ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ

Το κράτος μετά το τέλος της καραντίνας φαίνεται έτοιμο να συνεχίσει την καταστολή των κινημάτων και των αγωνιζόμενων ανθρώπων και να πιέσει ακόμα περισσότερο το εργατικό κίνημα και οποιαδήποτε φωνή αμφισβήτησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση φέρνει προς συζήτηση στη βουλή ένα απολυταρχικής έμπνευσης νομοσχέδιο που ζητάει από όσες και όσους διαμαρτυρονται να παίρνουν άδεια από το κράτος για την συγκέντρωση / διαδήλωση τους και να ορίζουν μάλιστα και έναν “επικεφαλής” ο οποίος θα είναι υπολογος για ο,τι γίνει στην πορεία.

Επίσης, τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο τον κόσμο, απειλώντας με φυλάκιση μέχρι ενός έτους όσους συλληφθούν απλά να συμμετέχουν σε μια μη δηλωμένη συγκέντρωση ή διαδήλωση.

Το συγκεκριμένο απαράδεκτο νομοσχέδιο έχεις ως στόχο να λύσει πλήρως τα χέρια των αστυνομίας και να της δώσει το ελεύθερο να διαλύει οποία συγκέντρωση ή συνάθροιση κρίνει αυτή πως πρέπει να μην υφίσταται.

Η εργατική τάξη γνωρίζει όμως πως όταν διαδηλώνεις κατά του κράτους και των πολιτικών που εφαρμόζει, είναι αδιανόητο να ζητάς άδεια από το ίδιο, όπως και να ζητάς τη συγκατάθεσή του για τον τρόπο της διαμαρτυρίας σου.

Είναι επιτακτική ανάγκη οι εργάτες ακυρώσουν στην πράξη αυτό το νομοσχέδιο.

 

Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε στην πορεια/συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθει στην , την Πέμπτη  09/07,19:00, Πλατεία Κοραή

ΌΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΆ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ.

 

Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ενωση Αθήνας

Από την διαδήλωση των σωματείων της 23/6

Από την διαδήλωση των σωματείων της 23/6.

Η ΕΣΕ-Αθήνας συμμετείχε στην Εργατική Διαδήλωση Αντίστασης και
Διεκδίκησης, την Τρίτη 23 Ιούνη  στα Χαυτεία.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε.

Δεν θα πληρώσουμε οι εργαζόμενοι και αυτή την κρίση

 

Βρισκόμαστε στην κόψη της ιστορίας. Η παγκόσμια κρίση της πανδημίας Covid 19 θα
διδάσκεται στις επόμενες γενεές όπως διδαχτήκαμε εμείς για τους δύο παγκόσμιους
πολέμους, την μεσαιωνική πανώλη, την αποικιοκρατία, και πώς αυτά διαμόρφωσαν
την κοινωνία. Σε κάθε κρίση,το κεφάλαιο ήταν αυτό που πάντα επωφελούνταν, ρίχνοντας
το  βάρος στους ώμους της εργατικής τάξης, και βγάζοντας  κέρδη πατώντας κυριολεκτικά επί
πτωμάτων.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις μαθηματικών ή στατιστικής για να μπορέσουμε να
πούμε ότι η πιθανότητα να πληρώσει ΚΑΙ αυτήν την κρίση ο λαός θέλουν να αγγίξει το 100%.
Τα αφεντικά βρήκαν και πάλι την ευκαιρία να πιπιλίσουν τις αγαπημένες τους καραμέλες:
“Δεν έχει δουλειά το μαγαζί και μπαίνουμε μέσα”,  “Αναγκαστικά θα πρέπει να δουλέψεις με
μισά ένσημα για τώρα, γιατί δεν βγαίνει αλλιώς”, “Λίγο υπομονή να περάσει και αυτή η κρίση
και ο μισθός σου θα ανέβει πάλι”, “Είμαι φίλος σου και ξέρεις ότι σε νοιάζομαι αλλά δυστυχώς
είναι δύσκολα τα πράγματα” και λοιπές φανφάρες που όλοι ξέρουμε και σιχαινόμαστε.
Έτσι, ήδη κατά τη διάρκεια της καραντίνας αλλά και μετά το πέρας της, η εργοδοτική
αυθαιρεσία βρήκε και πάλι γόνιμο έδαφος για να ανθίσει, με ελαστικοποίηση ωραρίων,
μειώσεις μισθών, εντατικοποίηση, απολύσεις, αδήλωτη εργασία, και παράληλα χωρίς τα
απαραίτητα μέτρα υγιεινής. Όλα αυτά βέβαια με την απαραίτητη βοήθεια της κυβέρνησης, η
οποία με ΠΝΠ, από τη μία στραγγάλιζε τα εργατικά δικαιωματά μας (μειώσεις μισθών, εκ
περιτροπής εργασία) και απ’ την άλλη δώριζε εκατομμύρια στο κεφάλαιο. Όπως τα 20 εκτ. που
δόθηκαν στα ΜΜΕ ώστε η νομιμοποίηση της κρατικής και εργοδοτικής αυθαιρεσίας  να
ριζώσει καλά μέσα στο κεφάλι του κάθε πολίτη.
Το θανάσιμο αμάρτημα της νέας εποχής είναι η μάζωξη σε πλατείες όπου υπάρχει
κίνδυνος διάδωσης του ιού των ανατρεπτικών ιδεών και της αμφισβήτησης, γι’αυτό δεν έγινε
κάποια παρέμβαση στα εγκαίνια της Ομόνοιας ή στην κιτς  “συναυλία” της Πρωτοψάλτη πάνω
σε φορτηγό. Αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση δίνει κονδύλια ύψους 34 εκατ. για τον
εξοπλισμό των ΜΑΤ, ‘βοηθώντας’ έτσι τους απειθείς και τους αντιφρονούντες να μείνουν
καθαροί από την αμαρτία, συντάσσοντας την νέα Οργουελική  κανονικότητα ενώ κονδύλια για
ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, της παιδείας, των ανέργων, των απόρων, των
μεταναστών είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα.
Μπροστά στην νέα δυστοπία και την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας που
κερδήθηκαν με αίμα έπειτα από χρόνιους αγώνες η απάντηση μας είναι:
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!
Οι εργαζόμενοι/ες πρέπει να βγούμε στην αντεπίθεση. Να παλέψουμε αποφασιστικά
για συλλογικές συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες
μας.Η οργάνωση στους χώρους δουλειάς είναι μονόδρομος, ώστε, όχι μόνο να σταματήσουμε
την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, αλλά να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας ανήκει.
Συμμετέχουμε στην Εργατική Διαδήλωση Αντίστασης και
Διεκδίκησης, την Τρίτη 23 Ιούνη στις 7μμ από τα Χαυτεία
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας

Δεν θα πληρώσουμε οι εργαζόμενοι και αυτή την κρίση

Βρισκόμαστε στην κόψη της ιστορίας. Η παγκόσμια κρίση της πανδημίας Covid 19 θα
διδάσκεται στις επόμενες γενεές όπως διδαχτήκαμε εμείς για τους δύο παγκόσμιους
πολέμους, την μεσαιωνική πανώλη, την αποικιοκρατία, και πώς αυτά διαμόρφωσαν
την κοινωνία. Σε κάθε κρίση,το κεφάλαιο ήταν αυτό που πάντα επωφελούνταν, ρίχνοντας
το  βάρος στους ώμους της εργατικής τάξης, και βγάζοντας  κέρδη πατώντας κυριολεκτικά επί
πτωμάτων.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις μαθηματικών ή στατιστικής για να μπορέσουμε να
πούμε ότι η πιθανότητα να πληρώσει ΚΑΙ αυτήν την κρίση ο λαός θέλουν να αγγίξει το 100%.
Τα αφεντικά βρήκαν και πάλι την ευκαιρία να πιπιλίσουν τις αγαπημένες τους καραμέλες:
“Δεν έχει δουλειά το μαγαζί και μπαίνουμε μέσα”,  “Αναγκαστικά θα πρέπει να δουλέψεις με
μισά ένσημα για τώρα, γιατί δεν βγαίνει αλλιώς”, “Λίγο υπομονή να περάσει και αυτή η κρίση
και ο μισθός σου θα ανέβει πάλι”, “Είμαι φίλος σου και ξέρεις ότι σε νοιάζομαι αλλά δυστυχώς
είναι δύσκολα τα πράγματα” και λοιπές φανφάρες που όλοι ξέρουμε και σιχαινόμαστε.
Έτσι, ήδη κατά τη διάρκεια της καραντίνας αλλά και μετά το πέρας της, η εργοδοτική
αυθαιρεσία βρήκε και πάλι γόνιμο έδαφος για να ανθίσει, με ελαστικοποίηση ωραρίων,
μειώσεις μισθών, εντατικοποίηση, απολύσεις, αδήλωτη εργασία, και παράληλα χωρίς τα
απαραίτητα μέτρα υγιεινής. Όλα αυτά βέβαια με την απαραίτητη βοήθεια της κυβέρνησης, η
οποία με ΠΝΠ, από τη μία στραγγάλιζε τα εργατικά δικαιωματά μας (μειώσεις μισθών, εκ
περιτροπής εργασία) και απ’ την άλλη δώριζε εκατομμύρια στο κεφάλαιο. Όπως τα 20 εκτ. που
δόθηκαν στα ΜΜΕ ώστε η νομιμοποίηση της κρατικής και εργοδοτικής αυθαιρεσίας  να
ριζώσει καλά μέσα στο κεφάλι του κάθε πολίτη.
Το θανάσιμο αμάρτημα της νέας εποχής είναι η μάζωξη σε πλατείες όπου υπάρχει
κίνδυνος διάδωσης του ιού των ανατρεπτικών ιδεών και της αμφισβήτησης, γι’αυτό δεν έγινε
κάποια παρέμβαση στα εγκαίνια της Ομόνοιας ή στην κιτς  “συναυλία” της Πρωτοψάλτη πάνω
σε φορτηγό. Αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση δίνει κονδύλια ύψους 34 εκατ. για τον
εξοπλισμό των ΜΑΤ, ‘βοηθώντας’ έτσι τους απειθείς και τους αντιφρονούντες να μείνουν
καθαροί από την αμαρτία, συντάσσοντας την νέα Οργουελική  κανονικότητα ενώ κονδύλια για
ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, της παιδείας, των ανέργων, των απόρων, των
μεταναστών είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα.
Μπροστά στην νέα δυστοπία και την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας που
κερδήθηκαν με αίμα έπειτα από χρόνιους αγώνες η απάντηση μας είναι:
ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!
Οι εργαζόμενοι/ες πρέπει να βγούμε στην αντεπίθεση. Να παλέψουμε αποφασιστικά
για συλλογικές συμβάσεις και αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες
μας.Η οργάνωση στους χώρους δουλειάς είναι μονόδρομος, ώστε, όχι μόνο να σταματήσουμε
την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, αλλά να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας ανήκει.
Συμμετέχουμε στην Εργατική Διαδήλωση Αντίστασης και
Διεκδίκησης, την Τρίτη 23 Ιούνη στις 7μμ από τα Χαυτεία
Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Αθήνας

Παρεμβάσεις της ΕΣΕ-Αθήνας για τις συνθήκες εργασίας στα πρατήρια βενζίνης.

 

  Πραγματοποιήθηκαν  τις προηγούμενες ημέρες  παρέμβασεις της ΕΣΕ-Αθήνας  για τις συνθήκες εργασίας .

Οι παρεμβάσεις στα βενζινάδικα θα συνεχιστούν και το προσεχές διάστημα.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε

 

 

Βρισκόμενοι στην αρχή μιας τόσο οικονομικής όσο και κοινωνικής κρίσης και παράλληλα σε μια  συνθήκη φόβου και αδράνειας με την απειλή του Covid-19 πάνω από τα κεφάλια μας, η AVIN OIL και η Coral(Shell), αμφότερες θυγατρικές της Motor Oil, αποτελούν από τις πρώτες εταιρείες που αποφάσισαν να θέσουν σε ισχύ αλλαγές στις συμβάσεις των εργαζομένων τους. Πιο συγκεκριμένα, λίγες μέρες πριν αποφάσισαν την αναστολή των συμβάσεων μερικών εκ των εργαζομένων των πρατηρίων τους. Οι αλλαγές αυτές στις συμβάσεις του προσωπικού, ξεκινούν από 1η Απριλίου με άγνωστη στην πραγματικότητα περίοδο ισχύος, ενώ ανακοινώθηκαν σταδιακά στους/στις εργαζόμενες μόλις λίγες μέρες πριν την εφαρμογή τους. Την ίδια πρακτική ακολούθησαν και άλλοι όμιλοι όπως και ιδιωτικά πρατήρια.

Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό το πραγματικό μέγεθος του κεφαλαίου που διαχειρίζεται η Motor Oil, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις θυγατρικές της. Αυτές είναι η AVIN OIL, η Coral (Shell), Coral Gas, LPC Α.Ε., η NRG Trading House Ενεργειακή Α.Ε., η OFC Υπηρεσίες Αεροπορικού ΚαυσίμουΑ.Ε., η Shell & Moh Α.Ε., η ΚΟΡΙΝΘΟΣ POWER Α.Ε., καθώς και η Εταιρεία Αγωγού Καυσίμων Αεροδρομίου Αθηνών. Δε είναι απίθανο η ίδια πρακτική μείωσης του προσωπικού να εφαρμόζεται και στις υπόλοιπες θυγατρικές, εκτός από την Avin και τη Shell και απλά να μην έχει ακόμη γνωστοποιηθεί, όπως επίσης και στο προσωπικό το οποίο εργάζεται εντός της επιχείρησης. Δε μπορούμε πάντως καν να υπολογίσουμε πόσες χιλιάδες εργαζόμενους έχει η Motor Oil, όπως ούτε και πόσοι βλέπουν το μισθό τους να συρρικνώνεται ή να αντικαθίσταται από ένα κρατικό επίδομα που ακόμη να δοθεί.

Η αλήθεια είναι πως καμία από τις πρόσφατες αποφάσεις των εταιριών δεν εκπλήσσει ιδιαίτερα, μιας και ήδη από την ημέρα της πρόσληψής μας έως σήμερα έχει γίνει αρκετά σαφές πως αποτελούμε τον τελευταίο τροχό της αμάξης. Οι περισσότεροι/-ες εργαζόμενες στις δύο εταιρίες ασφαλίζονται με  μηνιαίες συμβάσεις, οι οποίες γίνονται μέσω της εταιρίας ενοικίασης εργαζομένων (leasing) KSM, η οποία και μας νοικιάζει στον αντίστοιχο διαχειριστή που έχει ορίσει η εταιρία για το κάθε πρατήριο. Κατά συνέπεια ήδη κάθε εργαζόμενος/-η της εταιρίας βρίσκεται σε αρκετά επισφαλή θέση μην ξέροντας αν τον επόμενο μήνα η σύμβαση του θα ανανεωθεί ή όχι. Μέσω των μηνιαίων αυτών συμβάσεων η εταιρία διαχωρίζει πλήρως τη θέση της από τις/τους εργαζόμενες, μια και δεν φαίνεται πουθενά η εργασιακή σχέση των δύο μερών. Παράλληλα, άμεσα ή έμμεσα καταστέλλεται κάθε διεκδίκηση, από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμφανής συσχέτιση με την εταιρεία. Πάντως και διεκδίκηση να υπάρξει η λύση για τους εργοδότες δείχνει απλή και εύκολη. Δε μιλάμε για απόλυση αλλά μια απλή λήξη της σύμβασης.

Τη στιγμή λοιπόν που μια παγκόσμια οικονομική κρίση ξεσπάει, κανένα μέρος του κεφαλαίου δε θα μείνει ανεπηρέαστο. Κατά συνέπεια η κοινή λογική της γραβάτας λέει ότι από κάπου πρέπει να γλυτώσουμε χρήματα. Η ερώτηση δε γίνεται καν μια και η πρώτη απάντηση είναι πάντα η ίδια: από τους εργαζόμενους/-ες. Η απόλυση τμήματος του εργατικού δυναμικού που με βάση τα ποσοστά δε χρησιμεύει, μια και ο τζίρος προσωρινά πέφτει, έχει να προσφέρει λίγο παραπάνω χρόνο οικονομικής άνεσης στην εταιρία. Εξ’ άλλου, με το μαστίγιο της απόλυσης πάνω από το κεφάλι του, το εργατικό δυναμικό που θα παραμείνει, θα δουλεύει με φρενήρης ρυθμούς και υπό όποια εργασιακή συνθήκη.

Αξίζει να επισημανθεί πως λίγες μέρες πριν, η Motor Oil δώρισε 50 αναπνευστήρες στα ελληνικά νοσοκομεία ενισχύοντας «τη μάχη ενάντια στον κορονοιό», δείχνοντας με αυτό τον τρόπο την κοινωνική της ευαισθησία(;). Μάλλον από την πολύ ευαισθησία ο Βαρδυνογιάννης έβαλε τα κλάματα και ξέχασε να προμηθεύσει τους ίδιους τους εργαζόμενους με μάσκες και γάντια, αναγκάζοντας μας για μεγάλο χρονικό διάστημα να ψάχνουμε ατομικές λύσεις, όντας εκτεθειμένοι κατά τη διάρκεια της δουλειάς, έως ο υπεύθυνος κάθε πρατηρίου να μπορέσει να προμηθευτεί τα απαραίτητα.  Την ίδια στιγμή σε πολλά ιδιωτικά και εταιρικά πρατήρια οι εργαζόμενοι/-ες δουλεύουν ακόμη χωρίς κανένα μέσο αυτοπροστασίας.

Όσο εμείς παίζουμε τη ζωή μας κορόνα – γράμματα, τρέχουμε έως τις αντλίες και πάλι πίσω και για αντάλλαγμα παίρνουμε 6μιση κατοστάρικα, τα αφεντικά που ποτέ δε θα δούμε να μας δίνουν άμεσα εντολές, παίζουν με διακρατικές συμφωνίες, στήνουν και ξεστήνουν πολέμους, ανεβοκατεβάζουν τους δείκτες του χρηματιστηρίου, παίζουν με τις ζωές μας. Εκεί που εμείς ακροβατούμε μεταξύ ζωής και επιβίωσης, εκείνοι βλέπουν αριθμούς, κέρδη ή ζημιά. Αυτό ισχύει τόσο για τη Motor Oil, όσο και για όλες τις άλλες αντίστοιχες εταιρίες, είτε βρισκόμαστε στην Ελλάδα, είτε οπουδήποτε αλλού.

Είναι ίσως και το πιο σημαντικό να αντιληφθούμε πως τώρα δε γίνεται στην πραγματικότητα λόγος για μία συγκεκριμένη επιχείρηση, σε μια συγκεκριμένη χώρα. Όλα τα παραπάνω και όσα ακολουθούν ισχύουν και αφορούν όλες και όλους όσες εργαζόμαστε σε αντίστοιχες επιχειρήσεις σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Δεν είναι απλά ίδιο το εμπόρευμα, αλλά και το συμφέρον. Ήδη είδαμε ότι όλα τα «μεγάλα κεφάλια» τρώνε στην πραγματικότητα κομμάτι από τις ίδιες πίτες. Στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις μάλιστα το αγαθό το οποίο περνάει από τα χέρια μας είναι η ίδια η ενέργεια, για την οποία γίνονται πόλεμοι, εξεγέρσεις και άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά. Με λίγα λόγια, για τα αφεντικά και όσους μας εξουσιάζουν είναι ιδιαίτερα σημαντικό, τόσο ώστε να σκοτώνουν και να διαταράσσουν κάθε διεθνή συνθήκη για αυτό. Το πετρέλαιο είναι το αγαθό το οποίο περισσότερο από κάθε τι άλλο καθορίζει την οικονομία. Αρκεί να σκεφτούμε ότι οι δείκτες του χρηματιστηρίου, όπως και η τιμή πολλών αγαθών, ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα με την τιμή του βαρελιού. Ίσως να μην έχουμε, όπως είναι λογικό, αντιληφθεί ποτέ σε μεγάλη κλίμακα τη θέση μας μέσα σε αυτό το στίβο, αλλά είναι καίρια. Εάν εμείς δε δουλεύουμε στα πρατήρια, τα διυλιστήρια, τις αποβάθρες, τα κοιτάσματα και τα γραφεία, τα κέρδη πέφτουν.

Τι γίνεται με τα ιδιωτικά πρατήρια

 

Τα πράγματα στα ιδιωτικά πρατήρια είναι ακόμη πιο δύσκολα. Εκεί, όπως στα περισσότερα καταστήματα του ιδιωτικού τομέα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε πλασματικές συμβάσεις εργασίας, αδήλωτες υπερωρίες, καθυστέρηση πληρωμών, άρνηση καταβολής δώρων και επιδομάτων και πολλά άλλα. Εάν οι κανόνες προστασίας δεν τηρούνται μία φορά στα εταιρικά πρατήρια, εκεί δεν υπάρχουν καθόλου. Μια μεγάλη εταιρία πρέπει τουλάχιστον να δείχνει μια αξιοπρεπή εικόνα προς το κράτος και τον εργαζόμενο, έχοντας περισσότερους να διαχειριστεί αλλά και πιο πολλά να χάσει. Ένας απλός ιδιώτης χρειάζεται ένα απλό κονέ με την τοπική εξουσία και μερικές μόνο εργάτες/-τριες που θα «χτυπήσει» στην ανάγκη.

Προσπαθώντας να αποκτήσουμε μια πιο συνολική εικόνα για την οικονομική συνθήκη, η οποία θα ακολουθήσει την κρίση του Covid-19, δε διατηρούμε πολλές αμφιβολίες πως το μοντέλο της Motor Oil τώρα και στο μέλλον ακολουθούν και άλλοι όμιλοι και άλλες εταιρίες, πολυεθνικές ή μικρομάγαζα. Την ίδια στιγμή, δεν τρέφουμε και πολλές αυταπάτες πως την εξουδετέρωση της απειλής του ιού και τις υποσχέσεις για τη συνέχιση της ¨συνεργασίας¨ μας με τους εργοδότες, δε θα ακολουθήσουν απολύσεις και περεταίρω επιδείνωση των εργασιακών μας συνθηκών. Το σκηνικό έτσι κι αλλιώς ήδη προοικονομεί κατι τέτοιο . Επιχειρήσεις κάνουν παράνομες απολύσεις, υποχρεώνουν σε οικειοθελή αποχώρηση, αναγκάζουν τους/τις εργαζομένους να υπογράψουν άδειες άνευ αποδοχών, δε δίνουν ποτέ τα χρήματα για το πρώτο μισό του Μαρτίου που όλες και όλοι δουλέψαμε. Καμία κυβέρνηση και κανένα αφεντικό δεν ενδιαφέρεται για όλους/όλες όσες εργάζονται ανασφάλιστες τόσα χρόνια, δεν έχουνε άμεση πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τώρα είναι και χωρίς μεροκάματα.

Ήρθε η ώρα να πούμε στον κ. Βαρδινογιάννη και σε όποιον άλλο εκπρόσωπο του κεφαλαίου και της κρατικής εξουσίας θέλει να παίξει με την επιβίωση μας προκειμένου να χτίσει πάνω μας την καριέρα του, πως μέσα σε αυτή τη χρονική συγκυρία η ανοχή μας έπιασε πάτο. Ξέρουμε εδώ και καιρό πως αν ήμαστε σωστά ασφαλισμένοι η θέση μας στο παρελθόν και τώρα δε θα ήταν εξίσου επισφαλής. Ξέρουμε επίσης πως οι εταιρίες και τα μαγαζιά έχουν μια χαρά εξασφαλισμένη την επιβίωση τους και δε χρειάζεται να στέλνουν εμάς στο σπίτι. Έχουν αρκετά χρήματα στα χρηματοκιβώτια και τις θυρίδες, αρκετά κοιτάσματα και κυβικά καυσίμου στα διυλιστήρια όπως και αρκετές μετοχές και ομόλογα για να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πως αν κάποιος δεν έχει ανάγκη αυτή την κρίσιμη στιγμή και ό,τι την ακολουθήσει, είναι αυτοί. Για το λόγο αυτό ένα πράγμα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε : τα κέρδη και η επιβίωση των επιχειρήσεών τους στηρίζονται σε εμάς. Αν εμείς σταματήσουμε να δουλεύουμε  και να παράγουμε τότε τα κέρδη τους μπορούν να χαθούν.  Εμείς σίγουρα έχουμε πολύ λιγότερα να χάσουμε.

Όσο συλλογικοποιούμαστε, προσπαθούμε και καταφέρνουμε να οργανωνόμαστε μέσα στους χώρους της δουλειάς μας, τα υπάρχοντα σωματεία μας και να δημιουργούμε νέα, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε και να εναντιωνόμαστε  στο κάθε αφεντικό και στις πρακτικές του κεφαλαίου. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ίσως ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε τη δύναμη μας απέναντί τους. Το κράτος το ανακοίνωσε ήδη: η περίοδος που θα ακολουθήσει θα είναι κρίσιμη και δύσκολη για την οικονομία. Δηλαδή για εμάς. Αυτή την κρίση όμως δεν πρέπει να την πληρώσουμε και πάλι εμείς. Ας την πληρώσουν αυτοί που τη δημιουργούν. Αυτοί που πατάν στις δικές μας πλάτες για να συσσωρεύσουν πλούτο, δύναμη και εξουσία.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

  • Κατάργηση των μηνιαίων συμβάσεων εργασίας στα πρατήρια καυσίμων και απευθείας σύμβαση με την εταιρία στην οποία δουλεύουμε, σύμφωνα με τις ώρες τις οποίες εργαζόμαστε.
  • Καμία/κανένας εργαζόμενος υπό καθεστώς αναστολής σύμβασης ή μείωσης των ωρών εργασίας του κατά 50%.
  • Παύση των αδειών άνευ αποδοχών και αναδρομική καταβολή των ενσήμων των εργαζομένων, όπου έχουν δοθεί.
  • Πληρωμή κάθε υπερωρίας και προσαύξησης που δικαιούμαστε.
  • Καταβολή Δώρου Πάσχα μέσα στον Απρίλιο.
  • Καμία απόλυση και περικοπή ωρών ή μισθού με τη λήξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

 

Την κρίση έχουν να την πληρώσουν και το βλέπουμε καθημερινά στα ταμεία μας

 

   

 

ΚΡΥΟ ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΤΛΙΑ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΑΣ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

https://ese.espiv.net/

eseath@espiv.net

Red and Black Coordination:Long Live May Day and Long Live the Working Class!

Η Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ενωση συμμετέχει στο Κοκκινόμαυρο Συντονισμό( Red and Black Coordination)

 

By commemorating May 1st in 2020, we, the unions that form the Red and Black Coordination, shall not « lock down » our demands. Beyond the health crisis caused by the Coronavirus, we shall raise our voices to continue denouncing the greed of capital which continues to devour the wealth generated by the working class, and workers’ health and lives, too.

It is common knowledge that on Labour Day, the so-called Chicago Martyrs are honoured, anarchist trade unionists who were executed in the United States. They participated in the days of struggle to achieve the 8-hour working day, which originated in the strike on May 1, 1886 and reached its peak three days later, on May 4, with the Haymarket Revolt. Since then, May 1 has become a day of international struggle and solidarity.

However, this year, this tribute, this day of struggle, must go further than the traditional demands, for we must remember how the COVID-19 crisis has been affecting lives on the peripheries of society among temporary workers, riders, homeless people, refugees and immigrants, prisoners, dependents, the elderly…

Faced with governmental measures taken by the same old crews as usual, mutual support and solidarity -the values that have defined anarcho-syndicalism, must prevail, now more than ever, among workers and neighbours, as in any type of social relationship.

However, the self-management of production centres must also spring to mind. We must be aware of the closure of companies and the destruction of jobs caused by this pandemic. Therefore, the occupation of workplaces and management by workers could provide a solution.

And so, at the Red and Black Coordination, we are united by our traditional demands on this day, those that, though by no means new, must never be forgotten, since, in the face of a pandemic, the problems of the working class, today more than ever, are necessarily international:

  • A universal and public healthcare system
  • Basic income or the prohibition of dismissals and the maintenance of wages
  • Financial aid to dependents, the elderly and vulnerable people
  • Decent pensions
  • An end to repression and the defence of the right to strike.
  • The repeal of labour reforms that make for precarious working conditions
  • Real measures to fight against the machoism that prevails in our society

When this confinement ends, we will go on strike and take to the streets again to demand that companies put in place all the necessary measures to preserve workers’ health and prevent workplace accidents. We will also demand that the repressive and liberticidal laws be repealed and that we dispose of the necessary budgets to guarantee quality public services for everybody, including migrants, refugees and asylum seekers.

Long Live May Day and Long Live the Working Class!

 

ICL-CIT:Actions in support of FGWM-MYANMAR, solidarity can’t be quarantined!

The Federation of Garment Workers Union-Myanmar (FGWM) is a very militant federation of grassroots and class unions that brings together thousands of workers in the garment industry in Myanmar. The International Confederation of Labour (ICL) met their delegates at the recent Conference of Garment Unions from Southeast Asia in Sri Lanka and both organisations have been in touch and exchanging information since then.

FGWM is comprised of 20 factory-level independent and grassroots unions. One of their unions, in a company called Myan Mode, has recently faced negative employer response regarding the Covid-19 situation and they requested solidarity from ICL and its sections to support their workers.

Myan Mode factory was operating with a workforce of 1274 workers. The factory supplies Zara, Mango and C&A brands. Before 10 am on March 28, the factory asked the workers at the factory to work 4 hours overtime, but the workers refused. The union immediately went up to the management and tried to negotiate to leave work at the normal time. While the union was negotiating, the manager announced the workers that the factory was reducing the workforce in 571 workers due to not enough raw materials being supplied, because of Covid-19. 520 workers out of this 571 are union reps or members. Obviously, the employer is violating the country’s law (which requires a month notice to reduce the workforce) and most importantly, aims to destroy the union. Since that afternoon, workers have been on strike in front of the factory demanding the reinstatement and opposing union busting by the employer.

A round of negotiations to resolve the conflict was scheduled with the factory owner for March 31 at 11:30 Myanmar time. The 30th, our comrades from FGWM requested ICL members to show their support by sending pictures of themselves holding solidarity messages. They were aware of the lockdown and quarantine situation in many countries and of the tight deadline, but still asked ICL members to send some pictures to show the factory management that they had international support, which they do. As they said in their request: “We want to use that as a potential leverage against the owner telling him that “we have our union brothers and sisters in Europe and the US where you supply your products” and where the brands are located”.

Despite the tight deadline and the current situation, the response was overwhelming. Many more pictures were received that were expected or requested, together with solidarity messages. The federation and the Myan Mode union send out their thanks to everyone who showed their solidarity and support regardless of the short notice.

Our latest update on the situation is that the conflict continues. There will be more negotiation rounds, workers are holding marches and rallies and planning to escalate their actions. ICL wishes our fellow workers in Myanmar the best in their struggle to stop union busting and defend their jobs.

The quick and amazing reaction of ICL members, friends and contacts shows that our support can travel across the borders in any circumstance. Thanks to all of you who sent messages and pictures, forwarded the request to your contacts and unions and supported this call in any other way.

Solidarity can’t be quarantined!

The Liaison Committee of ICL.

Η ΕΣΕ είναι μέλος της ICL-CIT.

1 2 3 35