται με κατεύθυνση τον αγώνα, την αλληλεγγύη, τη συσπείρωση.

Η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση (ΕΣΕ) θα συμβάλει σε μια τέτοια προοπτική, σε συμπόρευση με κάθε εργαζόμενο και με κάθε εργατική συλλογικότητα που δρα μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με μια αντίστοιχη αντίληψη.

Μας αφαιρούν τα ελάχιστα, μας υπόσχονται τίποτα. Δεν ζητάμε πολλά. Τα θέλουμε όλα!

ESE30900teliko

Προβολή «Μάτε και πυλός»

αναρτήθηκε στις 10 Μαρ 2013 – 11:24 μ.μ.

AfisaESEprovoli11marti

css.php